ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Μίκης Θεοδωράκης

Υπάρχει μια διεθνής συνωμοσία με στόχο την ολοκλήρωση της καταστροφής της χώρας μου. Ξεκίνησαν από το 1975 με στόχο τον νεοελληνικό πολιτισμό, συνέχισαν με την διαστροφή της νεότερης ιστορίας μας και της εθνικής μας ταυτότητας και τώρα προσπαθούν να μας εξαφανίσουν και βιολογικά με την ανεργία, την πείνα και την εξαθλίωση. Εάν ο ελληνικός λαός δεν ξεσηκωθεί σύσσωμος για να τους εμποδίσει, ο κίνδυνος για την εξαφάνιση της Ελλάδας είναι υπαρκτός. Εγώ την τοποθετώ μέσα στα δέκα επόμενα χρόνια. Από μας θα μείνει μόνο η μνήμη του πολιτισμού μας και των αγώνων μας για την ελευθερία.

Ως το 2009 δεν υπήρχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Οι μεγάλες πληγές της οικονομίας μας ήταν οι υπερβολικές δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού και η διαφθορά μιας μερίδας του πολιτικού και του οικονομικο-δημοσιογραφικού χώρου. Όμως και για τις δύο πληγές ήταν συνυπεύθυνοι και οι ξένοι. Όπως λ.χ. οι Γερμανοί, Γάλλοι, Άγγλοι και Αμερικανοί, που κέρδιζαν δισεκατομμύρια ευρώ σε βάρος του εθνικού μας πλούτου από την ετήσια πώληση πολεμικού υλικού. Αυτή η συνεχής αιμορραγία, μάς γονάτιζε και δεν μας επέτρεπε να προχωρήσουμε προς τα εμπρός, ενώ προσέφερε πλούτο στα ξένα έθνη. Το ίδιο συνέβαινε και με το πρόβλημα της διαφθοράς. Λ.χ. η Γερμανική Siemens είχε ειδικό κλάδο για την εξαγορά Ελλήνων παραγόντων, προκειμένου να τοποθετήσει τα προϊόντα της στην ελληνική αγορά. Επομένως ο ελληνικός λαός υπήρξε θύμα αυτού του ληστρικού ντουέτου, Ελλήνων και Γερμανών, που πλούτιζαν σε βάρος του.

Είναι φανερό ότι αυτές οι δύο μεγάλες πληγές θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν οι ηγεσίες των δύο φιλοαμερικανικών κομμάτων εξουσίας δεν είχαν διαβρωθεί από στοιχεία διεφθαρμένα, τα οποία για να καλύψουν τη διαρροή του πλούτου (που ήταν προϊόν της εργασίας του ελληνικού λαού) προς τα ταμεία των ξένων χωρών, κατέφευγαν στον υπέρμετρο δανεισμό, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να φτάσει στα 300 δισ. ευρώ, δηλαδή το 130% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος).

Με την κομπίνα αυτή οι ξένοι που προανέφερα κέρδιζαν διπλά. Πρώτον από την πώληση των όπλων και των προϊόντων τους. Και δεύτερον από τους τόκους των χρημάτων που δάνειζαν στις κυβερνήσεις και όχι στον λαό. Γιατί όπως είδαμε, ο λαός ήταν το κύριο θύμα και στις δύο περιπτώσεις. Ένα παράδειγμα και μόνο θα σας πείσει. Οι τόκοι του δανείου του ενός δισ. δολλαρίων που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου στα 1986 από μια μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα, έφτασαν στα 54 δισ. ευρώ και ξεπληρώθηκαν τελικά το ...2010!

Ο  κ. Γιούνγκερ εδήλωσε προ ενός έτους ότι είχε διαπιστώσει τη μεγάλη αιμορραγία των Ελλήνων από τις υπερβολικές (και αναγκαστικές) δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού από Γερμανία και Γαλλία συγκεκριμένα. Και συμπέρανε ότι έτσι οι πωλητές μας οδηγούν σε βέβαιη καταστροφή. Όμως ομολογεί ότι δεν προέβη σε καμμιά ενέργεια, για να μη βλάψει τα συμφέροντα των φιλικών του χωρών!

