Ειδεχθές Χρέος (Odious Debt)

«Η Οικονομία της Τοκογλυφικής Υπερχρέωσης που δημιούργησε και διευθύνει την τελευταία τριαντακονταετία η ντόπια κλεπτοκρατική ολιγαρχία υπό πασοκονεοδημοκρατικές κυβερνήσεις έγινε αποκλειστικά σε όφελος αυτής και της πλανητικής χρηματοδεσποτείας και όχι για τις ανάγκες των εγχώριων εκμεταλλευομένων τάξεων, της ισόρροπης παραγωγικής ανάπτυξης της κοινωνίας ή κάποιου υποτιθέμενου ελληνικού κοινωνικού κράτους. Γι΄ αυτό και η πληρωμή του τεράστιου και εκρηκτικά αυξανόμενου εξωτερικού χρέους σε τελική ανάλυση αποτελεί ίσως μια διεθνή υποχρέωση των προσώπων της ελληνικής κλεπτοκρατικής ελίτ αλλά ουδόλως δεσμεύει τη χώρα που τώρα καλείται να ξεπουληθεί και να διαμοιραστεί και τον ελληνικό λαό που προσκαλείται να αυτοκαταστραφεί πληρώνοντας τον απεχθή αλλότριο λογαριασμό στο διηνεκές. Από αυτή τη σκοπιά-και καθώς η πασοκική κυβέρνηση αρνείται να προχωρήσει σε μια ουσιαστική αναδιαπραγμάτευση του χρέους που να μη φορτώνει τα βάρη στα λαϊκά στρώματα αλλά επιλέγει την οδό της χρηματοδεσποτικής τοκογλυφικής λαφυραγώγησης και της άμεσης κατάκτησης της χώρας μέσω του ΔΝΤ / ΕΕ / ΚΕΤ- δεν υπάρχει καμιά άλλη διέξοδος πέρα από την Ριζοσπαστική Πανεθνική-Παλλαϊκή Κινητοποίηση με πρώτους στόχους:

1-Την απομάκρυνση της παρούσας κυβέρνησης ως παράνομης που ανεγείρει ένα καθεστώς εξοντωτικής εσωτερικής κατοχής από την υπερεθνική χρηματοδεσποτεία και την αντικατάσταση της από μια αντιιμπεριαλιστική εθνική-λαϊκή διακυβέρνηση σωτηρίας.

2-Την άμεση έξοδο από την ΟΝΕ.

3-Την άμεση εθνικοποίηση-κρατικοποίηση των τραπεζών.

4-Την μονόπλευρη άρνηση πληρωμής του χρέους προς τους ξένους τοκογλύφους «Σάυλωκ».

Ο ελληνικός λαός έχει κάθε νόμιμο δικαίωμα να απαρνηθεί την πληρωμή του χρέους ως «Odious Debt» (ειδεχθές χρέος). Στο διεθνές δίκαιο το «Odious Debt» είναι ένα νομικό δόγμα το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1927 από το Ρώσο νομικό Alexander Nahum Sack και ενσωμάτωνε στην εξέλιξη της διαμόρφωσης του την νομολογική επίδραση των σοσιαλιστικών και εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων του 20ου Αιώνα αμφισβητώντας τις επικρατούσες ερμηνείες που απορρέουν από τις απαιτήσεις και τους κανόνες των διεθνοποιημένων εμπορικών και χρηματοπιστωτικών ροών στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Σύμφωνα με το δόγμα του «Odious Debt» όταν το εθνικό χρέος είναι αποτέλεσμα ενός φαύλου δεσποτικού συστήματος που αντιστρατεύεται τα συμφέροντα του λαού και του έθνους τότε ουσιαστικά δεν υφίσταται υποχρέωση πληρωμής του από τούτο το ελεύθερο έθνος όπως αντιστοίχως ανάλογα δεν δεσμεύεται από άκυρες συμβάσεις που υπογράφτηκαν από τις διεφθαρμένες εξουσίες σε συνθήκες καταναγκασμού. Δηλαδή αυτές οι υποχρεώσεις αφορούν «προσωπικές οφειλές» των κυριαρχούντων φορέων του προηγούμενου διεφθαρμένου καθεστώτος».

( Πηγή: Τηλέπλαγκτοι Πλάναι )

.

«Προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο»

«Περαιτέρω, αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουμε ρεαλιστικά την πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση μας «συνθηκολόγησε» (όχι οι Πολίτες), χωρίς να δώσει την παραμικρή μάχη (πως θα αντιδρούσαν αλήθεια οι Έλληνες το 1940, εάν αντί του «ΟΧΙ» ο τότε Πρωθυπουργός συμφωνούσε με την εισβολή του εχθρού – πόσο μάλλον πριν ακόμη πλησιάσει στα σύνορα;), θεωρούμε ότι οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο.

