.
Τετάρτη 28 Απριλίου 2010
Προμήνυμα μεγάλων συμφορών
.
Σάββατο 24 Απριλίου 2010
πού θα κρυφτείτε, ολετήρες...
Σάββατο 17 Απριλίου 2010
Αλέκος Αλαβάνος:10 λόγοι γιατί πρέπει να φύγει αυτή η κυβέρνηση
Πηγή: http://enosy.blogspot.com/
.
Τρίτη 23 Μαρτίου 2010
Η χρηματιστική δεσποτεία, η Ελλάδα και η διέξοδος
Τα κυρίαρχα μέτωπα αγώνα ορίζονται από ένα κυρίαρχο προαπαιτούμενο και τρεις κύριες επιλογές ανάταξης της χώρας:
Το κυρίαρχο προαπαιτούμενο είναι η μαζική ριζοσπαστική αντικατοχική-αντικυβερνητική λαϊκή κινητοποίηση ικανή να οδηγήσει στην απομάκρυνση της επικίνδυνης για την ελληνική κοινωνία πασοκικής κυβέρνησης, διαμορφώνοντας προϋποθέσεις για μια αντιιμπεριαλιστική εθνικολαϊκή διακυβέρνηση σωτηρίας. Η σημερινή κυβέρνηση εκτός του ότι έχει χάσει τη κοινωνική συναίνεση δεν έχει καμιά απολύτως νομιμότητα καθώς υπέκλεψε την εκλογική ψήφο με ψευδείς υποσχέσεις («υπάρχουν τα λεφτά») και πρόγραμμα διαφορετικής πολιτικής από τη σημερινή.
Οι τρεις κύριες επιλογές αφορούν:
1.-Αποχώρηση από την ΟΝΕ. Ο διεκδικητικός μεταρρυθμιστικός αγώνας εντός της ΕΕ / ΟΝΕ (ενάντια στο «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης», έκτακτη φορολόγηση όλων των χρηματοικονομικών συναλλαγών, απαγόρευση των Credit Default Swaps, ουσιαστική φορολόγηση επί του τζίρου των πολυεθνικών μεγαεταιριών, ουσιαστική συμμετοχή της Ε.Ε στις εξοπλιστικές δαπάνες της χώρας και στο κόστος προστασίας των συνόρων της Ελλάδας κλπ) είναι χρήσιμος μεν, οριακότατος δε. Η εξοντωτική συγκυρία επιζητεί την υπέρβαση του περιορισμένου ενδοευρωενωσιακού διεκδικητικού αγώνα διότι η Ελλάδα κινδυνεύει να συνθλιφτεί και να καταστραφεί ολοκληρωτικά από την χρηματοδεσποτική προσταγή και το τωρινό καθεστώς υποτέλειας και κατοχής. Η οποιαδήποτε μορφής «χρηματοδοτική στήριξη» είτε στα πλαίσια της ΕΕ / ΟΝΕ είτε του Δ.Ν.Τ. θα αφορούσε αποκλειστικά την εξασφάλιση των τοκοχρεολυτικών αξιώσεων των τοκογλύφων πιστωτών μας και ουδόλως την υποβοήθηση της εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας καθώς και την υπέρβαση του κλεπτοκρατικού, παρασιτικού, υπερχρεωστικού μοντέλου. Στο τέλος μπορεί ενδεχομένως είτε να εξαναγκαστεί σε έξοδο από ΟΝΕ από το ίδιο το γερμανοκρατούμενο διευθυντήριο των Βρυξελλών είτε να διαλυθεί μέσα από τις αντιφάσεις της αυτή η ίδια η ΟΝΕ. Για την αναγκαία λοιπόν ανάταξη της ελληνικής οικονομίας σε αυτοδύναμη κατεύθυνση βασική προϋπόθεση είναι η αποχώρηση από την Ευρωζώνη και επαναφορά της Δραχμής ως εθνικού νομίσματος και τούτο είναι πολύ προτιμότερο να επιβληθεί από την μαζική ριζοσπαστικοποίηση και την καθολική κινητοποίηση του ελληνικού λαού. Στη συνέχεια απαιτείται λήψη άμεσων μέτρων όπως:
α.-Αναγκαία υποτίμηση της δραχμής με θετικές συνέπειες στο πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, στις εξαγωγές, και το τουρισμό.
β.-Αυστηροί έλεγχοι στη κίνηση των κεφαλαίων (αποφυγή διαφυγής) συναλλαγματικοί και εξωτερικοί εμπορικοί έλεγχοι..
