Η χρηματιστική δεσποτεία, η Ελλάδα και η διέξοδος

«Η καινούργια περίοδος εκτάκτου ανάγκης και οικονομικής κατοχής που διέρχεται ο λαός της χώρας ορίζει την αναγκαιότητα και την δυνατότητα οικοδόμησης ενός ευρύτατου Λαϊκού Απελευθερωτικού Μετώπου Αντίστασης και Απελευθέρωσης σε αντιχρηματοδεσποτική, αντιολιγαρχική, αντισυστημική κατεύθυνση το οποίο οφείλουν να συνδιοργανώσουν και να συγκλίνουν όλα τα αγωνιζόμενα λαϊκο-πατριωτικά, ριζοσπαστικά και αντισυστημικά ρεύματα, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυτονομία τους και ορίζοντας τις ειδικότερες υπαρκτές ιδεολογικοπολιτικές διαφορές τους ως σοβαρές αλλά δευτερεύουσες μπροστά στην κρισιμότητα των καιρών καθώς και ίσως ως ένα βαθμό επιλύσιμες στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας.

Τα κυρίαρχα μέτωπα αγώνα ορίζονται από ένα κυρίαρχο προαπαιτούμενο και τρεις κύριες επιλογές ανάταξης της χώρας:

Το κυρίαρχο προαπαιτούμενο είναι η μαζική ριζοσπαστική αντικατοχική-αντικυβερνητική λαϊκή κινητοποίηση ικανή να οδηγήσει στην απομάκρυνση της επικίνδυνης για την ελληνική κοινωνία πασοκικής κυβέρνησης, διαμορφώνοντας προϋποθέσεις για μια αντιιμπεριαλιστική εθνικολαϊκή διακυβέρνηση σωτηρίας. Η σημερινή κυβέρνηση εκτός του ότι έχει χάσει τη κοινωνική συναίνεση δεν έχει καμιά απολύτως νομιμότητα καθώς υπέκλεψε την εκλογική ψήφο με ψευδείς υποσχέσεις («υπάρχουν τα λεφτά») και πρόγραμμα διαφορετικής πολιτικής από τη σημερινή.

Οι τρεις κύριες επιλογές αφορούν:

1.-Αποχώρηση από την ΟΝΕ. Ο διεκδικητικός μεταρρυθμιστικός αγώνας εντός της ΕΕ / ΟΝΕ (ενάντια στο «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης», έκτακτη φορολόγηση όλων των χρηματοικονομικών συναλλαγών, απαγόρευση των Credit Default Swaps, ουσιαστική φορολόγηση επί του τζίρου των πολυεθνικών μεγαεταιριών, ουσιαστική συμμετοχή της Ε.Ε στις εξοπλιστικές δαπάνες της χώρας και στο κόστος προστασίας των συνόρων της Ελλάδας κλπ) είναι χρήσιμος μεν, οριακότατος δε. Η εξοντωτική συγκυρία επιζητεί την υπέρβαση του περιορισμένου ενδοευρωενωσιακού διεκδικητικού αγώνα διότι η Ελλάδα κινδυνεύει να συνθλιφτεί και να καταστραφεί ολοκληρωτικά από την χρηματοδεσποτική προσταγή και το τωρινό καθεστώς υποτέλειας και κατοχής. Η οποιαδήποτε μορφής «χρηματοδοτική στήριξη» είτε στα πλαίσια της ΕΕ / ΟΝΕ είτε του Δ.Ν.Τ. θα αφορούσε αποκλειστικά την εξασφάλιση των τοκοχρεολυτικών αξιώσεων των τοκογλύφων πιστωτών μας και ουδόλως την υποβοήθηση της εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας καθώς και την υπέρβαση του κλεπτοκρατικού, παρασιτικού, υπερχρεωστικού μοντέλου. Στο τέλος μπορεί ενδεχομένως είτε να εξαναγκαστεί σε έξοδο από ΟΝΕ από το ίδιο το γερμανοκρατούμενο διευθυντήριο των Βρυξελλών είτε να διαλυθεί μέσα από τις αντιφάσεις της αυτή η ίδια η ΟΝΕ. Για την αναγκαία λοιπόν ανάταξη της ελληνικής οικονομίας σε αυτοδύναμη κατεύθυνση βασική προϋπόθεση είναι η αποχώρηση από την Ευρωζώνη και επαναφορά της Δραχμής ως εθνικού νομίσματος και τούτο είναι πολύ προτιμότερο να επιβληθεί από την μαζική ριζοσπαστικοποίηση και την καθολική κινητοποίηση του ελληνικού λαού. Στη συνέχεια απαιτείται λήψη άμεσων μέτρων όπως:
α.-Αναγκαία υποτίμηση της δραχμής με θετικές συνέπειες στο πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, στις εξαγωγές, και το τουρισμό.
β.-Αυστηροί έλεγχοι στη κίνηση των κεφαλαίων (αποφυγή διαφυγής) συναλλαγματικοί και εξωτερικοί εμπορικοί έλεγχοι..
γ.-Υψηλή φορολόγηση στις εισαγωγές ειδών πολυτελείας
δ.-Αποτελεσματικοί έλεγχοι τιμών ειδικά στα είδη ευρείας λαϊκής κατανάλωσης

2.-Αναδιαπραγμάτευση του χρέους και εσωτερική αυτοχρηματοδότηση. Προτού η χώρα καταληστευτεί ολοκληρωτικά από τη χρηματοδεσποτική ολιγαρχία θα πρέπει να αναλάβει τη στρατηγική πρωτοβουλία και να διεκδικήσει την αναδιαπραγμάτευσης του χρέους της κάτω από την απειλή της διακοπής πληρωμών. Σκοπός η μετατροπή του δημοσίου χρέους σε μακροπρόθεσμο και η διασύνδεση της πληρωμής των τοκοχρεολυσίων με ένα σταθερό ποσοστό του ΑΕΠ (κάτω του 10%). Επιπλέον άμεσα μέτρα οικονομικής πολιτικής:
α.-Επίτευξη επαρκούς ρευστότητας μέσω της αυτοχρηματοδοτικής αυτοβοήθειας σε συνδυασμό με μυστική διαδικασία αναζήτησης χαμηλότοκης εξωτερικής χρηματοδότησης (private placement). Ένας καλός μηχανισμός που εξασφαλίζει αναγκαίους πόρους και υποσκάπτει την ισχύ της υπερεθνικής χρηματοδεσποτείας και της εγχώριας τραπεζιτικής εκβιαστικής επιρροής, είναι οι εκδόσεις ελληνικών («εθνικών» ή «λαϊκών») ομολόγων. Έτσι η χώρα θα στηριζόταν στις δικές της (σημαντικές) δυνάμεις ώστε να αναχρηματοδοτήσει σε μεγάλο βαθμό το δημόσιο χρέος της και οι έλληνες πολίτες θα ήταν αυτοί που θα επωφελούταν από την κάρπωση των τόκων αντί οι ξένοι τοκογλύφοι. Ως προς τις απώλειες κερδών που θα υποστούν οι τράπεζες λόγω της διαφυγής καταθέσεων για τα ομόλογα είναι δευτερεύον σε σύγκριση με το πρωταρχικό ζήτημα το να ξεφύγει η χώρα από το να αποτελεί (με γερμανική-ευρωενωσιακή συνδρομή) την εύκολη «λεία» των διεθνών χρηματαγορών.
β.-Προσφυγή για τις γερμανικές αποζημιώσεις και κατοχικά δάνεια που εντόκως φθάνουν σήμερα τα 70 δισ. ευρώ. Το ποσό αυτό, που δεν περιλαμβάνει τις διεκδικούμενες αποζημιώσεις προς τα χιλιάδες θύματα της γερμανικής θηριωδίας, αφορά: γ1. τις πολεμικές επανορθώσεις, για τις καταστροφές που υπέστη η χώρα, ύψους 7,4 δις. δολ. (αγοραστικής αξίας 1938), όπως καθόρισε η Διεθνή Διάσκεψη του Παρισιού το 1946 και γ2. την εξόφληση του κατοχικού δανείου, ύψους καθορισμένου (από τους ίδιους τους Γερμανούς) 3,5 δις. δολ. (αγοραστικής αξίας 1944).