(α) Ένα από τα ενδεχόμενα είναι χωρίς καμία αμφιβολία η απομάκρυνση της κυβέρνησης, αφού πιθανολογούμε ότι, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να αιτιολογήσει σους Έλληνες Πολίτες τόσο τα σφάλματα, όσο και, κυρίως, τη συμπεριφορά της (συνθηκολόγηση). Η «διάδοχος» όμως κατάσταση δεν είναι καθόλου εύκολο να προβλεφθεί, αφού αρκετές πολιτικές δυνάμεις της χώρας «συμμετείχαν» έμμεσα στη «παράδοση». Επομένως, πιθανότατα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με συνθήκες «ακυβερνησίας», με όλα όσα δεινά κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

(β) Ένα επόμενο είναι ο «αποπληθωρισμός» - μία τεράστια ασθένεια, την οποία οι ξένες δυνάμεις που διοικούν πλέον τη χώρα «απολυταρχικά», προσπαθούν να μας την παρουσιάσουν σαν «φάρμακο» (άρθρο μας: Αποπληθωρισμός: Το πλέον τρομακτικό σενάριο της οικονομικής κρίσης, στο οποίο βρισκόμαστε πιο κοντά από ποτέ, με καλύτερη δυνατή ενδεχόμενη επένδυση τη διατήρηση των χρημάτων σε μετρητά 27/2/2009). Φυσικά, στις σημερινές συνθήκες που «προγραμματίζονται», ο αποπληθωρισμός θα προέλθει από τη μείωση των αμοιβών των εργαζομένων, καθώς επίσης από την ανεργία (προβλέπεται να ξεπεράσει το 20%) – γεγονότα που θα συμβάλλουν στην τεράστια μείωση της ζήτησης, η οποία με τη σειρά της θα περιορίσει το ΑΕΠ, αυξάνοντας τη σχέση του δημοσίου χρέους προς αυτό, ενώ θα μηδενίσει τις νέες επενδύσεις, «υποτιμώντας» τις ήδη υπάρχουσες.

Σε τελική ανάλυση, η χώρα μας θα οδηγηθεί σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο χωρίς επιστροφή (άρθρο μας: Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ : Η «πιστωτική παγίδα» είναι μία βαριά οικονομική ασθένεια, η οποία εμφανίζεται όταν μία υφιστάμενη κρίση ρευστότητας, προερχόμενη συνήθως από μία ευρύτερη οικονομική κρίση, δεν μπορεί να θεραπευτεί βραχυπρόθεσμα 10/7/2009), από τον οποίο πολύ δύσκολα θα ξεφύγει. Φυσικά η μείωση όλων των αξιών είναι δεδομένη, ειδικά αυτή των ακινήτων, η οποία θα εντείνει ακόμη περισσότερο την κρίση – με κίνδυνο να οδηγηθεί η χώρα τελικά στη πτώχευση, παρά τα όσα μέχρι τότε θα αναγκασθούν να υποστούν οι πολίτες της.

(γ) Ένα τρίτο ενδεχόμενο θα είναι η «μετάλλαξη» μας σε προτεκτοράτο (άρθρο μας: Σύγχρονες αποικίες μέσω οικονομικών κατακτήσεων: Ο αφανής εθνικός κίνδυνος από την υπερχρέωση του ιδιωτικού & δημόσιου τομέα της χώρας μας 8/3/2009), αφού ο δανεισμός μας όχι μόνο δεν θα αποπληρωθεί, αλλά θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο, σαν αποτέλεσμα της λεηλασίας του εθνικού πλούτου μας (δημόσιου και ιδιωτικού), από τους εισβολείς.

(δ) Επομένως, το τέταρτο ενδεχόμενο είναι η λεηλασία της χώρας με διάφορες μεθόδους αφού, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, “Το ΔΝΤ, έχοντας ουσιαστικά σαν στόχο την εξόφληση των δανειστών της «υπό κατάληψη» χώρας, περιορίζει τα μέγιστα τις δαπάνες, αυξάνει τη φορολογία (κυρίως των χαμηλών εισοδηματικών τάξεων) και «εκποιεί» δημόσιο πλούτο - έτσι ώστε, αφενός μεν να μην «διογκώνεται» το χρέος από τα ελλείμματα, αφετέρου δε να αποπληρώνεται, τόσο από τη φορολόγηση, όσο και από την πώληση των παγίων του δημοσίου. Όπως είναι κατανοητό, τόσο η μία μέθοδος, όσο και η άλλη, έχουν σαν αποτέλεσμα την ύφεση – άρα τη μείωση του ΑΕΠ. Με δεδομένο τώρα ότι η μείωση του ΑΕΠ αυξάνει το χρέος ως προς το ΑΕΠ, η χώρα εισέρχεται σε ένα ανατροφοδοτούμενο καθοδικό ρεύμα, με άγνωστη κατεύθυνση”»

=>>Διαβάστε όλο το έξοχο άρθρο του Βασίλη Βιλιάρδου, στις 30 Απριλίου 2010, με τίτλο «Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ» (sofokleous10.gr)

.

Προμήνυμα μεγάλων συμφορών

Μίκης Θεοδωράκης

Αθήνα, 27.4.2010

Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας.

Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.

Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;

Παρ’ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απ’ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.

 

Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.

Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ‘ρθουν.

Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.

Μακάρι να έχω άδικο.

Αθήνα, 27.4.2010

 

Μίκης Θεοδωράκης

( Πηγή: resaltomag.gr )

.

πού θα κρυφτείτε, ολετήρες...

«Τώρα να δούμε πού θα κρυφτείτε, ολετήρες. Τώρα που θα ξεσπάσει η οργή του λαού και θα σας κυνηγάει ακόμη και στον ύπνο σας...