Στα 2008 υπήρξε η μεγάλη οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Ήταν λοιπόν επόμενο να επηρεαστεί και η ελληνική οικονομία. Εν τούτοις το επίπεδο ζωής, αρκετά υψηλό, ώστε να έχουμε καταταγεί μεταξύ των 30 πλουσιότερων χωρών του κόσμου, έμεινε βασικά το ίδιο. Υπήρξε όμως άνοδος του δημοσίου χρέους. Όμως το δημόσιο χρέος δεν οδηγεί αναγκαστικά σε οικονομική κρίση. Τα χρέη μεγάλων χωρών όπως λ.χ. οι ΗΠΑ και η Γερμανία υπολογίζονται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Το πρόβλημα είναι εάν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή. Τότε μπορεί κανείς να δανείζεται από τις μεγάλες Τράπεζες με επιτόκιο έως 5%, έως ότου περάσει η κρίση.

Σ' αυτή τη θέση ακριβώς βρισκόμασταν στα 2009, όταν έγινε η κυβερνητική αλλαγή τον Νοέμβριο και ανέλαβε πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου. Για να κατανοηθεί τι σκέπτεται σήμερα ο ελληνικός λαός για την καταστροφική πολιτική του, παραθέτω δύο νούμερα: Στις εκλογές του 2009 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε το 44% των ψήφων. Σήμερα τα γκάλοπ του δίνουν 6%.

Ο κ. Παπανδρέου θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση (που όπως είπα αντανακλούσε την ευρωπαϊκή) με δάνεια από τις ξένες Τράπεζες και με το σύνηθες επιτόκιο δηλαδή κάτω από 5%. Εάν το έκανε αυτό, δεν θα υπήρχε για τη χώρα μας το παραμικρό πρόβλημα. Το αντίθετο μάλιστα θα συνέβαινε, γιατί βρισκόμασταν σε φάση οικονομικής ανάπτυξης κι έτσι ασφαλώς θα ανέβαινε το βιοτικό μας επίπεδο.

Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009, όταν συναντήθηκε κρυφά με τον Στρως Καν, με στόχο να οδηγηθεί η Ελλάδα κάτω από την ηγεμονία του ΔΝΤ. Η πληροφορία για τη συνάντηση αυτή δόθηκε στην δημοσιότητα από τον ίδιο τον πρώην Πρόεδρο του ΔΝΤ.

Για να φτάσουμε όμως έως εκεί, θα έπρεπε να παραμορφωθεί η πραγματική οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, ώστε να φοβηθούν οι ξένες Τράπεζες και να ανεβάσουν τα επιτόκια δανεισμού σε απαγορευτικούς αριθμούς. Αυτή η επαχθής επιχείρηση ξεκίνησε με την ψεύτική εκτίναξη του Δημοσίου Ελλείμματος από το 9,2% στο 15%. Για την κακουργηματική αυτή πράξη ο Εισαγγελέας κ. Πεπόνης παρέπεμψε προ 20 ημερών στην Δικαιοσύνη τους κυρίους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου (υπουργό των Οικονομικών).

Ακολούθησε η συστηματική εκστρατεία του κ. Παπανδρέου και του Υπουργού Οικονομικών στην Ευρώπη που διήρκεσε 5 μήνες, κατά την οποία προσπαθούσαν να πείσουν τους ξένους ότι η Ελλάδα είναι ένας Τιτανικός έτοιμος να βυθιστεί, ότι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και επομένως ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της χώρας. Σε κάθε τους δήλωση ανέβαιναν τα επιτόκια, ώστε να μην μπορούμε πια να δανειστούμε, οπότε η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα να πάρει τον χαρακτήρα της σωτηρίας μας, ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε η αρχή του θανάτου μας.