3-Συγκρότηση μιας νέας παραγωγικής δημοκρατικής κοινωνικής συμμαχίας ώστε να τεθούν οι βάσεις της αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης σε αντιχρηματοδεσποτική, αντιολιγαρχική, αντιπαρασιτική κατεύθυνση. Θεμελιώδεις προϋποθέσεις προς αυτή τη προσπάθεια θα είναι:
α.-Η αντικλεπτοκρατική δημοσιονομική πολιτική: δ1.στα έσοδα (ισχυρή φορολόγηση ιδιωτικών ολιγοπωλιακών μεγαεταιριών και οφσόρ εταιρειών.-Ισχυρή προοδευτική φορολόγηση όλης της μεγάλη ακίνητης και κινητής περιουσίας-δραστική αντιμετώπιση παραοικονομίας / παραεμπορίου / λαθρεμπορίου / φοροδιαφυγής/
εισφοροδιαφυγής-κατάργηση τραπεζικού απόρρητου-γενικό πόθεν έσχες) και δ2. στα έξοδα (κατάργηση κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων και των ΜΚΟ-μείωση αριθμού βουλευτών στους 200-κατάργηση των χαριστικών παροχών στις ελίτ και του κλεπτοκρατικού συστήματος επιδοτήσεων/ δημοσίων προμηθειών-αναδιοργάνωση δημοσίων υπηρεσιών και οργανισμών).
β.-Η ριζική αντιμετώπιση του λαθρομεταναστευτικού ζητήματος με γνώμονα την εξασφάλιση πλήρους απασχόλησης των Ελλήνων εργαζομένων και τη υπεράσπιση της εθνικής ύπαρξης του ελληνισμού.
γ.-Η άμεση εθνικοποίηση-κρατικοποίηση των τραπεζών.
δ.-Η κοινωνικοποίηση μεσοπρόθεσμα των ολιγοπωλίων και των μεγάλων επιχειρήσεων με στρατηγική σημασία στην αυτοδύναμη, ισόρροπη ανάπτυξη της χώρας.
ε.-Η τεχνικοοικονομική-παραγωγική ανασυγκρότηση του γεωργικού, βιομηχανικού-βιοτεχνικού τομέα και ο αντιπαρασιτικός δυναμισμός εμπορίου και υπηρεσιών.
στ-Η προτεραιότητα στις εισροές επενδύσεων που εξυπηρετούν την παραγωγική και τεχνολογική οικονομική μας βάση αντί των παρασιτικών στο τομέα εμπορίου-υπηρεσιών που προωθούν ΕΕ/ΟΝΕ.
ζ.-Η προγραμματισμένη διεύρυνση των εξωτερικών αγορών πέρα από τη μονομερή προσκόλληση στην ευρωενωσιακή. Βαλκάνια, Ρωσία, Υπερκαυκασία, Ιράν, Αραβικός κόσμος κλπ είναι ζωτικές περιοχές όπου η Ελλάδα διαθέτει δεσμούς και σημαντικές πολιτισμικές και γεωστρατηγικές ευκαιρίες και δυνατότητας».

Πρόκειται για το τελευταίο τμήμα ενός πολύ σημαντικού άρθρου δημοσιευμένου σε δύο μέρη στο ιστολόγιο Τηλέπλαγκτοι Πλάναι: Μέρος Ι & Μέρος ΙΙ.

.

Ο κοινωνικός πόλεμος των «ρετιρέ» του καπιταλισμού

Βρισκόμαστε σε μια χρονική φάση που τα μεγάλα «ρετιρέ» του καπιταλισμού εξαπολύουν τον κοινωνικό πόλεμο στους μισθούς και τα επιδόματα της ελληνικής δημοσιοϋπαλληλίας. Ο κύριος πολιτικός και κοινωνικός στόχος είναι η ολοκληρωτική ξεθεμελίωση των τελευταίων απομειναριών κοινωνικού κράτους. Στην Ελλάδα ξεκινά η εφαρμογή αυτού του «πειράματος» υπό την προσταγή των «χρηματοοικονομικών αγορών» για να απλωθεί διαδοχικά στον ευρωπαϊκό Νότο και στη συνέχεια σε ολόκληρη την ευρωζώνη. Έτσι για μήνες τώρα οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα δέχονται αήθη επίθεση από την υπερεθνική εξουσία, την εγχώρια ελίτ, το νέο μεγάλο τρικομματικό αντιδραστικό συναινετικό μπλοκ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και τους χρυσοπληρωμένους κονδηλοφόρους της δημοσιογραφικής παραπληροφόρησης. Ευτυχώς υπάρχουν κάποια άρθρα στον ημερήσιο τύπο που αποτελούν εξαίρεση στην άθλια τρομοκρατική «πλύση εγκεφάλου» που ασκεί η αργυρώνητη δημοσιογραφία. Ένα τέτοιο άρθρο δημοσιεύτηκε στην “Καθημερινή” (με ημερομηνία 5-2-2010) από τον Σταύρο Λυγερό, με τίτλο “Μέτρα και πολιτική πρακτική”:

«Προϋπόθεση για την επιτυχία του Προγράμματος Σταθερότητας είναι η κοινωνική ανοχή. Προϋπόθεση γι’ αυτήν είναι η δίκαιη κατανομή των βαρών. Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε μέτρα άντλησης εσόδων το 2011 και από τα υψηλά εισοδήματα. Προς το παρόν, όμως, τα βάρη πέφτουν κυρίως στις πλάτες των δημοσίων υπαλλήλων. Σαν να μην έφθανε αυτό, δέχονται και προπαγανδιστική επίθεση.

Προβάλλεται το επιχείρημα ότι το κονδύλι για μισθούς είναι υψηλό. Πράγματι, αλλά οφείλεται στον μεγάλο αριθμό υπαλλήλων και όχι στο ύψος των μισθών, που είναι από τους χαμηλότερους στην Ε.Ε. Γι’ αυτό, όμως, ευθύνεται το πολιτικό σύστημα και όχι οι υπάλληλοι. Το ίδιο ισχύει και για το γεγονός ότι στο Δημόσιο κυριαρχούν η γραφειοκρατία, ο ανορθολογισμός, η τεμπελιά, η σπατάλη και η διαφθορά. Το πολιτικό σύστημα θέτει τους κανόνες και οφείλει να επιβάλλει την τήρησή τους. Ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας προβλέπει μέχρι και απόλυση. Πολλοί θα πουν ότι δεν εφαρμόζεται λόγω συνδικαλιστικών πιέσεων. Ακόμα και όταν ασκούνται τέτοιες πιέσεις, όμως, δεν αποτελούν δικαιολογία για την κυβερνητική ολιγωρία.