Τώρα να δούμε ανίκανοι τι θα πείτε σ' αυτούς που υποφέρουν χωρίς να φταίνε· σ' αυτούς που μένουν άποροι και άνεργοι· σ' αυτούς που θα χάσουν σπίτια και δουλειές, αξιοπρέπεια και κάθε ελπίδα... Τώρα να δούμε, λογάδες της «Αλλαγής», που γεμίσατε τον κόσμο προσμονή, αλλά το μόνο που είδε, είναι να γίνεται η χώρα του ερειπιώνας και οι δικοί σας νερόλακκοι να γίνονται πισίνες και αρχοντικά... Τώρα να δούμε, ψευταράδες του «εκσυγχρονισμού», της αλχημείας και της «δημιουργικής λογιστικής», παραμυθάδες της συμφοράς, που δήθεν παραδώσατε μιαν «ισχυρή Ελλάδα» -ένα μπαλόνι ήταν, με αποκριάτικη χρυσόσκονη για περίβλημα... Τώρα να δούμε, νεκροθάφτες της «μεταρρύθμισης» και της «επανίδρυσης του κράτους», τι θα πείτε για τα τερατώδη ψεύδη, το ανύπαρκτο έργο, τους κουμπάρους, τις «μίζες» και τις μύγες, με τις οποίες βρωμίσατε το παρμπρίζ της πατρίδας... Τώρα να δούμε πώς θα απολογηθείτε στον κόσμο που σας πίστεψε, θλιβεροί ερασιτέχνες του νέου Παπανδρεϊσμού, ανίκανοι, θολωμένοι και απαράσκευοι, φλύαροι προπαγανδιστές και ασύστολοι εκτελεστές δεδομένων εντολών... Τώρα να δούμε, κανάγιες, «θλιβερές πορδές» του συστήματος, εσείς οι δύο «μεγάλοι», που κατέχετε μονίμως τα κλειδιά του σπιτιού και το καταντήσατε μπορντέλο, έχοντας ξεπουλήσει το κτίριο και τα ασημικά του... Εσείς, φαφλατάδες, που δεν μπορείτε να μοιράσετε δυο γαϊδουριών άχυρο. Εσείς, που κάνατε θρεφτάρι τη διαφθορά και οδηγήσατε έναν λαό να σέρνεται στους δρόμους της μίζας και της λαμογιάς, της ξεφτίλας και της εξαθλίωσης. Εσείς, που κάνετε τις δουλειές με τη διαπλοκή και τα τσιράκια σας στα μήντια, παρουσιάζοντας το μαύρο άσπρο. Εσείς, που γεμίσατε φολίδες και γκρίζες ζώνες το δέρμα της πατρίδος... Τώρα να δούμε πού θα κρυφτείτε. Τώρα που θα σας πάρει με τις πέτρες ο θυμωμένος κόσμος, ξεκρέμαστος μες στην απελπισία του. Τώρα που έρχεται καταπάνω σας ένα ωκεάνιο κύμα οργής. Τώρα που θα τριγυρνάτε αιωνίως στιγματισμένοι. Εσείς όλοι, που παραδώσατε τη χώρα χρεωκοπημένη και ταπεινωμένη στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο...»

(Από το έξοχο κείμενο του Γιάννη Τριάντη στην Ελευθεροτυπία,24 Απριλίου 2010)

.

Αλέκος Αλαβάνος:10 λόγοι γιατί πρέπει να φύγει αυτή η κυβέρνηση

«Πρώτο : Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει γιατί δεν είναι μια εκλεγμένη κυβέρνηση. Στις εκλογές οι πολίτες εμπιστεύονται πρώτα και κύρια πολιτικές και δευτερευόντως πρόσωπα και κομματικούς μηχανισμούς. Ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι καλλιστεία. Απαιτεί συμβόλαιο με τον λαό. Το προεκλογικό συμβόλαιο της κυβέρνησης Παπανδρέου έχει παραβιασθεί απολύτως. Στη σημερινή της πολιτική δεν διαθέτει καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση. Είναι μια παράνομη κυβέρνηση. Πολύ περισσότερο που δεν τολμά να θέσει σε δημοψήφισμα την εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας, το οποίο εφαρμόζει κατά γράμμα, για να ζητήσει έστω εκ των υστέρων έγκριση για την πολιτική της.

Δεύτερο : Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει, γιατί ούτως ή άλλως δεν είναι πραγματική κυβέρνηση της χώρας. Οικειοθελώς παραιτήθηκε από τον ρόλο της. Είναι σκιώδης. Την Ελλάδα την κυβερνά ο Μπαρόζο, ο Τρισέ, ο Όλι Ρεν, η Μέρκελ, ο Σαρκοζί. Το Υπουργικό Συμβούλιο λειτουργεί υπό τις εντολές τους. Με βάση το Σύμφωνο Σταθερότητας, τα άρθρα 121 παρ. 9 και 124 παρ. 6 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Συμβούλιο των Υπουργών Οικονομικών, χωρίς καν την ψήφο της Ελλάδας, αποφασίζει για τα μέτρα που θα πάρει. Μια κυβέρνηση που έχει παραχωρήσει σε άλλους την εξουσία, που έχει αναβιώσει τις χειρότερες ιστορικές στιγμές της ξενοκρατίας, δεν χρειάζεται να παριστάνει ότι κυβερνά.