γ.-Υψηλή φορολόγηση στις εισαγωγές ειδών πολυτελείας
δ.-Αποτελεσματικοί έλεγχοι τιμών ειδικά στα είδη ευρείας λαϊκής κατανάλωσης
2.-Αναδιαπραγμάτευση του χρέους και εσωτερική αυτοχρηματοδότηση. Προτού η χώρα καταληστευτεί ολοκληρωτικά από τη χρηματοδεσποτική ολιγαρχία θα πρέπει να αναλάβει τη στρατηγική πρωτοβουλία και να διεκδικήσει την αναδιαπραγμάτευσης του χρέους της κάτω από την απειλή της διακοπής πληρωμών. Σκοπός η μετατροπή του δημοσίου χρέους σε μακροπρόθεσμο και η διασύνδεση της πληρωμής των τοκοχρεολυσίων με ένα σταθερό ποσοστό του ΑΕΠ (κάτω του 10%). Επιπλέον άμεσα μέτρα οικονομικής πολιτικής:
α.-Επίτευξη επαρκούς ρευστότητας μέσω της αυτοχρηματοδοτικής αυτοβοήθειας σε συνδυασμό με μυστική διαδικασία αναζήτησης χαμηλότοκης εξωτερικής χρηματοδότησης (private placement). Ένας καλός μηχανισμός που εξασφαλίζει αναγκαίους πόρους και υποσκάπτει την ισχύ της υπερεθνικής χρηματοδεσποτείας και της εγχώριας τραπεζιτικής εκβιαστικής επιρροής, είναι οι εκδόσεις ελληνικών («εθνικών» ή «λαϊκών») ομολόγων. Έτσι η χώρα θα στηριζόταν στις δικές της (σημαντικές) δυνάμεις ώστε να αναχρηματοδοτήσει σε μεγάλο βαθμό το δημόσιο χρέος της και οι έλληνες πολίτες θα ήταν αυτοί που θα επωφελούταν από την κάρπωση των τόκων αντί οι ξένοι τοκογλύφοι. Ως προς τις απώλειες κερδών που θα υποστούν οι τράπεζες λόγω της διαφυγής καταθέσεων για τα ομόλογα είναι δευτερεύον σε σύγκριση με το πρωταρχικό ζήτημα το να ξεφύγει η χώρα από το να αποτελεί (με γερμανική-ευρωενωσιακή συνδρομή) την εύκολη «λεία» των διεθνών χρηματαγορών.
β.-Προσφυγή για τις γερμανικές αποζημιώσεις και κατοχικά δάνεια που εντόκως φθάνουν σήμερα τα 70 δισ. ευρώ. Το ποσό αυτό, που δεν περιλαμβάνει τις διεκδικούμενες αποζημιώσεις προς τα χιλιάδες θύματα της γερμανικής θηριωδίας, αφορά: γ1. τις πολεμικές επανορθώσεις, για τις καταστροφές που υπέστη η χώρα, ύψους 7,4 δις. δολ. (αγοραστικής αξίας 1938), όπως καθόρισε η Διεθνή Διάσκεψη του Παρισιού το 1946 και γ2. την εξόφληση του κατοχικού δανείου, ύψους καθορισμένου (από τους ίδιους τους Γερμανούς) 3,5 δις. δολ. (αγοραστικής αξίας 1944).
3-Συγκρότηση μιας νέας παραγωγικής δημοκρατικής κοινωνικής συμμαχίας ώστε να τεθούν οι βάσεις της αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης σε αντιχρηματοδεσποτική, αντιολιγαρχική, αντιπαρασιτική κατεύθυνση. Θεμελιώδεις προϋποθέσεις προς αυτή τη προσπάθεια θα είναι:
α.-Η αντικλεπτοκρατική δημοσιονομική πολιτική: δ1.στα έσοδα (ισχυρή φορολόγηση ιδιωτικών ολιγοπωλιακών μεγαεταιριών και οφσόρ εταιρειών.-Ισχυρή προοδευτική φορολόγηση όλης της μεγάλη ακίνητης και κινητής περιουσίας-δραστική αντιμετώπιση παραοικονομίας / παραεμπορίου / λαθρεμπορίου / φοροδιαφυγής/
εισφοροδιαφυγής-κατάργηση τραπεζικού απόρρητου-γενικό πόθεν έσχες) και δ2. στα έξοδα (κατάργηση κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων και των ΜΚΟ-μείωση αριθμού βουλευτών στους 200-κατάργηση των χαριστικών παροχών στις ελίτ και του κλεπτοκρατικού συστήματος επιδοτήσεων/ δημοσίων προμηθειών-αναδιοργάνωση δημοσίων υπηρεσιών και οργανισμών).
β.-Η ριζική αντιμετώπιση του λαθρομεταναστευτικού ζητήματος με γνώμονα την εξασφάλιση πλήρους απασχόλησης των Ελλήνων εργαζομένων και τη υπεράσπιση της εθνικής ύπαρξης του ελληνισμού.
γ.-Η άμεση εθνικοποίηση-κρατικοποίηση των τραπεζών.
δ.-Η κοινωνικοποίηση μεσοπρόθεσμα των ολιγοπωλίων και των μεγάλων επιχειρήσεων με στρατηγική σημασία στην αυτοδύναμη, ισόρροπη ανάπτυξη της χώρας.
ε.-Η τεχνικοοικονομική-παραγωγική ανασυγκρότηση του γεωργικού, βιομηχανικού-βιοτεχνικού τομέα και ο αντιπαρασιτικός δυναμισμός εμπορίου και υπηρεσιών.