Τον Μάιο του 2010 υπεγράφη από έναν και μόνο Υπουργό το περίφημο Μνημόνιο, δηλαδή η πλήρης υποταγή μας στους δανειστές μας. Το ελληνικό δίκαιο σ' αυτές τις περιπτώσεις απαιτεί την ψήφιση μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας από τα τρία πέμπτα της Βουλής. Άρα στην ουσία το Μνημόνιο και η Τρόικα που σήμερα ουσιαστικά μας κυβερνούν. λειτουργούν παράνομα όχι μόνο για το ελληνικό αλλά και για το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Από τότε έως τώρα, εάν τα σκαλιά που οδηγούν στο θάνατό μας είναι είκοσι, έχουμε ήδη διανύσει πάνω από τα μισά. Φανταστείτε ότι με το Μνημόνιο αυτό παραχωρούμε στους ξένους την Εθνική μας Αυτοτέλεια και την Δημόσια περιουσία μας. Δηλαδή Λιμάνια, Αεροδρόμια, Οδικά δίκτυα, Ηλεκτρισμό, Ύδρευση, Υπόγιεο και υποθαλάσσιο πλούτο κλπ. κλπ. Κι ακόμα τα ιστορικά μας μνημεία όπως η Ακρόπολη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Επίδαυρος κλπ. αφού έχουμε παραιτηθεί από όλες τις σχετικές ενστάσεις.

Σταμάτησε η παραγωγή, ανέβηκε στο 18% η ανεργία, κλείσανε 80.000 καταστήματα, χιλιάδες βιοτεχνίες και εκατοντάδες βιομηχανίες. Συνολικά βάλανε λουκέτο 432.000 επιχειρήσεις. Δεκάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα, που βυθίζεται κάθε μέρα και πιο πολύ σε μεσαιωνικό σκότος. Χιλιάδες πρώην ευκατάστατοι πολίτες ψάχνουν στα σκουπίδια και κοιμούνται στο πεζοδρόμιο.

Στο μεταξύ υποτίθεται ότι ζούμε χάρη στη μεγαλοψυχία των δανειστών μας, της Ευρώπης των Τραπεζών και του ΔΝΤ. Στην πραγματικότητα κάθε πακέτο με τα δεκάδες δισ. ευρώ με τα οποία χρεώνεται η Ελλάδα επιστρέφεται ολόκληρο από κει που έρχεται, ενώ εμείς φορτωνόμαστε νέους αβάσταχτους τόκους. Και επειδή υπάρχει η ανάγκη να διατηρηθεί το Κράτος, τα Νοσοκομεία και τα Σχολεία, η Τρόικα φορτώνει τα μεσαία και τα κατώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας με υπέρμετρους φόρους, που οδηγούν κατ' ευθείαν στην πείνα. Γενικευμένη κατάσταση πείνας είχαμε στην αρχή της γερμανικής κατοχής το 1941 με 300.000 νεκρούς σε διάστημα έξι μηνών. Από τότε το φάσμα της πείνας ξανάρχεται στη συκοφαντημένη και δύστυχη χώρα μας.

Αν σκεφθεί κανείς ότι η γερμανική κατοχή μας στοίχισε ένα εκατομμύριο νεκρούς και την ολοσχερή καταστροφή της χώρας μας, πώς είναι δυνατόν να δεχτούμε εμείς οι Έλληνες τις απειλές της κ. Μέρκελ και την πρόθεση των Γερμανών να μας επιβάλουν ένα νέο γκαουλάιτερ... Τη φορά αυτή με γραβάτα...

Και για να αποδείξω πόσο πλούσια χώρα είναι η Ελλάδα και πόσο εργατικός και συνειδητοποιημένος Λαός είναι ο Έλληνας (συνείδηση του Χρέους προς την Ελευθερία και της αγάπης προς την πατρίδα) είναι η εποχή της Γερμανικής Κατοχής από το 1941 έως τον Οκτώβριο του 1944.

Όταν τα SS και η πείνα σκότωσαν ένα εκατομμύριο πολίτες και η Βέρμαχτ κατέστρεφε συστηματικά την χώρα, έκλεβε την αγροτική παραγωγή και τον χρυσό από τις Τράπεζες, οι Έλληνες έσωσαν από την πείνα τον Λαό με τη δημιουργία του Κινήματος της Εθνικής Αλληλεγγύης και δημιούργησαν έναν παρτιζάνικο στρατό 100.000, που καθήλωσε στην χώρα μας 20 γερμανικές μεραρχίες.