Στην πραγματικότητα, για να δικαιολογήσει τις πράξεις του το πολιτικό σύστημα επικαλείται εκφυλιστικά φαινόμενα που το ίδιο εξέθρεψε. Είναι θλιβερό κυβερνητικοί να λένε κατ’ ιδίαν π.χ. ότι οι εφοριακοί δεν δικαιούνται να διαμαρτύρονται για την περικοπή μισθού, επειδή λόγω διαφθοράς κερδίζουν πολλαπλάσια. Μπορεί στην πλειοψηφία τους να είναι διεφθαρμένοι, αλλά η πολιτεία οφείλει να καταπολεμήσει τη διαφθορά και όχι να τη συνυπολογίζει (σιωπηλά) στην εισοδηματική πολιτική.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ κ. Παπασπύρος πρότεινε δημοσίως να νομοθετηθούν δρακόντιες διατάξεις για τη διαφθορά, τις προσλήψεις από το παράθυρο, τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή. Αντί η κυβέρνηση να αδράξει την ευκαιρία, «κάνει την πάπια». Ο λόγος είναι απλός: Εάν τεθούν αυστηροί κανόνες ηθικής και αξιοκρατίας, το πολιτικό σύστημα δεν θα μπορεί να χρησιμοποιεί τη δημόσια διοίκηση για τα δικά του αμαρτωλά παιχνίδια.

Ενδεικτικό της υποκρισίας είναι ότι διάφοροι χρυσοπληρωμένοι κατακεραυνώνουν τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων. Η αλήθεια είναι ότι το πολιτικό σύστημα κρατάει απαράδεκτα χαμηλά τον βασικό μισθό και τον συμπληρώνει με επιδόματα. Η πρακτική αυτή εκθέτει τους υπαλλήλους σε προπαγανδιστικές επιθέσεις και κυρίως τους καταδικάζει σε χαμηλή σύνταξη. Οι χρυσοπληρωμένοι κατακεραυνώνουν και τα «ρετιρέ». Η αλήθεια είναι ότι (με εξαίρεση ορισμένες ΔΕΚΟ) στο Δημόσιο ελάχιστες αμοιβές είναι υψηλές και όπου υπάρχουν τέτοιες δίνονται σε «κολλητούς» των υπουργών.

Γιατί, λοιπόν, τέτοια μανία για την περικοπή μισθών; Μόνο γιατί αποδίδει άμεσα ή και επειδή οι αγορές έχουν φετίχ με τα μέτρα που «στάζουν αίμα»; Αν δεν το πιστεύετε, ρωτήστε τον κ. Παπακωνσταντίνου, που το επικαλέσθηκε όταν προσφάτως συνάντησε συνδικαλιστές του υπουργείου του».

.

Να πληρώσουν αυτοί που χρεοκόπησαν τη χώρα

«Ποιοι ευθύνονται για τα ελλείμματα και το χρέος;

1) Οι πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που χρόνο με το χρόνο μείωσαν τη συμμετοχή των πλουσίων (τραπεζιτών, μεγαλοεργολάβων, εφοπλιστών) στα φορολογικά έσοδα (μείωση του συντελεστή τους κατά 26%).

2) Οι πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που μετέτρεψαν τη χώρα σε τουριστικό οικόπεδο και τους κατοίκους της σε γκαρσόνια. Αλήθεια, πόσα σουβλάκια να πουλήσουμε για να εισάγουμε τρόφιμα, αυτοκίνητα, ρούχα;

3) Οι πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που ξεπάτωσαν την ύπαιθρο, την κλωστοϋφαντουργία, τα ναυπηγεία, τα λιπάσματα, τη χημική βιομηχανία, που μας οδήγησαν να εισάγουμε κι όχι να παράγουμε επειδή έτσι επέλεξαν οι Βρυξέλες.

4) Οι κυβερνήσεις, που επέτρεπαν το δανεισμό με τέτοια επιτόκια τα οποία απέφεραν υπερκέρδη στις γνωστές διεθνείς ύαινες του χρηματοπιστωτικού τομέα.

5) Οι «μεγάλες ιδέες», όπως αυτή των Ολυμπιακών αγώνων του Σημίτη-Καραμανλή, που άφησε χρέη και κτίρια-κουφάρια σε μια πόλη η οποία έγινε ακόμη πιο ανυπόφορη και άσχημη.

6) Τα μεγάλα έργα που έφεραν υπερκέρδη στους γνωστούς βαρόνους των ΜΜΕ και στους εργολάβους, όπου η σπατάλη και η διαφθορά καταγράφηκε στις δαπάνες.

Σπατάλες, διαφθορά, διαπλοκή: όλα αυτά επιστρέφουν, σαν χρέη πλέον, πάλι στο λαό.
Ποιοι κερδίζουν από το χρέος;

Οι τράπεζες, που δανείζονται με επιτόκιο 1% από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα –με εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου– και κατόπιν δανείζουν το κράτος με επιτόκιο 5 και 6%. Αυτό επιβάλλει το ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ, που στήθηκε για να διασφαλίζει τα κέρδη του «κερδοσκοπικού» κεφαλαίου.

Το διεθνές κεφάλαιο, που κάνει πάρτι με τα ληστρικά επιτόκια του ελληνικού χρέους.

Οι πλούσιοι, που είναι ευτυχείς με το πάγωμα μισθών και κοινωνικών δαπανών.

Αυτές τις μέρες συντελείται μια άγρια αναδιανομή πλούτου σε βάρος της χώρας και του λαού, σε όφελος των αγορών και του κεφαλαίου. Το υπερκέρδος του «κερδοσκοπικού» χρηματιστικού κεφαλαίου μόνο για φέτος είναι περίπου 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Πόσες θέσεις εργασίας θα δημιουργούνταν, πόσες αυξήσεις στους μισθούς θα γίνονταν με αυτά τα χρήματα;

Όμως η επιλογή τους είναι να υπηρετούν την ΑΓΟΡΑ, άρα και οι νόμοι φτιάχνονται για την αγορά και την οικονομία της.
Είναι γνωστοί αυτοί που δεν πληρώνουν:

Οι εφοπλιστές και οι offshore εταιρείες, που δεν φορολογούνται.

Οι τράπεζες, που πήραν 28 δισεκατομμύρια ευρώ και έχουν μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2009 –χρονιά κρίσης– κέρδη 3 δισεκατομμύρια ευρώ.

Τα ΜΜΕ που, ενώ χρωστάνε εκατοντάδες εκατομμύρια σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία, ουδείς τα καλεί να πληρώσουν.

Η εκκλησία, ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης ακίνητης περιουσίας, δεν φορολογείται.

Όταν υπήρχαν χρήματα, τα έπαιρναν οι γνωστοί. Τώρα που «δεν υπάρχει σάλιο», την πληρώνουν οι άγνωστοι.
ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΑΝ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ
ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΚΙ ΟΧΙ ΟΙ ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΥΠΟΠΤΟΙ, ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ
ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ


Κυβέρνηση του λαού ή των Βρυξελών;

Η νομισματική πολιτική στα χέρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Η οικονομική πολιτική στα χέρια των χωροφυλάκων της ΟΝΕ.