στ-Η προτεραιότητα στις εισροές επενδύσεων που εξυπηρετούν την παραγωγική και τεχνολογική οικονομική μας βάση αντί των παρασιτικών στο τομέα εμπορίου-υπηρεσιών που προωθούν ΕΕ/ΟΝΕ.
ζ.-Η προγραμματισμένη διεύρυνση των εξωτερικών αγορών πέρα από τη μονομερή προσκόλληση στην ευρωενωσιακή. Βαλκάνια, Ρωσία, Υπερκαυκασία, Ιράν, Αραβικός κόσμος κλπ είναι ζωτικές περιοχές όπου η Ελλάδα διαθέτει δεσμούς και σημαντικές πολιτισμικές και γεωστρατηγικές ευκαιρίες και δυνατότητας».
Πρόκειται για το τελευταίο τμήμα ενός πολύ σημαντικού άρθρου δημοσιευμένου σε δύο μέρη στο ιστολόγιο Τηλέπλαγκτοι Πλάναι: Μέρος Ι & Μέρος ΙΙ.
Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
Ο κοινωνικός πόλεμος των «ρετιρέ» του καπιταλισμού
Βρισκόμαστε σε μια χρονική φάση που τα μεγάλα «ρετιρέ» του καπιταλισμού εξαπολύουν τον κοινωνικό πόλεμο στους μισθούς και τα επιδόματα της ελληνικής δημοσιοϋπαλληλίας. Ο κύριος πολιτικός και κοινωνικός στόχος είναι η ολοκληρωτική ξεθεμελίωση των τελευταίων απομειναριών κοινωνικού κράτους. Στην Ελλάδα ξεκινά η εφαρμογή αυτού του «πειράματος» υπό την προσταγή των «χρηματοοικονομικών αγορών» για να απλωθεί διαδοχικά στον ευρωπαϊκό Νότο και στη συνέχεια σε ολόκληρη την ευρωζώνη. Έτσι για μήνες τώρα οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα δέχονται αήθη επίθεση από την υπερεθνική εξουσία, την εγχώρια ελίτ, το νέο μεγάλο τρικομματικό αντιδραστικό συναινετικό μπλοκ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και τους χρυσοπληρωμένους κονδηλοφόρους της δημοσιογραφικής παραπληροφόρησης. Ευτυχώς υπάρχουν κάποια άρθρα στον ημερήσιο τύπο που αποτελούν εξαίρεση στην άθλια τρομοκρατική «πλύση εγκεφάλου» που ασκεί η αργυρώνητη δημοσιογραφία. Ένα τέτοιο άρθρο δημοσιεύτηκε στην “Καθημερινή” (με ημερομηνία 5-2-2010) από τον Σταύρο Λυγερό, με τίτλο “Μέτρα και πολιτική πρακτική”:
«Προϋπόθεση για την επιτυχία του Προγράμματος Σταθερότητας είναι η κοινωνική ανοχή. Προϋπόθεση γι’ αυτήν είναι η δίκαιη κατανομή των βαρών. Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε μέτρα άντλησης εσόδων το 2011 και από τα υψηλά εισοδήματα. Προς το παρόν, όμως, τα βάρη πέφτουν κυρίως στις πλάτες των δημοσίων υπαλλήλων. Σαν να μην έφθανε αυτό, δέχονται και προπαγανδιστική επίθεση.
Προβάλλεται το επιχείρημα ότι το κονδύλι για μισθούς είναι υψηλό. Πράγματι, αλλά οφείλεται στον μεγάλο αριθμό υπαλλήλων και όχι στο ύψος των μισθών, που είναι από τους χαμηλότερους στην Ε.Ε. Γι’ αυτό, όμως, ευθύνεται το πολιτικό σύστημα και όχι οι υπάλληλοι. Το ίδιο ισχύει και για το γεγονός ότι στο Δημόσιο κυριαρχούν η γραφειοκρατία, ο ανορθολογισμός, η τεμπελιά, η σπατάλη και η διαφθορά. Το πολιτικό σύστημα θέτει τους κανόνες και οφείλει να επιβάλλει την τήρησή τους. Ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας προβλέπει μέχρι και απόλυση. Πολλοί θα πουν ότι δεν εφαρμόζεται λόγω συνδικαλιστικών πιέσεων. Ακόμα και όταν ασκούνται τέτοιες πιέσεις, όμως, δεν αποτελούν δικαιολογία για την κυβερνητική ολιγωρία.
Στην πραγματικότητα, για να δικαιολογήσει τις πράξεις του το πολιτικό σύστημα επικαλείται εκφυλιστικά φαινόμενα που το ίδιο εξέθρεψε. Είναι θλιβερό κυβερνητικοί να λένε κατ’ ιδίαν π.χ. ότι οι εφοριακοί δεν δικαιούνται να διαμαρτύρονται για την περικοπή μισθού, επειδή λόγω διαφθοράς κερδίζουν πολλαπλάσια. Μπορεί στην πλειοψηφία τους να είναι διεφθαρμένοι, αλλά η πολιτεία οφείλει να καταπολεμήσει τη διαφθορά και όχι να τη συνυπολογίζει (σιωπηλά) στην εισοδηματική πολιτική.