Συγχρόνως όχι μόνο κατόρθωσαν οι Έλληνες χάρη στην εργατικότητά τους, να επιζήσουν αλλά υπήρξε και μεγάλη ανάπτυξη της νεοελληνικής τέχνης μέσα στις συνθήκες κατοχής, ιδιαίτερα στους τομείς της λογοτεχνίας και της μουσικής.

Η Ελλάδα επέλεξε την οδό της αυτοθυσίας για την ελευθερία και συγχρόνως της επιβίωσης.

Και τότε μας χτύπησαν αναίτια κι εμείς απαντήσαμε με Αλληλεγγύη και Αντίσταση και επιζήσαμε. Το ίδιο ακριβώς κάνουμε και τώρα με τη βεβαιότητα ότι τελικός νικητής θα είναι ο ελληνικός λαός. Αυτό το μήνυμα στέλνω στην κ. Μέρκελ και στον κ. Σόϊμπλε δηλώνοντας ότι παραμένω πάντοτε φίλος του Γερμανικού Λαού και θαυμαστής της μεγάλης του συνεισφοράς στην Επιστήμη, τη Φιλοσοφία και την Τέχνη και ιδιαίτερα στη Μουσική! Και η καλλίτερη ίσως απόδειξη γι' αυτό είναι ότι εμπιστεύθηκα το σύνολο του μουσικού μου έργου σε δύο Γερμανούς Εκδότες, τον Schott και το ν Breitkopf, που είναι από τους μεγαλύτερους εκδότες του κόσμου και η συνεργασία μου μαζί τους είναι άκρως φιλική.

Μας απειλούν ότι θα μας εκδιώξουν από την Ευρώπη. Εάν η Ευρώπη δεν μας θέλει μια φορά, εμείς αυτή την Ευρώπη των Μέρκελ - Σαρκοζί δεν την θέλουμε δέκα φορές.

Σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου, ετοιμάζομαι να πάρω μέρος κι εγώ μαζί με τον Μανώλη Γλέζο, τον ήρωα που κατέβασε τη Σβάστικα από την Ακρόπολη δίνοντας έτσι το σινιάλο για το ξεκίνημα όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής αντίστασης ενάντια στον Χίτλερ. Οι δρόμοι και οι πλατείες μας θα πλημμυρίσουν από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που θα διαδηλώνουν την οργή τους κατά της κυβέρνησης και της Τρόικα.

Άκουσα χθες τον τραπεζίτη-Πρωθυπουργό στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό Λαό να λέει ότι «έχουμε φτάσει σχεδόν στο μηδέν». Ποιοι όμως μας έφτασαν μέσα σε δυο χρόνια στο ΜΗΔΕΝ; Οι ίδιοι, που αντί να βρίσκονται στη φυλακή, εκβιάζουν τους βουλευτές να υπογράψουν Νέο Μνημόνιο χειρότερο από το πρώτο, που θα εφαρμοστεί από τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες μεθόδους που μας οδήγησαν στο ΜΗΔΕΝ. Γιατί; Γιατί αυτό επιτάσσει το ΔΝΤ και το Γιούρο Γκρουπ εκβιάζοντάς μας ότι εάν δεν υπακούσουμε, θα οδηγηθούμε στην χρεοκοπία... Εδώ παίζεται το θέατρο του παραλόγου. Όλοι αυτοί οι κύκλοι που ουσιαστικά μας μισούν (ξένοι και Έλληνες) και που είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την δραματική κατάσταση στην οποία οδήγησαν τη χώρα, απειλούν, εκβιάζουν, με σκοπό να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, δηλαδή να μας πάνε κάτω από το ΜΗΔΕΝ, έως την οριστική μας εξαφάνιση.

Έχουμε επιζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες μέσα από τους αιώνες και είναι βέβαιο ότι αν μας οδηγήσουν με τη βία στο προτελευταίο σκαλοπάτι πριν από τον θάνατο, οι Έλληνες όχι μόνο θα επιζήσουν αλλά και θα αναγεννηθούν.