Αλήθεια, γιατί ψηφίζουμε ενώ μας κυβερνούν άνθρωποι που δεν ήταν υποψήφιοι στις τελευταίες εκλογές;

Τελικά έχουμε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ή του Αλμούνια και του Τρισέ;

Υπάρχει λαϊκή κυριαρχία και δημοκρατία, ή έχουν εκχωρηθεί;

Όποιος ελέγχει το πορτοφόλι μας, γιατί να μην ελέγξει ή επιβάλει και λύσεις για το ελληνοτουρκικό ή για το κυπριακό;

Μήπως γίναμε αποικία των επιτηρητών και των συμφερόντων που αυτοί εκφράζουν;
Δεν χρεοκοπήσαμε εμείς – Χρεοκόπησε η πολιτική τους

Το ΠΑΣΟΚ κοινωνικοποιεί τις ευθύνες και προστατεύει τα κέρδη των πλουσίων, των πολυεθνικών, των τζογαδόρων. Την ίδια στιγμή που χρεοκόπησαν τα ψέματά και οι μύθοι του δικομματισμού:

1) Πού είναι αλήθεια, κ. Σημίτη, η ισχυρή Ελλάδα, η ισχυρή οικονομία; Πού πήγε η έπαρση;

2) Πού είναι αλήθεια, κ. Καραμανλή, η θωράκιση της οικονομίας, το κλαμπ των ισχυρών, η αναπτυξιακή μας πορεία;

3) Πού είναι αλήθεια, κ. Παπανδρέου, τα χρήματα που συνεχώς επαναλάμβανες ότι υπάρχουν, για να δοθούν αυξήσεις σε συντάξεις και μισθούς; Ούτε εκατό μέρες για να αποκαλυφθούν τα ψέματα…
Μύθοι δεκαετιών που έκτισαν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σήμερα καταρρέουν.

Δεν χρεοκοπήσαμε από τον υδραυλικό και τον ηλεκτρολόγο που δεν κόβει απόδειξη. Η Eurobank φορολογείται με 14,3% για τα κέρδη του Α’ εξαμήνου του 2009 – ενώ ο μισθωτός των 880 ευρώ το μήνα φορολογείται με 25%.

Δεν χρεοκοπήσαμε από τον εκπαιδευτικό των 1.200 ευρώ που κάνει ιδιαίτερα και τάχα είναι «ο μοχλός της παραοικονομίας».

Χρεοκοπήσαμε από τις πολιτικές που έχουν αφήσει ασύδοτο το κεφάλαιο (εφοπλιστές, βιομήχανοι, πετρελαιάδες κ.λπ.) που για το 2009 δήλωσαν 870 ευρώ μηνιαίο εισόδημα!

Χρεοκοπήσαμε από τις πολιτικές που έχουν υποταχθεί στις Βρυξέλες και στους καταναγκασμούς τους, στους μονόδρομους, στις θηλιές που σφίγγουν καθημερινά την κοινωνία και τον εργαζόμενο λαό στην Ελλάδα.

Δεν κάναμε ντόλτσε βίτα με δανεικά, όπως ξελαρυγγιάζονται τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, που παίρνουν μηνιαίους μισθούς από 20.000-80.000 ευρώ. Το μήνα προσπαθούσαμε να βγάλουμε με 700 ή 1.000 ή 1.400 ευρώ.

Δεν πήραμε δανεικά και αγύριστα από τις τράπεζες για να μεταφέρουμε τα εργοστάσιά μας στα Βαλκάνια, όπως έκαναν οι βιομήχανοί «μας».

Δεν μας εγγυήθηκε το Δημόσιο μηδενικά επιτόκια για τα στεγαστικά και τα καταναλωτικά μας δάνεια, όπως έκανε για τους τραπεζίτες. Αντίθετα, άφηνε τις τράπεζες να κατακλέβουν το λαό.
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥΣ
ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΕ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥΣ
Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗΣ, ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ, ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ, ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΩΝ


Το φάρμακο που μας προτείνουν χειροτερεύει την αρρώστια

Δεν μπορεί η πολιτική η οποία μας οδήγησε στην κρίση να μας βγάλει από αυτήν. Μέχρι σήμερα η Ε.Ε. και οι ελληνικές κυβερνήσεις πορεύτηκαν με την ανατίναξη της κοινωνίας για να σωθεί η οικονομία. Απέτυχαν παταγωδώς και συνεχίζουν να ανατινάζουν την κοινωνία προκειμένου να σωθούν τα κέρδη μιας χούφτας επιχειρήσεων.
Να μην τους αφήσουμε να μας βουλιάξουν!

Ο πρωθυπουργός αναμασά το σλόγκαν «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Αυτός είναι ο βασικός εκβιασμός που παπαγαλίζουν τα ΜΜΕ. Κρύβει αυτός ο εκβιασμός ότι κεφάλαιο και κυβέρνηση επιχειρούν να βουλιάξουν τους εργαζόμενους, το λαό και τη χώρα προκειμένου να εξασφαλίσουν τα κέρδη μιας ελάχιστης μειοψηφίας.

Το πλοίο κατευθύνεται σε ξέρα, το πηδάλιο είναι κολλημένο σε νεοφιλελεύθερη πορεία σύγκρουσης, ο καπετάνιος και το πλήρωμα είναι συνδεδεμένοι κατευθείαν με την εταιρεία, αρνούνται να αλλάξουν ρότα για να μην χαλάσουν παραπάνω καύσιμα, και ζητάνε από τους επιβάτες να βουλιάξουν ήσυχα για να μην βάζουν την εταιρεία σε έξοδα.


Καμιά συναίνεση – Δεν μασάμε
Να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας

Είναι μεγάλο ψέμα ότι δεν μπορούμε να παραβούμε το σύμφωνο σταθερότητας. Το έχουν κάνει ήδη πολλές άλλες χώρες. Για να βγούμε από την κρίση και για να υπάρξει βελτίωση της ζωής των εργαζομένων πρέπει να ανατρέψουμε – να παραβούμε αυτό το Σύμφωνο. Χρειαζόμαστε μια άλλη πολιτική:

α) που παίρνει μέτρα ανακούφισης των εργαζομένων σε μισθούς, συντάξεις, που αναδιανέμει τον πλούτο,

β) που δημιουργεί σταθερή, δημιουργική και παραγωγική εργασία για όλους,

γ) που ανασυγκροτεί παραγωγικά την ύπαιθρο και τη βιομηχανία με δημόσιες επενδύσεις, με κονδύλια από τη φορολόγηση του πλούτου – μια πολιτική που εθνικοποιεί τράπεζες, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές, έρευνα και τεχνολογία,

δ) που συγκροτεί ένα κοινωνικό κράτος με πραγματική, αξιόπιστη και δωρεάν δημόσια υγεία, παιδεία, ασφάλιση.

Απέναντι στην τρομοκρατία της δικής τους χρεοκοπίας, προβάλλουμε τις δικές μας ανάγκες και τα δικά μας συμφέροντα. Δεν τσιμπάμε, δεν μασάμε στις δικομματικές τους ψευτιές, στους καταναγκασμούς και τις απειλές… Είναι πολιτικά και ηθικά υπεύθυνοι για αυτό που δημιούργησαν επί 20 χρόνια.
Δεν αποδεχόμαστε:

– μείωση μισθών

– κλείσιμο εργοστασίων

– απολύσεις

– συμβασιούχους-ωρομίσθιους

– αλλαγή ασφαλιστικού

Να γίνει αυτή η απαίτηση γραμμή άμυνας από το λαό και τους εργαζόμενους. Με αλληλεγγύη σε όσους ξεσηκώνονται, να αντιστρέψουμε το κλίμα παθητικότητας και μοιρολατρίας.