Είναι αξιοσημείωτο ότι ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ κ. Παπασπύρος πρότεινε δημοσίως να νομοθετηθούν δρακόντιες διατάξεις για τη διαφθορά, τις προσλήψεις από το παράθυρο, τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή. Αντί η κυβέρνηση να αδράξει την ευκαιρία, «κάνει την πάπια». Ο λόγος είναι απλός: Εάν τεθούν αυστηροί κανόνες ηθικής και αξιοκρατίας, το πολιτικό σύστημα δεν θα μπορεί να χρησιμοποιεί τη δημόσια διοίκηση για τα δικά του αμαρτωλά παιχνίδια.
Ενδεικτικό της υποκρισίας είναι ότι διάφοροι χρυσοπληρωμένοι κατακεραυνώνουν τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων. Η αλήθεια είναι ότι το πολιτικό σύστημα κρατάει απαράδεκτα χαμηλά τον βασικό μισθό και τον συμπληρώνει με επιδόματα. Η πρακτική αυτή εκθέτει τους υπαλλήλους σε προπαγανδιστικές επιθέσεις και κυρίως τους καταδικάζει σε χαμηλή σύνταξη. Οι χρυσοπληρωμένοι κατακεραυνώνουν και τα «ρετιρέ». Η αλήθεια είναι ότι (με εξαίρεση ορισμένες ΔΕΚΟ) στο Δημόσιο ελάχιστες αμοιβές είναι υψηλές και όπου υπάρχουν τέτοιες δίνονται σε «κολλητούς» των υπουργών.
Γιατί, λοιπόν, τέτοια μανία για την περικοπή μισθών; Μόνο γιατί αποδίδει άμεσα ή και επειδή οι αγορές έχουν φετίχ με τα μέτρα που «στάζουν αίμα»; Αν δεν το πιστεύετε, ρωτήστε τον κ. Παπακωνσταντίνου, που το επικαλέσθηκε όταν προσφάτως συνάντησε συνδικαλιστές του υπουργείου του».
.
Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010
Να πληρώσουν αυτοί που χρεοκόπησαν τη χώρα
1) Οι πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που χρόνο με το χρόνο μείωσαν τη συμμετοχή των πλουσίων (τραπεζιτών, μεγαλοεργολάβων, εφοπλιστών) στα φορολογικά έσοδα (μείωση του συντελεστή τους κατά 26%).
2) Οι πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που μετέτρεψαν τη χώρα σε τουριστικό οικόπεδο και τους κατοίκους της σε γκαρσόνια. Αλήθεια, πόσα σουβλάκια να πουλήσουμε για να εισάγουμε τρόφιμα, αυτοκίνητα, ρούχα;
3) Οι πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που ξεπάτωσαν την ύπαιθρο, την κλωστοϋφαντουργία, τα ναυπηγεία, τα λιπάσματα, τη χημική βιομηχανία, που μας οδήγησαν να εισάγουμε κι όχι να παράγουμε επειδή έτσι επέλεξαν οι Βρυξέλες.
4) Οι κυβερνήσεις, που επέτρεπαν το δανεισμό με τέτοια επιτόκια τα οποία απέφεραν υπερκέρδη στις γνωστές διεθνείς ύαινες του χρηματοπιστωτικού τομέα.
5) Οι «μεγάλες ιδέες», όπως αυτή των Ολυμπιακών αγώνων του Σημίτη-Καραμανλή, που άφησε χρέη και κτίρια-κουφάρια σε μια πόλη η οποία έγινε ακόμη πιο ανυπόφορη και άσχημη.
6) Τα μεγάλα έργα που έφεραν υπερκέρδη στους γνωστούς βαρόνους των ΜΜΕ και στους εργολάβους, όπου η σπατάλη και η διαφθορά καταγράφηκε στις δαπάνες.
Σπατάλες, διαφθορά, διαπλοκή: όλα αυτά επιστρέφουν, σαν χρέη πλέον, πάλι στο λαό.
Ποιοι κερδίζουν από το χρέος;
Οι τράπεζες, που δανείζονται με επιτόκιο 1% από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα –με εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου– και κατόπιν δανείζουν το κράτος με επιτόκιο 5 και 6%. Αυτό επιβάλλει το ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ, που στήθηκε για να διασφαλίζει τα κέρδη του «κερδοσκοπικού» κεφαλαίου.
Το διεθνές κεφάλαιο, που κάνει πάρτι με τα ληστρικά επιτόκια του ελληνικού χρέους.
Οι πλούσιοι, που είναι ευτυχείς με το πάγωμα μισθών και κοινωνικών δαπανών.