Αυτή τη στιγμή έχω αφιερώσει όλες μου τις δυνάμεις στην προσπάθεια να ενωθεί δυναμικά ο ελληνικός λαός. Προσπαθώ να τον πείσω ότι η Τρόικα και το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος. Ότι υπάρχει άλλη λύση. Κι αυτή είναι να αλλάξουμε ριζικά την πορεία του έθνους μας και να στραφούμε προς την Ρωσία για οικονομική συνεργασία και για τη δημιουργία κοινοπραξιών που θα μας βοηθήσουν στην ανάδειξη του φυσικού πλούτου της χώρας με όρους που θα εξασφαλίζουν το εθνικό μας συμφέρον.

Όσο για την Ευρώπη προτείνω να πάψουμε να αγοράζουμε πολεμικό υλικό από την Γερμανία και την Γαλλία. Όπως θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ώστε η Γερμανία να εξοφλήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας οφείλει και που σήμερα μαζί με τους τόκους μπορεί να ανέρχονται στα 500 δισ. ευρώ.

Η μοναδική δύναμη που μπορεί να πραγματοποιήσει αυτές τις επαναστατικές αλλαγές είναι ο ελληνικός λαός ενωμένος σε ένα τεράστιο Μέτωπο Αντίστασης και Αλληλεγγύης, ώστε να εκδιωχθεί η Τρόικα (ΔΝΤ και Ευρωπαϊκές Τράπεζες) από την χώρα. Ενώ παράλληλα θα πρέπει να θεωρηθούν ως μη γενόμενες όλες οι παράνομες ενέργειές τους (δάνεια, χρέη, τόκοι, φόροι, αγορές του Δημόσιου πλούτου). Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν.

Στον σκοπό αυτό (της ενότητας του Λαού σε ένα Μέτωπο) είμαι ολοκληρωτικά δοσμένος και πιστεύω ότι τελικά θα δικαιωθώ. Πολέμησα με το όπλο στο χέρι ενάντια στην Χιτλερική κατοχή. Γνώρισα τα μπουντρούμια της Γκεστάπο. Καταδικάστηκα από τους Γερμανούς σε θάνατο και έζησα ως εκ θαύματος. Στα 1967 ίδρυσα το ΠΑΜ, την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της στρατιωτικής χούντας. Πάλεψα στην παρανομία. Πιάστηκα και φυλακίστηκα στο «σφαγείο» της χουντικής Ασφάλειας. Τελικά και πάλι επέζησα.

Σήμερα είμαι 87 ετών και είναι πολύ πιθανόν να μη ζήσω τη σωτηρία της αγαπημένης μου πατρίδας. Όμως θα πεθάνω με τη συνείδησή μου ήσυχη, γιατί εξακολουθώ να κάνω το Χρέος μου απέναντι στα ιδανικά της Ελευθερίας και του Δικαίου ως το τέλος.

Αθήνα,  12.2.2012

Μίκης Θεοδωράκης

( Από : http://www.spitha-kap.gr/el/articles/?nid=2102  )

.

Η ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΟΥ Α. ΣΑΜΑΡΑ

Η μετάλλαξη του Α. Σαμαρά


Του Γιώργου Δελαστίκ*

Κωμικοτραγική είναι πλέον η πολιτική εικόνα του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά, μετά την απίθανη στροφή 180 μοιρών στη στάση του απέναντι στο νέο Μνημόνιο. Γελάει όλη η Ελλάδα μαζί του μετά την ανακοίνωση που έκανε ότι θα αποκλείσει από τα ψηφοδέλτια της ΝΔ όποιον βουλευτή τολμήσει να ψηφίσει κατά του νέου Μνημονίου, το οποίο είναι πολύ χειρότερο από το πρώτο! Ο μέχρι τον Νοέμβριο εμφανιζόμενος ως ανυποχώρητος «ηγέτης του αντιμνημονιακού αγώνα» στον χώρο της Δεξιάς δεν αρκέστηκε στον κολοσσιαίο συμβιβασμό της συμμετοχής του στη μνημονιακή συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ υπό τον Λουκά Παπαδήμο.