Τρίτο : Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει γιατί έχει ταπεινώσει σε απίστευτο βαθμό την Ελλάδα. Η λέξη «Έλληνας» και «Ελληνίδα» γίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο συνώνυμο του διεφθαρμένου, του καθυστερημένου, του παράσιτου, του τεμπέλη. Από τη μια πολιτικοί και μέσα ενημέρωσης του ευρωπαϊκού κατεστημένου μας κατηγορούν ασύστολα, δεν παίρνουν απάντηση και ο Πρωθυπουργός συζητάει δημόσια μαζί τους γιατί δεν πρέπει να πουλήσουμε ακόμη τα νησιά. Από την άλλη μοντέλα, ηθοποιοί, αστέρες της ενημέρωσης κάνουν δηλώσεις συμπάθειας και ελεημοσύνης. Ποτέ, τις τελευταίες δεκαετίες, δεν είχε φθάσει σε τέτοιο σημείο εξευτελισμού η πατρίδα μας.

Τέταρτο : Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει, γιατί ο Γ. Παπανδρέου διατελεί, σε πλήρη σύγχυση ανάμεσα στις πολιτικές του υποχρεώσεις και τα προσωπικά του ενδιαφέροντα. Ποτέ, από την εποχή του Ελευθέριου Βενιζέλου, έλληνας ηγέτης δεν είχε τόσο σημαντικές συναντήσεις, από τον Πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου μέχρι τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και των Ινδιών. Ποτέ όμως η προβολή και οι επαφές κορυφής δεν ήταν τόσο αυτοκαταστροφικές και γελοίες. Με τον πρωθυπουργικό «πολιτικό τουρισμό» έβαλε τη χώρα ακόμα πιο βαθιά μέσα στη φάκα του «αδύναμου κρίκου» της Ευρώπης. Ο πρωθυπουργός, ασφαλώς, χωρίς πρόθεση, κατάφερε να συμβάλει στη δυσφήμιση της Ελλάδας σε τέτοιο βαθμό που δεν θα το έκαναν ούτε οι αντίπαλοι της.

Πέμπτο : Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει γιατί δεν υπερασπίστηκε τη χώρα. Δεν έθεσε το θέμα της μη εφαρμογής του Συμφώνου Σταθερότητας, που ήδη έχει παραβιασθεί από όλα σχεδόν τα κράτη , συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας. Δεν έθεσε το θέμα των ευθυνών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την βαριά χρηματοπιστωτική κρίση στην Ευρώπη και τους αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης που προκάλεσε. Δεν έθεσε το θέμα των ευθυνών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που αρνήθηκε για την Ελλάδα τις ευνοϊκές ρυθμίσεις που είχε καθιερώσει για τις ιδιωτικές τράπεζες και έριξε την Ελλάδα στην περιπέτεια των spread. Έφερε την Ελλάδα στην κατάσταση όπου οι αντιφάσεις, οι συγκρούσεις, οι ασυναρτησίες, τα αδιέξοδα της ευρωζώνης να λύνονται στις πλάτες της.

Έκτο : Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει γιατί παρέδωσε τη χώρα μας στα χέρια των πιο ακόρεστων, και αναίσχυντων τοκογλύφων. Τεράστιος πλούτος, σε βάρος της ελληνικής οικονομίας, δημιουργήθηκε από την κερδοσκοπία τραπεζών, hedge funds, ασφαλιστικών εταιρειών πάνω στα ελληνικά ομόλογα. Λάτρης των Ολυμπιακών Αγώνων ο Πρωθυπουργός κατέκτησε το χρυσό ρεκόρ των υψηλότερων επιτοκίων για ομόλογα αναπτυγμένης υποτίθεται χώρας, της υψηλότερης ανόδου 2% του επιτοκίου μέσα σε μια μέρα, της χειρότερης πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας, που έφτασε μέχρι την κατηγορία του Ιράκ. Και στο τέλος, ο ίδιος, προκάλεσε την παρέμβαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Έβδομο : Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει γιατί η πολιτική της είναι όχι ο μόνος δρόμος που υπάρχει, αλλά και ο μόνος δρόμος που οδηγεί την οικονομία και την κοινωνία σε αδιέξοδο, που μπορεί να τις σφραγίσει για όλον τον 21ο αιώνα. Η δημοσιονομική θεραπεία με απότομη μείωση των δαπανών οδηγεί σε μείωση της ζήτησης , αρνητική ανάπτυξη, μείωση της φορολογικής βάσης, επανεμφάνιση του οξυμένου δημοσιονομικού προβλήματος πάνω μάλιστα σε μια πολύ πιο σαθρή οικονομική βάση. Η νέα γενιά καταδικάζεται για χρόνια να ζήσει σε καθεστώς ανεργίας και ματαίωσης, οι οικογένειες των ώριμων εργαζόμενων σε ανασφάλεια, η Τρίτη ηλικία σε αγωνία και πίκρα.

Όγδοο : Πρέπει να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου γιατί είναι προϋπόθεση να αρθούν όλα τα επώδυνα για δημόσιους και ιδιωτικούς εργαζόμενους μέτρα. Οι ισχυροί συνδικαλιστικοί αγώνες μπορούν να επιφέρουν την ανάκληση ή τροποποίηση κάποιων ακραίων ρυθμίσεων - και δεν είναι αυτό χωρίς σημασία. Η υποταγή όμως στο Σύμφωνο Σταθερότητας και η βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή διαπερνά την εισοδηματική, την ασφαλιστική, την αγροτική, την αναπτυξιακή, την εκπαιδευτική, την πολιτική για την υγεία, για την τεχνολογία. Διαπερνά τα πάντα. Πολιτική λύση στην υπόθεση της κατάργησης των Μέτρων ως πρώτη προϋπόθεση έχει την αποχώρηση της σημερινής κυβέρνησης.