Αυτές τις μέρες συντελείται μια άγρια αναδιανομή πλούτου σε βάρος της χώρας και του λαού, σε όφελος των αγορών και του κεφαλαίου. Το υπερκέρδος του «κερδοσκοπικού» χρηματιστικού κεφαλαίου μόνο για φέτος είναι περίπου 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Πόσες θέσεις εργασίας θα δημιουργούνταν, πόσες αυξήσεις στους μισθούς θα γίνονταν με αυτά τα χρήματα;
Όμως η επιλογή τους είναι να υπηρετούν την ΑΓΟΡΑ, άρα και οι νόμοι φτιάχνονται για την αγορά και την οικονομία της.
Είναι γνωστοί αυτοί που δεν πληρώνουν:
Οι εφοπλιστές και οι offshore εταιρείες, που δεν φορολογούνται.
Οι τράπεζες, που πήραν 28 δισεκατομμύρια ευρώ και έχουν μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2009 –χρονιά κρίσης– κέρδη 3 δισεκατομμύρια ευρώ.
Τα ΜΜΕ που, ενώ χρωστάνε εκατοντάδες εκατομμύρια σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία, ουδείς τα καλεί να πληρώσουν.
Η εκκλησία, ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης ακίνητης περιουσίας, δεν φορολογείται.
Όταν υπήρχαν χρήματα, τα έπαιρναν οι γνωστοί. Τώρα που «δεν υπάρχει σάλιο», την πληρώνουν οι άγνωστοι.
ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΑΝ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ
ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΚΙ ΟΧΙ ΟΙ ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΥΠΟΠΤΟΙ, ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ
ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ
Κυβέρνηση του λαού ή των Βρυξελών;
Η νομισματική πολιτική στα χέρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Η οικονομική πολιτική στα χέρια των χωροφυλάκων της ΟΝΕ.
Αλήθεια, γιατί ψηφίζουμε ενώ μας κυβερνούν άνθρωποι που δεν ήταν υποψήφιοι στις τελευταίες εκλογές;
Τελικά έχουμε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ή του Αλμούνια και του Τρισέ;
Υπάρχει λαϊκή κυριαρχία και δημοκρατία, ή έχουν εκχωρηθεί;
Όποιος ελέγχει το πορτοφόλι μας, γιατί να μην ελέγξει ή επιβάλει και λύσεις για το ελληνοτουρκικό ή για το κυπριακό;
Μήπως γίναμε αποικία των επιτηρητών και των συμφερόντων που αυτοί εκφράζουν;
Δεν χρεοκοπήσαμε εμείς – Χρεοκόπησε η πολιτική τους
Το ΠΑΣΟΚ κοινωνικοποιεί τις ευθύνες και προστατεύει τα κέρδη των πλουσίων, των πολυεθνικών, των τζογαδόρων. Την ίδια στιγμή που χρεοκόπησαν τα ψέματά και οι μύθοι του δικομματισμού:
1) Πού είναι αλήθεια, κ. Σημίτη, η ισχυρή Ελλάδα, η ισχυρή οικονομία; Πού πήγε η έπαρση;
2) Πού είναι αλήθεια, κ. Καραμανλή, η θωράκιση της οικονομίας, το κλαμπ των ισχυρών, η αναπτυξιακή μας πορεία;
3) Πού είναι αλήθεια, κ. Παπανδρέου, τα χρήματα που συνεχώς επαναλάμβανες ότι υπάρχουν, για να δοθούν αυξήσεις σε συντάξεις και μισθούς; Ούτε εκατό μέρες για να αποκαλυφθούν τα ψέματα…
Μύθοι δεκαετιών που έκτισαν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σήμερα καταρρέουν.
Δεν χρεοκοπήσαμε από τον υδραυλικό και τον ηλεκτρολόγο που δεν κόβει απόδειξη. Η Eurobank φορολογείται με 14,3% για τα κέρδη του Α’ εξαμήνου του 2009 – ενώ ο μισθωτός των 880 ευρώ το μήνα φορολογείται με 25%.
Δεν χρεοκοπήσαμε από τον εκπαιδευτικό των 1.200 ευρώ που κάνει ιδιαίτερα και τάχα είναι «ο μοχλός της παραοικονομίας».
Χρεοκοπήσαμε από τις πολιτικές που έχουν αφήσει ασύδοτο το κεφάλαιο (εφοπλιστές, βιομήχανοι, πετρελαιάδες κ.λπ.) που για το 2009 δήλωσαν 870 ευρώ μηνιαίο εισόδημα!
Χρεοκοπήσαμε από τις πολιτικές που έχουν υποταχθεί στις Βρυξέλες και στους καταναγκασμούς τους, στους μονόδρομους, στις θηλιές που σφίγγουν καθημερινά την κοινωνία και τον εργαζόμενο λαό στην Ελλάδα.
Δεν κάναμε ντόλτσε βίτα με δανεικά, όπως ξελαρυγγιάζονται τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, που παίρνουν μηνιαίους μισθούς από 20.000-80.000 ευρώ. Το μήνα προσπαθούσαμε να βγάλουμε με 700 ή 1.000 ή 1.400 ευρώ.