Τώρα, με τον φανατισμό του νεοστρατολογημένου στο «μνημονιακό στρατόπεδο» διακήρυξε ότι θα αποκεφαλίζει πολιτικά επιτόπου όποιον βουλευτή ή στέλεχος του κόμματός του τάσσεται εναντίον του νέου Μνημονίου! Εφτασε μάλιστα μέχρι του σημείου να πει ότι «τζάμπα μάγκες και τζάμπα επαναστάτες δεν θέλω στα ψηφοδέλτια» χαρακτηρίζοντας έτσι όσους βουλευτές της ΝΔ αρνούνται να διασυρθούν πολιτικά και οι ίδιοι και επιμένουν να τάσσονται κατά του νέου Μνημονίου.

Προφανώς ο Α. Σαμαράς υπονοεί ότι ο ίδιος ήταν «γνήσιος μάγκας και γνήσιος επαναστάτης» όταν δήλωνε «αντιμνημονιακός».

Με οίκτο αντιμετώπισε τον «αντιμνημονιακό ριψάσπιδα» αρχηγό του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Κώστας Μαρκόπουλος, ο οποίος είπε στον Αντώνη Σαμαρά και στους συναδέλφους του δεξιούς βουλευτές: «Οποιος φοβάται πεθαίνει κάθε μέρα. Οποιος δεν φοβάται πεθαίνει μόνο μια φορά»! Καίρια η παρατήρηση και του Γιάννη Μανώλη σε συνομιλητές του, όπως αναφέρει ο «Ελεύθερος Τύπος» στο ρεπορτάζ του: «Ο Αντώνης Σαμαράς μάς έκλεισε την πόρτα από τα ψηφοδέλτια και από το κόμμα επειδή... υιοθετήσαμε τη γραμμή που ο ίδιος υπερασπιζόταν»!

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι γνωστό το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή. Ετσι δεν είναι γνωστό πόσοι τελικά βουλευτές της ΝΔ δεν ακολούθησαν τον αρχηγό του κόμματός τους στη «μνημονιακή» του μετάλλαξη. Ο αριθμός τους σίγουρα έχει αξία, δεν έχει όμως καθοριστική πολιτική σημασία.

Το βέβαιο όμως είναι ότι μετά την ψηφοφορία αυτή έχουμε ριζικές αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Το νέο Μνημόνιο, ας μην κρυβόμαστε, πέρασε μόνο εξαιτίας της αλλαγής στάσης του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος πλέον φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για όλα τα ανείπωτα δεινά που θα πλήξουν εκατομμύρια Ελληνες!

Η ΝΔ από σήμερα και πέρα είναι το κύριο «μνημονιακό» κόμμα! Τα συνήθη φληναφήματα του προέδρου και των στελεχών της (του τύπου «Σώσαμε τη χώρα από τον γκρεμό στον οποίο την είχε φέρει το ΠΑΣΟΚ») είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Βεβαίως και ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ είναι υπεύθυνοι για την εξαθλίωση της χώρας μας και του λαού μας, αλλά πιο βαθιά στην άβυσσο αδυνατούσε να μας ρίξει ο Παπανδρέου, γι' αυτό και παραιτήθηκε.

Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Αν η κυβέρνηση Παπανδρέου επιχειρούσε να περάσει μόνη της το νέο Μνημόνιο, είναι αμφίβολο αν το ελικόπτερο θα προλάβαινε να πάρει σώο τον Γιώργο από το Μέγαρο Μαξίμου! Η ΝΔ περνάει το νέο Μνημόνιο και ο Σαμαράς περιμένει να τον κάνουν πρωθυπουργό μετά από τη στάση του αυτή, ως ανταμοιβή για την «άψογη συνεργασία» του τόσο με τους εσωτερικούς υποστηρικτές του Μνημονίου όσο και με τους ξένους επικυρίαρχους.