Το κεφάλαιο και η κυβέρνηση μας λένε: «Βουλιάξτε εσείς, να γλιτώσουμε εμείς».

Να αντιστρέψουμε το τελεσίγραφο: Η αποτυχία του Συμφώνου Σταθερότητας είναι προϋπόθεση για την επιβίωση του εργαζόμενου λαού»

>>Το σπουδαίο αυτό άρθρο αναρτήθηκε στο ιστολόγιο: Πόντος και Αριστερά

Αντίσταση στον πολυπολιτισμικό εποικισμό

«Το υπό ψήφιση στη βουλή νομοσχέδιο του ΠΑΣΟΚ για την πολιτογράφηση και απόδοση ελληνικής ιθαγένειας στους μετανάστες, αλλάζει εκ βάθρων την ελληνική κοινωνία. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα στρατηγικό επινόημα της ολιγαρχίας το οποίο με την επίκληση δημοκρατικών και ανθρωπιστικών αξιών θα λειτουργήσει ως δυναμιτιστής του ελληνικού τρόπου και τόπου. Η μαζική πολιτογράφηση λαθρομεταναστών και χορήγηση ιθαγένειας στην πιο επίλεκτη γενιά τους, ήτοι των αλλοδαπών παιδιών που σπουδάζουν στα ελληνικά σχολεία, είναι το ολοκλήρωμα της ολιγαρχικής συνωμοσίας που διαδραματίστηκε καθ΄ όλη την προηγούμενη περίοδο. Αυτή της ένταξης τους στην εκπαιδευτική διαδικασία με σκοπό ακριβώς την ελληνοποίηση τους, που σε πρώτη φάση αφορά 250.000 άτομα. Αμέσως κατόπιν με βάση το δικαίωμα συνένωσης των οικογενειών (οδηγία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που αποδέχτηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 1-12-1999 και ανάλογο εσωτερικό νόμο της κυβέρνησης Σημίτη) θα ακολουθήσει ελληνοποίηση των Βαλκάνιων, Ανατολικοευρωπαίων, Αφρικανών και Ασιατών γονέων, των παιδιών (που θα γεννηθούν στη συνέχεια) κλπ ανδρών και γυναικών συγγενών.

Το κυβερνητικό νομοσχέδιο ξεπερνά σκανδαλωδώς σε ευνοϊκές ρυθμίσεις προς τους αλλοδαπούς εποίκους την αντίστοιχη αυστηρότερη νομοθεσία των άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Πρόκειται για μια μαζική πολιτογράφηση και ελληνοποίηση με έκτακτες, άκριτες και συνοπτικές διαδικασίες. Οι 5 βασικές διευθετήσεις του είναι:
α) Προϋπόθεση πολιτογράφησης αλλοδαπού είναι να είναι ενήλικος και να διαμένει νόμιμα στην Ελλάδα πέντε συνολικά έτη την τελευταία δεκαετία.
β)Τέκνο αλλοδαπών που γεννιέται στην Ελλάδα και ένας από τους γονείς του κατοικεί μόνιμα και νόμιμα στη χώρα επί πέντε συνεχή έτη, αποκτά από τη γέννησή του την ελληνική ιθαγένεια.
γ)Τέκνο αλλοδαπών που έχει παρακολουθήσει τις τρεις πρώτες τάξεις υποχρεωτικής εκπαίδευσης σε ελληνικό σχολείο με την ενηλικίωσή του αποκτά την ελληνική ιθαγένεια.
δ) Τέκνο αλλοδαπών που έχει ολοκληρώσει την παρακολούθηση έξι τάξεων ελληνικού σχολείου αποκτά την ελληνική ιθαγένεια με κοινή δήλωση των γονέων του και αίτηση εγγραφής στο δημοτολόγιο του Δήμου μόνιμης κατοικίας του.
ε) Την ελληνική ιθαγένεια αποκτά αυτομάτως από τη γέννησή του όποιος γεννιέται σε ελληνικό έδαφος, εφόσον i) δεν αποκτά αλλοδαπή ιθαγένεια με τη γέννησή του ή με δήλωση των γονέων του στις οικείες αλλοδαπές αρχές ii) είναι άγνωστης ιθαγένειας iii) ένας από τους γονείς του έχει γεννηθεί στην Ελλάδα και κατοικεί μόνιμα στη χώρα από τη γέννησή του.

Όπως βλέπουμε το νομοσχέδιο ανοίγει την «πύλη του κίρκου» (circus) για την γενική πολιτογράφηση βαθμιαία απάντων των παράνομων μεταναστών. Να γιατί πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση του Πακιστάν απηύθυνε ευχαριστίες προς την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όταν ο πακιστανός Πρωθυπουργός (σε συνάντηση με τον Έλληνα Πρέσβη Δημήτριο Ντάλλη) καλωσόρισε από την Ελλάδα του αιτήματος του Πακιστάν για χορήγηση ιθαγένειας στους πακιστανούς μετανάστες [6]. Η ευκολότατη απόκτηση ιθαγένειας για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς (που είναι αυτόματη για τη τρίτη γενιά) είναι δυναμικός ελκυστής για επαυξημένη τεκνοποίηση στον αλλογενή πληθυσμό της χώρας. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των παράνομων αλλοδαπών είναι χωρίς χαρτιά και αποκρύβουν τη χώρα προέλευσης τους για να αποφύγουν το κίνδυνο απέλασης. Έτσι η αυτόματη ελληνοποίηση των παιδιών που είτε δεν μπορούν να πάρουν άλλη ιθαγένεια είτε είναι «άγνωστης ιθαγένειας» είναι κίνητρο για τους εισερχόμενους να αξιοποιούν τούτη τη διάταξη και δια της πλαγίας οδού να ελληνοποιούνται. Το νομοσχέδιο μόλις γίνει νόμος μεταβάλει τη χώρα στο νέο Ελντοράντο του πλανητικού λαθρομεταναστευτικού «εφεδρικού στρατού».