Δεν πήραμε δανεικά και αγύριστα από τις τράπεζες για να μεταφέρουμε τα εργοστάσιά μας στα Βαλκάνια, όπως έκαναν οι βιομήχανοί «μας».
Δεν μας εγγυήθηκε το Δημόσιο μηδενικά επιτόκια για τα στεγαστικά και τα καταναλωτικά μας δάνεια, όπως έκανε για τους τραπεζίτες. Αντίθετα, άφηνε τις τράπεζες να κατακλέβουν το λαό.
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥΣ
ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΕ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥΣ
Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗΣ, ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ, ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ, ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΩΝ
Το φάρμακο που μας προτείνουν χειροτερεύει την αρρώστια
Δεν μπορεί η πολιτική η οποία μας οδήγησε στην κρίση να μας βγάλει από αυτήν. Μέχρι σήμερα η Ε.Ε. και οι ελληνικές κυβερνήσεις πορεύτηκαν με την ανατίναξη της κοινωνίας για να σωθεί η οικονομία. Απέτυχαν παταγωδώς και συνεχίζουν να ανατινάζουν την κοινωνία προκειμένου να σωθούν τα κέρδη μιας χούφτας επιχειρήσεων.
Να μην τους αφήσουμε να μας βουλιάξουν!
Ο πρωθυπουργός αναμασά το σλόγκαν «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Αυτός είναι ο βασικός εκβιασμός που παπαγαλίζουν τα ΜΜΕ. Κρύβει αυτός ο εκβιασμός ότι κεφάλαιο και κυβέρνηση επιχειρούν να βουλιάξουν τους εργαζόμενους, το λαό και τη χώρα προκειμένου να εξασφαλίσουν τα κέρδη μιας ελάχιστης μειοψηφίας.
Το πλοίο κατευθύνεται σε ξέρα, το πηδάλιο είναι κολλημένο σε νεοφιλελεύθερη πορεία σύγκρουσης, ο καπετάνιος και το πλήρωμα είναι συνδεδεμένοι κατευθείαν με την εταιρεία, αρνούνται να αλλάξουν ρότα για να μην χαλάσουν παραπάνω καύσιμα, και ζητάνε από τους επιβάτες να βουλιάξουν ήσυχα για να μην βάζουν την εταιρεία σε έξοδα.
Καμιά συναίνεση – Δεν μασάμε
Να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας
Είναι μεγάλο ψέμα ότι δεν μπορούμε να παραβούμε το σύμφωνο σταθερότητας. Το έχουν κάνει ήδη πολλές άλλες χώρες. Για να βγούμε από την κρίση και για να υπάρξει βελτίωση της ζωής των εργαζομένων πρέπει να ανατρέψουμε – να παραβούμε αυτό το Σύμφωνο. Χρειαζόμαστε μια άλλη πολιτική:
α) που παίρνει μέτρα ανακούφισης των εργαζομένων σε μισθούς, συντάξεις, που αναδιανέμει τον πλούτο,
β) που δημιουργεί σταθερή, δημιουργική και παραγωγική εργασία για όλους,
γ) που ανασυγκροτεί παραγωγικά την ύπαιθρο και τη βιομηχανία με δημόσιες επενδύσεις, με κονδύλια από τη φορολόγηση του πλούτου – μια πολιτική που εθνικοποιεί τράπεζες, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές, έρευνα και τεχνολογία,
δ) που συγκροτεί ένα κοινωνικό κράτος με πραγματική, αξιόπιστη και δωρεάν δημόσια υγεία, παιδεία, ασφάλιση.
Απέναντι στην τρομοκρατία της δικής τους χρεοκοπίας, προβάλλουμε τις δικές μας ανάγκες και τα δικά μας συμφέροντα. Δεν τσιμπάμε, δεν μασάμε στις δικομματικές τους ψευτιές, στους καταναγκασμούς και τις απειλές… Είναι πολιτικά και ηθικά υπεύθυνοι για αυτό που δημιούργησαν επί 20 χρόνια.
Δεν αποδεχόμαστε:
– μείωση μισθών
– κλείσιμο εργοστασίων
– απολύσεις
– συμβασιούχους-ωρομίσθιους
– αλλαγή ασφαλιστικού
Να γίνει αυτή η απαίτηση γραμμή άμυνας από το λαό και τους εργαζόμενους. Με αλληλεγγύη σε όσους ξεσηκώνονται, να αντιστρέψουμε το κλίμα παθητικότητας και μοιρολατρίας.
Το κεφάλαιο και η κυβέρνηση μας λένε: «Βουλιάξτε εσείς, να γλιτώσουμε εμείς».