Στη βάση της επικείμενης κατάληψης της εξουσίας άλλωστε προσπαθεί να δελεάσει τους βουλευτές και τα στελέχη της ΝΔ, γι' αυτό και θέτει την τουλάχιστον τέταρτη... «αμετάθετη» ημερομηνία εκλογών, προκαλώντας πανελλήνιο καγχασμό για πολλοστή φορά. Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ που προέκυψε μετά την καιροσκοπική εγκατάλειψη της τριπλής συμμαχίας ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑΟΣ από τον Γιώργο Καρατζαφέρη μήπως και σώσει τίποτα από την επιρροή του κόμματός του, αποτελεί... προπόνηση για τη μετεκλογική συμμαχία ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, καθώς αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να προκύψει μετά τη μεταπήδηση του Σαμαρά στη θέση του ηγέτη του «μνημονιακού» στρατοπέδου. Μόνο που όμηρος στα νύχια του ΠΑΣΟΚ στη μετεκλογική συγκυβέρνηση μαζί του, ο Α. Σαμαράς θα βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή!

ΝΕΟ ΤΟΠΙΟ

Η συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ

ΠΡΩΤΗ φορά μετά τη μεταπολίτευση, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συγκυβερνούν μόνα τους ως κόμματα - χωρίς την Αριστερά ως «τσόντα», όπως το 1989-1990, ή τον ΛΑΟΣ, όπως μέχρι την Παρασκευή. Αυτή η συγκυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον Αντώνη Σαμαρά αλλάζει ριζικά τόσο το συνολικό πολιτικό σκηνικό όσο και τους εσωκομματικούς συσχετισμούς στα δύο κόμματα εξουσίας και ιδίως στη ΝΔ. Από «προδότες» που θεωρούνταν μέχρι τώρα οι «μνημονιακοί» βουλευτές της ΝΔ, ξαφνικά πήραν ουσιαστικά την εξουσία του κόμματος στα χέρια τους μετά την ολοκληρωτική μεταστροφή του Α. Σαμαρά υπέρ του νέου Μνημονίου. Είναι πλέον ισχυροποιημένοι όσο ποτέ, καθώς ο πρόεδρος της ΝΔ χάνει τους δικούς του υποστηρικτές που τους... διαγράφει (!), οπότε η θέση του αποδυναμώνεται.

*Δημοσίευση στοΕΘΝΟΣ,  Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2012

Η ΑΧΑΛΙΝΩΤΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΕΣΠΟΤΙΚΗ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ ΓΙΑ ΤΟ (PSI +)

Η φόλα ενός νέου δανείου € 130 δις.

Από τη μια για το 2012 στον κρατικό προϋπολογισμό προβλέπονται υποχρεώσεις € 88,5 δις. για συνολικές πληρωμές τοκοχρεολυσίων.

-Από την άλλη απαιτούνται, € 30 δις. προς τους τραπεζίτες, hedge funds και ιδιώτες τοκογλύφους για το (PSI +) .

-πλέον, € 40 δις. για «ανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών.

-πλέον, € 30 δις. λόγω του προγραμματισμένου διπλασιασμού των εγγυήσεων προς τις τράπεζες.

-πλέον, € 13 δις. λόγω άμεσων απωλειών των Συνταξιοδοτικών Ταμείων.

Έτσι είναι ολοκάθαρο πως το δηλητηριώδες δέλεαρ-φόλα ενός νέου δανείου € 130 δις. ουδόλως αφορά την υποτιθέμενη κάλυψη των μισθολογικών, συνταξιοδοτικών και λειτουργικών δαπανών του Δημοσίου όπως προπαγανδίζουν οι συγκυβερνώντες εντολοδόχοι της κατοχής της χώρας.

To (PSI +), με κανένα τρόπο δεν καθιστά το χρέος μας βιώσιμο. Αυτό βέβαια κατά το 2020 - και παρά την επιτάχυνση της γενικής και απόλυτης εξαθλίωσης του ελληνικού λαού - δεν πρόκειται να επανέλθει (ως απόκτημα ενός «σισύφειου έργου», καταστρέφοντας εκατομμύρια ζωές για το τίποτα) στα επίπεδα του 2009 όπως οι εδώ αργυρώνητοι Κουίσλιγκ θέλουν να ψευδολογούν ασυστόλως λες και απευθύνονται σε λωτοφάγους απλώς και μόνο για να υπηρετήσουν πιστά την αποικιοκρατική λεηλασία της Ελλάδας. Απεναντίας με το «κούρεμα» και τη συνδρομή του «κουρέματος», το δημόσιο χρέος το 2020 θα ξεπερνά κατά πολύ και αυτό ακόμα το 150% του ΑΕΠ (ποσοστό που βλέπει το ΔΝΤ).