Τούτη η εξέλιξη αυτή είναι απαύγασμα μιας μακράς πορείας άλωσης της ελληνικής κοινωνίας όπου από την παράνομη μαζική εισαγωγή αλλογενών μεταναστών φθάνουμε στην μαζική χορήγηση αδειών παραμονής και εργασίας στη χώρα (κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή). Η ΝΔ δια του Αντώνη Σαμαρά ασκεί καθυστερημένα και εκ του ασφαλούς κριτική στο ΠΑΣΟΚικό νομοσχέδιο όμως ας μην ξεχνιόμαστε: Πρώτος εκείνος δεν είχε ανοίξει τα σύνορα με την Αλβανία για να εισέλθουν εδώ εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανών χωρίς νόμιμα έγγραφα και μαζί με αυτούς όλος ο υπόκοσμος των φυλακών του Εμβέρ Χότζα; Στη συνέχεια για μια δεκαετία, υπό διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, η χώρα βούλιαζε από την ασυγκράτητη αλλοδαπή εισβολή για να έρθει το 2004 η ΝΔημοκρατική κυβέρνηση σε συμφωνία με τους ευρωενωσιακούς μηχανισμούς να την νομιμοποιήσει. Με πρώτη συνέπεια στις δημοτικές εκλογές του 2010 να ψηφίσουν όλοι οι αλλογενείς ανεξαρτήτου ιθαγένειας που θα ΄ναι μια πενταετία στην Ελλάδα και με ενδεχόμενο να έχουμε ορισμένους από αυτούς (όπως Αλβανούς) δημοτικούς συμβούλους ή ακόμα και δημάρχους. Ας αναλογιστούμε επίσης ότι δια της εφαρμογής στον αυτοδιοικητικό χάρτη του επερχόμενου σχεδίου «Καλλικράτης», ο οποίος οδηγεί σε μια μορφή περιφερειακής «καντονοποίησης» της χώρας, ανοίγονται προϋποθέσεις σταδιακής πρόσβασης των πολιτογραφημένων αλλογενών στις ισχυρές περιφερειακές θέσεις και διοικήσεις με ότι αυτό συνεπάγεται στο επίπεδο του κινδύνου συγκρότησης νέων στρατηγικών μειονοτήτων, φυγόκεντρων και αυτονομιστικών τάσεων και αποσταθεροποίησης της εθνικής εδαφικής και πολιτισμικής ενότητας της χώρας. Και αυτά ενώ η γειτονική Τουρκία εξυφαίνει με συγκροτημένο τρόπο τη νεοθωμανική επεκτατική στρατηγική της εντάσσοντας σ΄ αυτήν το λαθρομεταναστευτικό (ιδιαίτερα το μουσουλμανικό) προγεφύρωμα της στην Ελλάδα.

Η πολυεθνική-πολυπολιτισμική ιδεολογία των εγχώριων ελίτ και των καθεστωτικών «αριστερών» συμμάχων τους εξαντικειμενίζεται σε πραγματικότητα μέσα από το υπό ψήφιση νομοσχέδιο του ΠΑΣΟΚ το οποίο ενστερνίζεται την αντεθνική γραμμή των οικουμενιστικών ΜΚΟ, όπως της «Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη», του «Εθνικού Παρατηρητηρίου κατά του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας» ενώ αγνοεί προκλητικά την καθολική αντίθεση του ελληνικού λαού (85% σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) στην προετοιμαζόμενη ρύθμιση. Κεντρικός λοιπόν σκοπός του νομοσχεδίου είναι η διακαιϊκή λαθροχειρία της κάλπικης διασύνδεσης της «φυσικής» ιθαγένειας με την δοτή υπηκοότητα και την διατροφική πολυεθνική μετάπλαση της ελληνικότητας. Ο μεταλλαγμένος τώρα κώδικας ελληνικής ιθαγένειας, η ελληνοποίηση, παύει να βασίζεται στην οντολογία ή μυθολογία του «Γένους των Ελλήνων» και γενικότερα στο δίκαιο που έχει ως νοηματοδοτική του βάση την εθνική ταυτότητα και εθνική κοινότητα ήτοι το όμαιμον, ομόγλωσσον, ομότροπον, ομόδοξον, αλλά ενσαρκώνει ένα άλλο, διαφορετικό δίκαιο αυτό που ορίζεται ως νομική και πολιτική ταυτότητα του πολίτη (citizenship). Πολίτης ο οποίος ζει εντός της «κοινωνίας πολιτών», νομίμως και υποκείμενος στην εξουσία του κράτους με όλες τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα που καθορίζει τούτη η εξουσία. Με την απόκτηση λοιπόν αυτής της ταυτότητας του πολίτη ο αλλογενής μέτοικος δια της κυβερνητικής λαθροπολτικής οδού μεταπλάθεται σε αναπόσπαστο στοιχείο της εγχώριας κοινωνίας ώστε μεταξύ των άλλων να μπορεί να συμμετέχει ισότιμα με την άσκηση του δικαιώματος του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» στο σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Την ίδια στιγμή αυτό ενόσω το ελληνικό κοινοβούλιο έχει ήδη αρνηθεί δικαίωμα ψήφου στους ομογένεια που ζει σε χώρες του εξωτερικού. Τούτο αποκαλύπτει επίσης μια ισχυρή ψηφοθηρική διάσταση καθώς η κυβέρνηση δια της μαζικής πολιτογράφησης και ιθαγένειας επιδιώκει την εκλογική αναπαραγωγή της κομματικής και κρατικής πρωτοκαθεδρίας της με την υποστήριξη του καινούργιου νομιμοποιημένου αλλογενούς εκλογικού πολιτικού δυναμικού.

Ή λοιπόν ο ελληνικός λαός θα εγερθεί και θα πάρει τη τύχη του στα χέρια του μέσα από ένα καινούργιο μαζικο-πολιτικό κίνημα εθνικής και κοινωνικής αυτοδιάθεσης ή θα υποταχτεί ολοκληρωτικά στις δυνάμεις εκείνες που εκτός την υπερεκμετάλλευση του απεργάζονται και την καταστροφή του».

Διαβάστε σε δύο αναρτήσεις το εξαίρετο άρθρο του ιστολογίου «Τηλέπλαγκτοι Πλάναι»:

- Μέρος 1

-Μέρος 2

.

Το παιχνίδι τελειώνει

«...Κάνοντας μια βόλτα στις εισηγητικές εκθέσεις των προϋπολογισμών της τελευταίας δεκαετίας διαβάζουμε:

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2001:.
"Η συνεχής βελτίωση που παρουσιάζει η ελληνική οικονομία σε όλους τους τομείς αποτυπώνεται στην εξέλιξη των βασικών μεγεθών των προϋπολογισμών των τελευταίων ετών. Η θετική πορεία των μεγεθών του προϋπολογισμού επέτρεψε στην κυβέρνηση να κατευθύνει περισσότερους πόρους σε κοινωνικά ευαίσθητες ομάδες πληθυσμού, με τη λήψη σειράς μέτρων που στοχεύουν στην ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής.
ΓΙΑΝΝΟΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ"

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2002:
"Οι βελτιώσεις που παρουσιάζει η ελληνική οικονομία σε όλους τους τομείς αποτυπώνονται στα βασικά μεγέθη, τόσο του εκτελούμενου, όσο και του προϋπολογισμού του 2002. Οι εκτιμήσεις όσον αφορά την πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού του 2001, δείχνουν ότι, οι βασικοί στόχοι που είχαν τεθεί πριν ένα χρόνο, υλοποιούνται σε ικανοποιητικό βαθμό, παρά τις δυσμενείς επιδράσεις εξωγενών παραγόντων στην οικονομία της χώρας.
ΝΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗΣ"

ΠΡΟΫΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2003:
"Με τον Προϋπολογισµό, τον οποίο σήµερα έχω την τιµή να υποβάλλω στην κρίση σας επιδιώκεται η αύξηση της απασχόλησης και η συνέχιση της προσπάθειας θωράκισης της οικονοµίας προκειµένου να αντιµετωπίσει τις προκλήσεις από τον παγκόσµιο ανταγωνισµό και να εξαλείψει τις επιπτώσεις από τις αρνητικές εξωτερικές επιδράσεις. Σταθερή επιδίωξη παραµένει η µείωση της απόστασης που χωρίζει την Ελλάδα από τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε οικονοµικό και κοινωνικό επίπεδο.
ΝΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗΣ"