Να αντιστρέψουμε το τελεσίγραφο: Η αποτυχία του Συμφώνου Σταθερότητας είναι προϋπόθεση για την επιβίωση του εργαζόμενου λαού»
>>Το σπουδαίο αυτό άρθρο αναρτήθηκε στο ιστολόγιο: Πόντος και Αριστερά
Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2010
Αντίσταση στον πολυπολιτισμικό εποικισμό
Το κυβερνητικό νομοσχέδιο ξεπερνά σκανδαλωδώς σε ευνοϊκές ρυθμίσεις προς τους αλλοδαπούς εποίκους την αντίστοιχη αυστηρότερη νομοθεσία των άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Πρόκειται για μια μαζική πολιτογράφηση και ελληνοποίηση με έκτακτες, άκριτες και συνοπτικές διαδικασίες. Οι 5 βασικές διευθετήσεις του είναι:
α) Προϋπόθεση πολιτογράφησης αλλοδαπού είναι να είναι ενήλικος και να διαμένει νόμιμα στην Ελλάδα πέντε συνολικά έτη την τελευταία δεκαετία.
β)Τέκνο αλλοδαπών που γεννιέται στην Ελλάδα και ένας από τους γονείς του κατοικεί μόνιμα και νόμιμα στη χώρα επί πέντε συνεχή έτη, αποκτά από τη γέννησή του την ελληνική ιθαγένεια.
γ)Τέκνο αλλοδαπών που έχει παρακολουθήσει τις τρεις πρώτες τάξεις υποχρεωτικής εκπαίδευσης σε ελληνικό σχολείο με την ενηλικίωσή του αποκτά την ελληνική ιθαγένεια.
δ) Τέκνο αλλοδαπών που έχει ολοκληρώσει την παρακολούθηση έξι τάξεων ελληνικού σχολείου αποκτά την ελληνική ιθαγένεια με κοινή δήλωση των γονέων του και αίτηση εγγραφής στο δημοτολόγιο του Δήμου μόνιμης κατοικίας του.
ε) Την ελληνική ιθαγένεια αποκτά αυτομάτως από τη γέννησή του όποιος γεννιέται σε ελληνικό έδαφος, εφόσον i) δεν αποκτά αλλοδαπή ιθαγένεια με τη γέννησή του ή με δήλωση των γονέων του στις οικείες αλλοδαπές αρχές ii) είναι άγνωστης ιθαγένειας iii) ένας από τους γονείς του έχει γεννηθεί στην Ελλάδα και κατοικεί μόνιμα στη χώρα από τη γέννησή του.
Όπως βλέπουμε το νομοσχέδιο ανοίγει την «πύλη του κίρκου» (circus) για την γενική πολιτογράφηση βαθμιαία απάντων των παράνομων μεταναστών. Να γιατί πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση του Πακιστάν απηύθυνε ευχαριστίες προς την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όταν ο πακιστανός Πρωθυπουργός (σε συνάντηση με τον Έλληνα Πρέσβη Δημήτριο Ντάλλη) καλωσόρισε από την Ελλάδα του αιτήματος του Πακιστάν για χορήγηση ιθαγένειας στους πακιστανούς μετανάστες [6]. Η ευκολότατη απόκτηση ιθαγένειας για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς (που είναι αυτόματη για τη τρίτη γενιά) είναι δυναμικός ελκυστής για επαυξημένη τεκνοποίηση στον αλλογενή πληθυσμό της χώρας. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των παράνομων αλλοδαπών είναι χωρίς χαρτιά και αποκρύβουν τη χώρα προέλευσης τους για να αποφύγουν το κίνδυνο απέλασης. Έτσι η αυτόματη ελληνοποίηση των παιδιών που είτε δεν μπορούν να πάρουν άλλη ιθαγένεια είτε είναι «άγνωστης ιθαγένειας» είναι κίνητρο για τους εισερχόμενους να αξιοποιούν τούτη τη διάταξη και δια της πλαγίας οδού να ελληνοποιούνται. Το νομοσχέδιο μόλις γίνει νόμος μεταβάλει τη χώρα στο νέο Ελντοράντο του πλανητικού λαθρομεταναστευτικού «εφεδρικού στρατού».