Ένατο : Η κυβέρνηση Παπανδρέου οφείλει να φύγει ακριβώς γιατί υπάρχει σαφής, συγκεκριμένη, ρεαλιστική εναλλακτική πολιτική που θα συνεγείρει την κοινωνία, θα την ενεργοποιήσει, θα πυροδοτήσει ένα κίνημα αλληλεγγύης και δράσης. Θα αντιμετωπίσει τη δημοσιονομική κρίση με ένα μελετημένο χρονοδιάγραμμα που θα μειώνει τις αντιπαραγωγικές δαπάνες, όπως οι εξοπλισμοί, και τις δαπάνες για εισαγωγές. Θα επιδιώξει τον έλεγχο της κατασπατάλησης των δημόσιων πόρων και της διαφθοράς. Θα ενισχύσει την ενεργό ζήτηση. Θα απαιτήσει την άμεση λήξη της καταλήστευσης της Ελλάδας μέσω του δανεισμού, μη διστάζοντας μπροστά σε μονομερείς αποφάσεις, με τη στήριξη του λαού – όπως έγινε στην Ισλανδία με το δημοψήφισμα. Θα κάνει σαφές προς πάντες ότι η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη δεν είναι δεδομένη με οιοδήποτε τίμημα. Θα θέσει σε κίνηση τους πλουτοπαραγωγικούς τομείς της οικονομίας : από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις μέχρι την αγροτική οικονομία και τον τουρισμό. Θα θέσει τις βάσεις για μια μακρόχρονη τομή στο παραγωγικό μοντέλο με έμφαση στην Παιδεία και Τεχνολογία. Θα χρησιμοποιήσει ως κεντρικό μοχλό ένα ριζικά νέο δημοκρατικό δημόσιο τομέα, ξεκινώντας από τη δημιουργία ενός ισχυρού δημόσιου τραπεζικού πόλου.

Δέκατο : Τέλος, η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει το γρηγορότερο δυνατό γιατί δεν έχει καμία απολύτως βάση η άποψη ότι δεν υπάρχει άλλη κυβερνητική εκδοχή. Ασφαλώς και δεν υπάρχει άλλη για όσους βλέπουν τις εξελίξεις εγκλωβισμένοι μέσα στο πλαίσιο και στην αριθμητική του παρακμασμένου σημερινού πολιτικού συστήματος. Η Ελλάδα όμως βρίσκεται μπροστά σε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις στην ιστορία της. Σε τέτοιες συνθήκες πάντα γινόταν μια πλήρης ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος, είτε μετά από τη χρεοκοπία και την ήττα στις αρχές του 20ου αιώνα, είτε μετά τον εμφύλιο πόλεμο, είτε μετά την πτώση της δικτατορίας. Η αλλαγή είναι αναγκαία και δυνατή μέσα από την Ανατροπή του πολιτικού συστήματος με ένα Μέτωπο ποταμό, που θα ενώνει τον αριστερό με τον σοσιαλιστικό χώρο, με τη νεολαία, με κάθε πολίτη, ανεξάρτητα από την προηγούμενη κομματική του ένταξη, που πιστεύει στην Αλληλεγγύη, στη Λαϊκή Κυριαρχία, στην Ανεξαρτησία, στην Προκοπή για την πατρίδα μας.»

(Από την εισήγηση του Α. Αλαβάνου στην εκδήλωση της πρωτοβουλία του «Μετώπου Αλληγεγγύης» στα ΠΑΤΗΣΙΑ στις 12 Απριλίου 2010).

Πηγή:  http://enosy.blogspot.com/

.

Η χρηματιστική δεσποτεία, η Ελλάδα και η διέξοδος

«Η καινούργια περίοδος εκτάκτου ανάγκης και οικονομικής κατοχής που διέρχεται ο λαός της χώρας ορίζει την αναγκαιότητα και την δυνατότητα οικοδόμησης ενός ευρύτατου Λαϊκού Απελευθερωτικού Μετώπου Αντίστασης και Απελευθέρωσης σε αντιχρηματοδεσποτική, αντιολιγαρχική, αντισυστημική κατεύθυνση το οποίο οφείλουν να συνδιοργανώσουν και να συγκλίνουν όλα τα αγωνιζόμενα λαϊκο-πατριωτικά, ριζοσπαστικά και αντισυστημικά ρεύματα, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυτονομία τους και ορίζοντας τις ειδικότερες υπαρκτές ιδεολογικοπολιτικές διαφορές τους ως σοβαρές αλλά δευτερεύουσες μπροστά στην κρισιμότητα των καιρών καθώς και ίσως ως ένα βαθμό επιλύσιμες στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας.