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2004:
"Η πορεία εκτέλεσης του Προϋπολογισµού του 2003 δείχνει ότι τα βασικά µεγέθη του δεν θα αποκλίνουν σηµαντικά από τις αρχικές προβλέψεις. Παρά τη δύσκολη και σε ορισµένες περιπτώσεις απειλητική διεθνή συγκυρία (...) Η µακροχρόνια και συστηµατική προσπάθεια της χώρας για οικονοµική σταθερότητα οδήγησε όχι µόνο στην ονοµαστική σύγκλιση και στην ΟΝΕ, αλλά και σε µια ουσιαστική ενίσχυση του παραγωγικού δυναµικού, των εισοδηµάτων και του κοινωνικού κράτους.
ΝΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗΣ"

Εδώ κάπου έρχεται η ΝΔ και με την γνωστή απογραφή την οποία πραγματοποίησε, αποδεικνύεται (όχι και τόσο δύσκολο ή άγνωστο) ότι τα στοιχεία που μας τάϊζαν τόσα χρόνια (και επίσης τους Ευρωπαίους) ήταν πλαστά. Φυσικά, ουδείς ΤΟΛΜΗΣΕ ποτέ να οδηγήσει κάποιον από τους πλαστογράφους στην Δικαιοσύνη. Διότι ο μόνος λόγος της προμελετημένης απογραφής ήταν η δικαιολόγηση της μη τήρησης των προεκλογικών δεσμεύσεων της νεαρής τότε κυβέρνησης. Ό,τι ακριβώς και τώρα θα γίνει. Και ό,τι συνέβη και την δεκαετία του '80 με το "παραλάβαμε καμμένη γη" κλπ. Από το σημείωμα πολτικού λόγου της ΝΔ με αριθμό 15, το 2005, διαβάζουμε:
"Στον τομέα της οικονομίας προχωράμε σε τολμηρές αλλαγές. Τα προβλήματα που κληρονομήσαμε ήταν πολλά, και τα ανέδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο η δημοσιονομική απογραφή. Ο μύθος της ισχυρής οικονομίας κατέρρευσε. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ αποδείχθηκαν ανεύθυνες. Τα δημόσια οικονομικά χρειάζονται νοικοκύρεμα και η ελληνική οικονομία μεταρρυθμίσεις. Στόχος μας είναι να υπάρξει ανάπτυξη σε όλη τη χώρα και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας."
Στο ίδιο μοτίβο ακολουθεί ο τότε Υπουργός Οικονομικών παρουσιάζοντας το προσχέδιο του Προϋπολογισμού, τότε:

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2005:
"Μετά την αποκάλυψη των εκτεταμένων κρυφών ελλειμμάτων και χρεών των προηγούμενων ετών, στον προϋπολογισμό του 2005 επιδιώκεται η αποκατάσταση της αξιοπιστίας και η δημιουργία συνθηκών σταθερότητας και εμπιστοσύνης για την ελληνική οικονομία, καθώς και ο σταδιακός εξορθολογισμός των δημοσίων δαπανών με στόχο την ανάδειξη του κοινωνικού χαρακτήρα του κράτους. Ο προϋπολογισμός του 2005 ενσωματώνει την πρόταση της κυβέρνησης για την οικονομική πολιτική του επόμενου έτους. Προχωρούμε σε μία ήπια δημοσιονομική προσαρμογή, με στόχο την αντιμετώπιση των προβλημάτων του παρελθόντος και την εδραίωση των βάσεων για μία νέα αναπτυξιακή πορεία της χώρας.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗΣ"

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2006:
"Με τον προϋπολογισμό του 2005 επιδιώχθηκε η αντιστροφή της αρνητικής πορείας της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας, η διατήρηση υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, η αύξηση της απασχόλησης και η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής. Τα αποτελέσματα της ήπιας δημοσιονομικής προσαρμογής, που αποτέλεσε κύρια επιλογή μας για την αντιμετώπιση των σοβαρών δημοσιονομικών προβλημάτων του παρελθόντος, είναι πλέον ορατά. Οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας για το 2006 είναι ευνοϊκές, παρά το δυσμενές διεθνές περιβάλλον (...) Στη χώρα μας οι διαρθρωτικές αλλαγές που έχουν ήδη τεθεί σε εφαρμογή και αυτές που σχεδιάζονται θα ευνοήσουν τη διάχυση της ανάπτυξης σε όλους τους τομείς, κλάδους και περιφέρειες της ελληνικής οικονομίας.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗΣ"

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2007:
"Με την οικονομική πολιτική των τελευταίων χρόνων αντιμετωπίζεται επιτυχώς η δυσμενής δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Οι μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες της Κυβέρνησης δημιούργησαν κλίμα εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία και ενίσχυσαν την αναπτυξιακή δυναμική και την αύξηση των νέων θέσεων εργασίας.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗΣ"

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2008:
"Από το Μάρτιο του 2004 η κυβέρνηση εφάρμοσε ένα νέο πρότυπο για την ανάπτυξη, την ενίσχυση της απασχόλησης και την κοινωνική συνοχή. Η δημοσιονομική προσαρμογή βασίστηκε στον περιορισμό του δημόσιου τομέα, στη μείωση της σπατάλης και στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Συνοδεύτηκε από ένα ευρύ μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα που απελευθέρωσε τον αναπτυξιακό δυναμισμό του ιδιωτικού τομέα. Δόθηκε έμφαση στη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, στην ταχύτερη αύξηση της παραγωγικότητας, στην εξωστρέφεια, καθώς και στην αύξηση της αποτελεσματικότητας του κράτους. Εφαρμόστηκε μια υπεύθυνη και αποφασιστική πολιτική μεταρρυθμίσεων, με έμφαση στη μείωση της άμεσης φορολογίας (φυσικών και νομικών προσώπων), στην ενίσχυση των κινήτρων για τις ιδιωτικές επενδύσεις και την απασχόληση, στην εξυγίανση του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, στην προώθηση των εξαγωγών, στις συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα για την υλοποίηση έργων υποδομής, στη νέα γενιά αποκρατικοποιήσεων και στην ψηφιακή στρατηγική. Η πολιτική αυτή αποδίδει.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗΣ"

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2009:
"Κυρίες και κύριοι Βουλευτές,
Ο προϋπολογισμός του 2009 καταρτίζεται σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους για την παγκόσμια και την ευρωπαϊκή οικονομία.Στο δυσμενές αυτό διεθνές περιβάλλον, οι επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία είναι μικρότερες απ΄ό,τι σε πολλές άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι ρυθμοί ανάπτυξης παραμένουν υπερδιπλάσιοι από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης, η αύξηση της απασχόλησης και η μείωση της ανεργίας συνεχίζονται και οι αυξήσεις των εισοδημά-των υπερβαίνουν σημαντικά τον πληθωρισμό. Ωστόσο, τα δημοσιονομικά περιθώρια είναι πολύ μικρότερα στη χώρα μας, λόγω των αδυναμιών του παρελθόντος. Η προσπάθειά μας για δημοσιονομική προσαρμογή ξεκίνησε από το 2004, μετά από μια περίοδο δημοσιονομικής εκτροπής, με έλλειμμα που ξεπέρασε το 7% του ΑΕΠ. Ήδη σημειώθηκε πολύ μεγάλη πρόοδος, καθώς το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης μειώ-θηκε κάτω από το όριο του 3% το 2006. Το 2007 υπήρξε μια υπέρβαση που οφείλεται σε έκτακτους παράγοντες και μη επαναλαμβανόμενες δαπάνες.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗΣ"