Τούτη η εξέλιξη αυτή είναι απαύγασμα μιας μακράς πορείας άλωσης της ελληνικής κοινωνίας όπου από την παράνομη μαζική εισαγωγή αλλογενών μεταναστών φθάνουμε στην μαζική χορήγηση αδειών παραμονής και εργασίας στη χώρα (κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή). Η ΝΔ δια του Αντώνη Σαμαρά ασκεί καθυστερημένα και εκ του ασφαλούς κριτική στο ΠΑΣΟΚικό νομοσχέδιο όμως ας μην ξεχνιόμαστε: Πρώτος εκείνος δεν είχε ανοίξει τα σύνορα με την Αλβανία για να εισέλθουν εδώ εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανών χωρίς νόμιμα έγγραφα και μαζί με αυτούς όλος ο υπόκοσμος των φυλακών του Εμβέρ Χότζα; Στη συνέχεια για μια δεκαετία, υπό διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, η χώρα βούλιαζε από την ασυγκράτητη αλλοδαπή εισβολή για να έρθει το 2004 η ΝΔημοκρατική κυβέρνηση σε συμφωνία με τους ευρωενωσιακούς μηχανισμούς να την νομιμοποιήσει. Με πρώτη συνέπεια στις δημοτικές εκλογές του 2010 να ψηφίσουν όλοι οι αλλογενείς ανεξαρτήτου ιθαγένειας που θα ΄ναι μια πενταετία στην Ελλάδα και με ενδεχόμενο να έχουμε ορισμένους από αυτούς (όπως Αλβανούς) δημοτικούς συμβούλους ή ακόμα και δημάρχους. Ας αναλογιστούμε επίσης ότι δια της εφαρμογής στον αυτοδιοικητικό χάρτη του επερχόμενου σχεδίου «Καλλικράτης», ο οποίος οδηγεί σε μια μορφή περιφερειακής «καντονοποίησης» της χώρας, ανοίγονται προϋποθέσεις σταδιακής πρόσβασης των πολιτογραφημένων αλλογενών στις ισχυρές περιφερειακές θέσεις και διοικήσεις με ότι αυτό συνεπάγεται στο επίπεδο του κινδύνου συγκρότησης νέων στρατηγικών μειονοτήτων, φυγόκεντρων και αυτονομιστικών τάσεων και αποσταθεροποίησης της εθνικής εδαφικής και πολιτισμικής ενότητας της χώρας. Και αυτά ενώ η γειτονική Τουρκία εξυφαίνει με συγκροτημένο τρόπο τη νεοθωμανική επεκτατική στρατηγική της εντάσσοντας σ΄ αυτήν το λαθρομεταναστευτικό (ιδιαίτερα το μουσουλμανικό) προγεφύρωμα της στην Ελλάδα.
Η πολυεθνική-πολυπολιτισμική ιδεολογία των εγχώριων ελίτ και των καθεστωτικών «αριστερών» συμμάχων τους εξαντικειμενίζεται σε πραγματικότητα μέσα από το υπό ψήφιση νομοσχέδιο του ΠΑΣΟΚ το οποίο ενστερνίζεται την αντεθνική γραμμή των οικουμενιστικών ΜΚΟ, όπως της «Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη», του «Εθνικού Παρατηρητηρίου κατά του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας» ενώ αγνοεί προκλητικά την καθολική αντίθεση του ελληνικού λαού (85% σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) στην προετοιμαζόμενη ρύθμιση. Κεντρικός λοιπόν σκοπός του νομοσχεδίου είναι η διακαιϊκή λαθροχειρία της κάλπικης διασύνδεσης της «φυσικής» ιθαγένειας με την δοτή υπηκοότητα και την διατροφική πολυεθνική μετάπλαση της ελληνικότητας. Ο μεταλλαγμένος τώρα κώδικας ελληνικής ιθαγένειας, η ελληνοποίηση, παύει να βασίζεται στην οντολογία ή μυθολογία του «Γένους των Ελλήνων» και γενικότερα στο δίκαιο που έχει ως νοηματοδοτική του βάση την εθνική ταυτότητα και εθνική κοινότητα ήτοι το όμαιμον, ομόγλωσσον, ομότροπον, ομόδοξον, αλλά ενσαρκώνει ένα άλλο, διαφορετικό δίκαιο αυτό που ορίζεται ως νομική και πολιτική ταυτότητα του πολίτη (citizenship). Πολίτης ο οποίος ζει εντός της «κοινωνίας πολιτών», νομίμως και υποκείμενος στην εξουσία του κράτους με όλες τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα που καθορίζει τούτη η εξουσία. Με την απόκτηση λοιπόν αυτής της ταυτότητας του πολίτη ο αλλογενής μέτοικος δια της κυβερνητικής λαθροπολτικής οδού μεταπλάθεται σε αναπόσπαστο στοιχείο της εγχώριας κοινωνίας ώστε μεταξύ των άλλων να μπορεί να συμμετέχει ισότιμα με την άσκηση του δικαιώματος του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» στο σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Την ίδια στιγμή αυτό ενόσω το ελληνικό κοινοβούλιο έχει ήδη αρνηθεί δικαίωμα ψήφου στους ομογένεια που ζει σε χώρες του εξωτερικού. Τούτο αποκαλύπτει επίσης μια ισχυρή ψηφοθηρική διάσταση καθώς η κυβέρνηση δια της μαζικής πολιτογράφησης και ιθαγένειας επιδιώκει την εκλογική αναπαραγωγή της κομματικής και κρατικής πρωτοκαθεδρίας της με την υποστήριξη του καινούργιου νομιμοποιημένου αλλογενούς εκλογικού πολιτικού δυναμικού.
Ή λοιπόν ο ελληνικός λαός θα εγερθεί και θα πάρει τη τύχη του στα χέρια του μέσα από ένα καινούργιο μαζικο-πολιτικό κίνημα εθνικής και κοινωνικής αυτοδιάθεσης ή θα υποταχτεί ολοκληρωτικά στις δυνάμεις εκείνες που εκτός την υπερεκμετάλλευση του απεργάζονται και την καταστροφή του».
Διαβάστε σε δύο αναρτήσεις το εξαίρετο άρθρο του ιστολογίου «Τηλέπλαγκτοι Πλάναι»:
- Μέρος 1
-Μέρος 2