Τα κυρίαρχα μέτωπα αγώνα ορίζονται από ένα κυρίαρχο προαπαιτούμενο και τρεις κύριες επιλογές ανάταξης της χώρας:

Το κυρίαρχο προαπαιτούμενο είναι η μαζική ριζοσπαστική αντικατοχική-αντικυβερνητική λαϊκή κινητοποίηση ικανή να οδηγήσει στην απομάκρυνση της επικίνδυνης για την ελληνική κοινωνία πασοκικής κυβέρνησης, διαμορφώνοντας προϋποθέσεις για μια αντιιμπεριαλιστική εθνικολαϊκή διακυβέρνηση σωτηρίας. Η σημερινή κυβέρνηση εκτός του ότι έχει χάσει τη κοινωνική συναίνεση δεν έχει καμιά απολύτως νομιμότητα καθώς υπέκλεψε την εκλογική ψήφο με ψευδείς υποσχέσεις («υπάρχουν τα λεφτά») και πρόγραμμα διαφορετικής πολιτικής από τη σημερινή.

Οι τρεις κύριες επιλογές αφορούν:

1.-Αποχώρηση από την ΟΝΕ. Ο διεκδικητικός μεταρρυθμιστικός αγώνας εντός της ΕΕ / ΟΝΕ (ενάντια στο «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης», έκτακτη φορολόγηση όλων των χρηματοικονομικών συναλλαγών, απαγόρευση των Credit Default Swaps, ουσιαστική φορολόγηση επί του τζίρου των πολυεθνικών μεγαεταιριών, ουσιαστική συμμετοχή της Ε.Ε στις εξοπλιστικές δαπάνες της χώρας και στο κόστος προστασίας των συνόρων της Ελλάδας κλπ) είναι χρήσιμος μεν, οριακότατος δε. Η εξοντωτική συγκυρία επιζητεί την υπέρβαση του περιορισμένου ενδοευρωενωσιακού διεκδικητικού αγώνα διότι η Ελλάδα κινδυνεύει να συνθλιφτεί και να καταστραφεί ολοκληρωτικά από την χρηματοδεσποτική προσταγή και το τωρινό καθεστώς υποτέλειας και κατοχής. Η οποιαδήποτε μορφής «χρηματοδοτική στήριξη» είτε στα πλαίσια της ΕΕ / ΟΝΕ είτε του Δ.Ν.Τ. θα αφορούσε αποκλειστικά την εξασφάλιση των τοκοχρεολυτικών αξιώσεων των τοκογλύφων πιστωτών μας και ουδόλως την υποβοήθηση της εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας καθώς και την υπέρβαση του κλεπτοκρατικού, παρασιτικού, υπερχρεωστικού μοντέλου. Στο τέλος μπορεί ενδεχομένως είτε να εξαναγκαστεί σε έξοδο από ΟΝΕ από το ίδιο το γερμανοκρατούμενο διευθυντήριο των Βρυξελλών είτε να διαλυθεί μέσα από τις αντιφάσεις της αυτή η ίδια η ΟΝΕ. Για την αναγκαία λοιπόν ανάταξη της ελληνικής οικονομίας σε αυτοδύναμη κατεύθυνση βασική προϋπόθεση είναι η αποχώρηση από την Ευρωζώνη και επαναφορά της Δραχμής ως εθνικού νομίσματος και τούτο είναι πολύ προτιμότερο να επιβληθεί από την μαζική ριζοσπαστικοποίηση και την καθολική κινητοποίηση του ελληνικού λαού. Στη συνέχεια απαιτείται λήψη άμεσων μέτρων όπως:
α.-Αναγκαία υποτίμηση της δραχμής με θετικές συνέπειες στο πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, στις εξαγωγές, και το τουρισμό.
β.-Αυστηροί έλεγχοι στη κίνηση των κεφαλαίων (αποφυγή διαφυγής) συναλλαγματικοί και εξωτερικοί εμπορικοί έλεγχοι..
γ.-Υψηλή φορολόγηση στις εισαγωγές ειδών πολυτελείας
δ.-Αποτελεσματικοί έλεγχοι τιμών ειδικά στα είδη ευρείας λαϊκής κατανάλωσης

2.-Αναδιαπραγμάτευση του χρέους και εσωτερική αυτοχρηματοδότηση. Προτού η χώρα καταληστευτεί ολοκληρωτικά από τη χρηματοδεσποτική ολιγαρχία θα πρέπει να αναλάβει τη στρατηγική πρωτοβουλία και να διεκδικήσει την αναδιαπραγμάτευσης του χρέους της κάτω από την απειλή της διακοπής πληρωμών. Σκοπός η μετατροπή του δημοσίου χρέους σε μακροπρόθεσμο και η διασύνδεση της πληρωμής των τοκοχρεολυσίων με ένα σταθερό ποσοστό του ΑΕΠ (κάτω του 10%). Επιπλέον άμεσα μέτρα οικονομικής πολιτικής:
α.-Επίτευξη επαρκούς ρευστότητας μέσω της αυτοχρηματοδοτικής αυτοβοήθειας σε συνδυασμό με μυστική διαδικασία αναζήτησης χαμηλότοκης εξωτερικής χρηματοδότησης (private placement). Ένας καλός μηχανισμός που εξασφαλίζει αναγκαίους πόρους και υποσκάπτει την ισχύ της υπερεθνικής χρηματοδεσποτείας και της εγχώριας τραπεζιτικής εκβιαστικής επιρροής, είναι οι εκδόσεις ελληνικών («εθνικών» ή «λαϊκών») ομολόγων. Έτσι η χώρα θα στηριζόταν στις δικές της (σημαντικές) δυνάμεις ώστε να αναχρηματοδοτήσει σε μεγάλο βαθμό το δημόσιο χρέος της και οι έλληνες πολίτες θα ήταν αυτοί που θα επωφελούταν από την κάρπωση των τόκων αντί οι ξένοι τοκογλύφοι. Ως προς τις απώλειες κερδών που θα υποστούν οι τράπεζες λόγω της διαφυγής καταθέσεων για τα ομόλογα είναι δευτερεύον σε σύγκριση με το πρωταρχικό ζήτημα το να ξεφύγει η χώρα από το να αποτελεί (με γερμανική-ευρωενωσιακή συνδρομή) την εύκολη «λεία» των διεθνών χρηματαγορών.
β.-Προσφυγή για τις γερμανικές αποζημιώσεις και κατοχικά δάνεια που εντόκως φθάνουν σήμερα τα 70 δισ. ευρώ. Το ποσό αυτό, που δεν περιλαμβάνει τις διεκδικούμενες αποζημιώσεις προς τα χιλιάδες θύματα της γερμανικής θηριωδίας, αφορά: γ1. τις πολεμικές επανορθώσεις, για τις καταστροφές που υπέστη η χώρα, ύψους 7,4 δις. δολ. (αγοραστικής αξίας 1938), όπως καθόρισε η Διεθνή Διάσκεψη του Παρισιού το 1946 και γ2. την εξόφληση του κατοχικού δανείου, ύψους καθορισμένου (από τους ίδιους τους Γερμανούς) 3,5 δις. δολ. (αγοραστικής αξίας 1944).