Γελάτε ήδη πικρά; Δυστυχώς δεν θα έπρεπε. Που είναι τώρα (ΑΡΧΙΚΑ) αυτοί οι πρώην Υπουργοί; Ο Παπαντωνίου, όπως κάθε Υπουργός Εθνικής Άμυνας τα τελευταία 20 χρόνια, αφού ολοκλήρωσε εκεί την θητεία του, μετά το Υπουργείο Οικονομικών, εξαφανίστηκε. (Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό;). Ο Νίκος Χριστοδουλάκης, παρεούλα με τον Αλογοσκούφη, συνεχίζουν Ακαδημαϊκή καριέρα. Στο σύνολο τους, στα προαναφερόμενα αποσπάσματα, οι τέως Υπουργοί μιλάνε για πρόοδο της οικονομίας, βελτίωση, θωράκιση, εξορθολογισμό, συνοχή, αποκατάσταση της αξιοπιστίας και δημιουργία συνθηκών σταθερότητας και εμπιστοσύνης, συνεχή βελτίωση, ουσιαστική σύγκλιση, μείωση της σπατάλης, αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, μεταρρυθμίσεις, αναπτυξιακό δυναμισμό, διάχυση της ανάπτυξης σε όλους τους τομείς, κλάδους και περιφέρειες της ελληνικής οικονομίας και ΟΡΑΤΑ αποτελέσματα και πολιτικές που ΑΠΟΔΙΔΟΥΝ . Όλοι δηλαδή ανερυθρίσαστα εξ ονόματος των κυβερνήσεων τους, λένε ότι παρουσιάζουν έργο, ότι τα ελλείματα μειώθηκαν, το χρέος επίσης, η ανεργία αντιμετωπίστηκε. Κλίμα εμπιστοσύνης εδραιώθηκε κλπ. Ας δούμε λίγο τι συνέβη...».

Διαβάστε ολόκληρη την εξαιρετική δημοσίευση στο Epicurus2day με τίτλο «Game(s) Over»


_

Ο «λαός τεμπέληδων» τελικά είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι στην Ε.Ε.

Ένα από τα κλασσικά στερεότυπα στην Ελλάδα ήταν η ψευδολόγα διαδεδομένη θέση ότι η φιλοπονία , η εργατικότητα ήταν κάτι άγνωστο για την πλειονότητα των εδώ οικούντων Ελλήνων (με εξαίρεση τους ομογενείς της Διασποράς). «Δεν βλέπουμε προκοπή διότι βασικά είμαστε λαός τεμπέληδων». «Πάσχουμε» και η αιτία εντοπίζεται εκτός «Τόπου» και εντός «Τρόπου».Αυτό περίπου ήταν πάντοτε η μόνιμη επωδός των «ιεροφαντών» - ερμηνευτών της εγχώριας κακοδαιμονίας μας.

Δυστυχώς γι αυτούς ούτε η επικριτική- επιτηρητική-αλμουνιακή ... Eurostat δεν τους δικαιώνει. Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα της στοιχεία που αφορούν το Β΄ τρίμηνο του 2009 οι Έλληνες είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι σε πανευρωπαϊκο επίπεδο σε σύγκριση με όλους τους άλλους λαούς της Ε.Ε. και δουλεύουν κατά μέσο όρο 42 ώρες εβδομαδιαίως. O μέσος όρος εργασίας στην ΕΕ των 27 είναι 40,3 ώρες και στην ευρωζώνη είναι 40 ώρες ανά εβδομάδα. Σύμφωνα με την σχετική κατάταξη της Eurostat, τους Έλληνες ακολουθούν οι Τσέχοι (41,6 ώρες), οι Αυστριακοί (41,5 ώρες) και οι Πολωνοί (41,4 ώρες). Λιγότερες ώρες στην ΕΕ εργάζονται οι Φιλανδοί (37,8 ώρες), οι Δανοί (38 ώρες) και οι Σουηδοί (38,1 ώρες).

Όπότε άντε να μας κάνει ο Γ.Α.Π. μια Δανία του Νότου ώστε επιτέλους να ...δουλεύουμε λιγότερο. Τώρα αν εν τω μεταξύ καταμεσής του «δρόμου αλλαγής» προκύψει «ατύχημα» και αντί για «δανοποίηση» υποστούμε την καθολική μας «πακιστανοποίηση» πάλι θα ... δουλεύουμε λιγότερο (=ανεργία + υποαπασχόληση + μαύρη εργασία) οπότε τελικά ερχόμαστε στα ίδια.

_

Δελφινάριο Ν.Δ. Η τάση του αβέβαιου πατριωτισμού

Το μέγα ερώτημα που μπορεί κανείς να απευθύνει στους εσωκομματικούς και εξωκομματικούς υποστηρικτές του κ. Αντώνη Σαμαρά είναι το κατά πόσο αντιλαμβάνονται το δομικό στοιχείο αβεβαιότητας που ιστορικά παρεισφρέει στην ιδεολογικο-πολιτική πράξη του. Ο συνδιεκδικητής
της αρχηγίας της Ν.Δ. - απέναντι σε μια ρητώς και ακρίτως τοποθετημένη υπέρ της διαρκούς ελληνοαμερικανικής εταιρικής σχέσης κ. Ντόρας Μπακογιάννη - ελέγχεται για μελανές σκιές που θέτουν απαγορευτικά όρια σε όποιον θα ήθελε να ανασύρει τα πιστοποιητικά ενός «πρότερου έντιμου βίου» στο πεδίο της λεγόμενης «πατριωτικής πολιτικής».

Και είναι πολύ εύστοχη η κριτική στο σημείο αυτό από το ιστολόγιο Θεαμαπάτες & Δικτυώματα :

«Δηλαδή, ο πατριωτικός χώρος “παίζει” Α. Σαμαρά για αρχηγό της Ν.Δ.;

Θυμάμαι καλά;

Ποιος Αντώνης Σαμαράς είναι αυτός;

Εκείνος που ως υπουργός Εξωτερικών είχε υπογράψει φαρδιά πλατιά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας που προωθούσε τότε στην Ευρωπαϊκή Ένωση η Γερμανία; [Η Γερμανία που αργότερα παραμερίστηκε από τους Αγγλοαμερικανούς...] Με ό,τι αυτή η διάλυση σήμαινε και για το “μακεδονικό”;

Ή εκείνος που άνοιγε τα σύνορα με την Αλβανία και πλημμύρισε η Ελλάδα με τα κατακάθια των φυλακών του Εμβέρ Χότζα;

Μάλλον άλλος Αντώνης Σαμαράς ήταν εκείνος κι άλλος ετούτος. Απλή συνωνυμία και απλή συνεπωνυμία. [Και ποιος απ' τους δύο είναι ο δισέγγονος της Πηνελόπης Δέλτα και τριτοξάδελφος του Παύλου Γερουλάνου;]

Ή ίσως ο “πατριωτικός χώρος” άλλαξε απόψεις…

Ή η μνήμη έχει κοντά ποδάρια…

Ή, μάλλον, δεν θυμάμαι καθόλου καλά».

_