3-Συγκρότηση μιας νέας παραγωγικής δημοκρατικής κοινωνικής συμμαχίας ώστε να τεθούν οι βάσεις της αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης σε αντιχρηματοδεσποτική, αντιολιγαρχική, αντιπαρασιτική κατεύθυνση. Θεμελιώδεις προϋποθέσεις προς αυτή τη προσπάθεια θα είναι:
α.-Η αντικλεπτοκρατική δημοσιονομική πολιτική: δ1.στα έσοδα (ισχυρή φορολόγηση ιδιωτικών ολιγοπωλιακών μεγαεταιριών και οφσόρ εταιρειών.-Ισχυρή προοδευτική φορολόγηση όλης της μεγάλη ακίνητης και κινητής περιουσίας-δραστική αντιμετώπιση παραοικονομίας / παραεμπορίου / λαθρεμπορίου / φοροδιαφυγής/
εισφοροδιαφυγής-κατάργηση τραπεζικού απόρρητου-γενικό πόθεν έσχες) και δ2. στα έξοδα (κατάργηση κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων και των ΜΚΟ-μείωση αριθμού βουλευτών στους 200-κατάργηση των χαριστικών παροχών στις ελίτ και του κλεπτοκρατικού συστήματος επιδοτήσεων/ δημοσίων προμηθειών-αναδιοργάνωση δημοσίων υπηρεσιών και οργανισμών).
β.-Η ριζική αντιμετώπιση του λαθρομεταναστευτικού ζητήματος με γνώμονα την εξασφάλιση πλήρους απασχόλησης των Ελλήνων εργαζομένων και τη υπεράσπιση της εθνικής ύπαρξης του ελληνισμού.
γ.-Η άμεση εθνικοποίηση-κρατικοποίηση των τραπεζών.
δ.-Η κοινωνικοποίηση μεσοπρόθεσμα των ολιγοπωλίων και των μεγάλων επιχειρήσεων με στρατηγική σημασία στην αυτοδύναμη, ισόρροπη ανάπτυξη της χώρας.
ε.-Η τεχνικοοικονομική-παραγωγική ανασυγκρότηση του γεωργικού, βιομηχανικού-βιοτεχνικού τομέα και ο αντιπαρασιτικός δυναμισμός εμπορίου και υπηρεσιών.
στ-Η προτεραιότητα στις εισροές επενδύσεων που εξυπηρετούν την παραγωγική και τεχνολογική οικονομική μας βάση αντί των παρασιτικών στο τομέα εμπορίου-υπηρεσιών που προωθούν ΕΕ/ΟΝΕ.
ζ.-Η προγραμματισμένη διεύρυνση των εξωτερικών αγορών πέρα από τη μονομερή προσκόλληση στην ευρωενωσιακή. Βαλκάνια, Ρωσία, Υπερκαυκασία, Ιράν, Αραβικός κόσμος κλπ είναι ζωτικές περιοχές όπου η Ελλάδα διαθέτει δεσμούς και σημαντικές πολιτισμικές και γεωστρατηγικές ευκαιρίες και δυνατότητας».

Πρόκειται για το τελευταίο τμήμα ενός πολύ σημαντικού άρθρου δημοσιευμένου σε δύο μέρη στο ιστολόγιο Τηλέπλαγκτοι Πλάναι: Μέρος Ι & Μέρος ΙΙ.

.

Ο κοινωνικός πόλεμος των «ρετιρέ» του καπιταλισμού

Βρισκόμαστε σε μια χρονική φάση που τα μεγάλα «ρετιρέ» του καπιταλισμού εξαπολύουν τον κοινωνικό πόλεμο στους μισθούς και τα επιδόματα της ελληνικής δημοσιοϋπαλληλίας. Ο κύριος πολιτικός και κοινωνικός στόχος είναι η ολοκληρωτική ξεθεμελίωση των τελευταίων απομειναριών κοινωνικού κράτους. Στην Ελλάδα ξεκινά η εφαρμογή αυτού του «πειράματος» υπό την προσταγή των «χρηματοοικονομικών αγορών» για να απλωθεί διαδοχικά στον ευρωπαϊκό Νότο και στη συνέχεια σε ολόκληρη την ευρωζώνη. Έτσι για μήνες τώρα οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα δέχονται αήθη επίθεση από την υπερεθνική εξουσία, την εγχώρια ελίτ, το νέο μεγάλο τρικομματικό αντιδραστικό συναινετικό μπλοκ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και τους χρυσοπληρωμένους κονδηλοφόρους της δημοσιογραφικής παραπληροφόρησης. Ευτυχώς υπάρχουν κάποια άρθρα στον ημερήσιο τύπο που αποτελούν εξαίρεση στην άθλια τρομοκρατική «πλύση εγκεφάλου» που ασκεί η αργυρώνητη δημοσιογραφία. Ένα τέτοιο άρθρο δημοσιεύτηκε στην “Καθημερινή” (με ημερομηνία 5-2-2010) από τον Σταύρο Λυγερό, με τίτλο “Μέτρα και πολιτική πρακτική”:

«Προϋπόθεση για την επιτυχία του Προγράμματος Σταθερότητας είναι η κοινωνική ανοχή. Προϋπόθεση γι’ αυτήν είναι η δίκαιη κατανομή των βαρών. Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε μέτρα άντλησης εσόδων το 2011 και από τα υψηλά εισοδήματα. Προς το παρόν, όμως, τα βάρη πέφτουν κυρίως στις πλάτες των δημοσίων υπαλλήλων. Σαν να μην έφθανε αυτό, δέχονται και προπαγανδιστική επίθεση.

Προβάλλεται το επιχείρημα ότι το κονδύλι για μισθούς είναι υψηλό. Πράγματι, αλλά οφείλεται στον μεγάλο αριθμό υπαλλήλων και όχι στο ύψος των μισθών, που είναι από τους χαμηλότερους στην Ε.Ε. Γι’ αυτό, όμως, ευθύνεται το πολιτικό σύστημα και όχι οι υπάλληλοι. Το ίδιο ισχύει και για το γεγονός ότι στο Δημόσιο κυριαρχούν η γραφειοκρατία, ο ανορθολογισμός, η τεμπελιά, η σπατάλη και η διαφθορά. Το πολιτικό σύστημα θέτει τους κανόνες και οφείλει να επιβάλλει την τήρησή τους. Ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας προβλέπει μέχρι και απόλυση. Πολλοί θα πουν ότι δεν εφαρμόζεται λόγω συνδικαλιστικών πιέσεων. Ακόμα και όταν ασκούνται τέτοιες πιέσεις, όμως, δεν αποτελούν δικαιολογία για την κυβερνητική ολιγωρία.

Στην πραγματικότητα, για να δικαιολογήσει τις πράξεις του το πολιτικό σύστημα επικαλείται εκφυλιστικά φαινόμενα που το ίδιο εξέθρεψε. Είναι θλιβερό κυβερνητικοί να λένε κατ’ ιδίαν π.χ. ότι οι εφοριακοί δεν δικαιούνται να διαμαρτύρονται για την περικοπή μισθού, επειδή λόγω διαφθοράς κερδίζουν πολλαπλάσια. Μπορεί στην πλειοψηφία τους να είναι διεφθαρμένοι, αλλά η πολιτεία οφείλει να καταπολεμήσει τη διαφθορά και όχι να τη συνυπολογίζει (σιωπηλά) στην εισοδηματική πολιτική.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ κ. Παπασπύρος πρότεινε δημοσίως να νομοθετηθούν δρακόντιες διατάξεις για τη διαφθορά, τις προσλήψεις από το παράθυρο, τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή. Αντί η κυβέρνηση να αδράξει την ευκαιρία, «κάνει την πάπια». Ο λόγος είναι απλός: Εάν τεθούν αυστηροί κανόνες ηθικής και αξιοκρατίας, το πολιτικό σύστημα δεν θα μπορεί να χρησιμοποιεί τη δημόσια διοίκηση για τα δικά του αμαρτωλά παιχνίδια.

Ενδεικτικό της υποκρισίας είναι ότι διάφοροι χρυσοπληρωμένοι κατακεραυνώνουν τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων. Η αλήθεια είναι ότι το πολιτικό σύστημα κρατάει απαράδεκτα χαμηλά τον βασικό μισθό και τον συμπληρώνει με επιδόματα. Η πρακτική αυτή εκθέτει τους υπαλλήλους σε προπαγανδιστικές επιθέσεις και κυρίως τους καταδικάζει σε χαμηλή σύνταξη. Οι χρυσοπληρωμένοι κατακεραυνώνουν και τα «ρετιρέ». Η αλήθεια είναι ότι (με εξαίρεση ορισμένες ΔΕΚΟ) στο Δημόσιο ελάχιστες αμοιβές είναι υψηλές και όπου υπάρχουν τέτοιες δίνονται σε «κολλητούς» των υπουργών.

Γιατί, λοιπόν, τέτοια μανία για την περικοπή μισθών; Μόνο γιατί αποδίδει άμεσα ή και επειδή οι αγορές έχουν φετίχ με τα μέτρα που «στάζουν αίμα»; Αν δεν το πιστεύετε, ρωτήστε τον κ. Παπακωνσταντίνου, που το επικαλέσθηκε όταν προσφάτως συνάντησε συνδικαλιστές του υπουργείου του».

.