To (PSI +) αποσκοπεί κατά προτεραιότητα στο να μπλοκάρει την λαϊκή απαίτηση για άρνηση πληρωμής του χρέους και να διασφαλίσει την επαναλαμβανόμενη ανοδική ανακύκληση της υπερχρέωσης και της τοκογλυφικής υποδούλωσης του ελληνικου λαού από την διεθνή και ευρωγερμανική συμμορία των Banksters. Και εξαρχής, εντός του 2012, να ολοκληρώσει το ανεξέλεγκτο σπιράλ θανάτου της ελληνικής οικονομίας-κοινωνίας.

Η μοναδική διέξοδος υπάρχει στην αποτελεσματική κλιμάκωση των εθνικών λαϊκών αντιστάσεων που θα επιβάλει ΑΝΑΤΡΟΠΗ της Συγκυβέρνησης και ΧΡΕΟΣΤΑΣΙΟ εδώ και τώρα. Παύση πληρωμών στα τοκοχρεολύσια για τη μονομερή διαγραφή του τοκογλυφικού δημοσίου χρέους.

Πηγή: http://tileplagktoiplanai.blogspot.com/

.

Πώς και γιατί θα εξαφανιστεί η αριστερά

Πολύ εύστοχο το άρθρο του Γιάννη Κιμπουρόπουλου  υπό το τίτλο «Πώς και γιατί θα εξαφανιστεί η αριστερά»,  που δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» στις 15  του Γενάρη.

«Προκαλεί εντύπωση στα «γειτονιές» της αριστεράς η περίεργη σιγή που επικρατεί στο κοινωνικό σώμα, εκεί όπου πριν από μερικούς μήνες επικρατούσαν οργισμένες κραυγές που έκαναν το κομματικό σύστημα να τρέμει από φόβο. Και μπορεί μεν το κομματικό σύστημα, στον απόηχο αυτών των κραυγών, να ζει μέρες αποσύνθεσης με καταλύτη την εξάτμιση του ΠΑΣΟΚ, αλλά ταυτόχρονα τίποτε αξιοσημείωτο δεν συμβαίνει στο κοινωνικό ή στο πολιτικό πεδίο ικανό να ανακόψει την πορεία της χώρας προς μια βέβαιη κοινωνική καταστροφή. Με το ένα ή το άλλο σενάριο, με την τυφλή υποταγή στους πιστωτές ή την οριστική εγκατάλειψή της στην άτακτη χρεωκοπία.

ΟΙ ΦΟΒΟΙ του δεύτερου κακού σεναρίου εξακολουθούν να λειτουργούν παραλυτικά, αλλά και για το πρώτο κακό σενάριο έχει εμπεδωθεί στην κοινή γνώμη ότι ενδεχόμενη επιτυχία του (αν συμφωνηθεί το PSI, αν ενεργοποιηθεί το νέο δάνειο) τίποτε καλό δεν προκύπτει για τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία, για τα δημόσια αγαθά, τον κοινωνικό πλούτο που θα περάσει στους πιστωτές και τα γεράκια των αγορών «μπιρ παρά».

Διαμορφώνεται μια σχεδόν μοιρολατρική στάση απέναντι σε μια καταστροφή που έρχεται πάνω μας με την ακατάβλητη ορμή ενός φυσικού φαινομένου. Στους εργαζόμενους τίθενται στραγγαλιστικά διλήμματα, καθώς παρατηρούν ένα μέρος της επιχειρηματικής ελίτ, της κατά συνθήκην άρχουσας τάξης, να εγκαταλείπει την όποια παραγωγική βάση της χώρας στην τύχη της για να σώσει το τομάρι της κι ένα άλλο μέρος της να φορτώνει στους μισθωτούς αλλά και στους πιο αδύναμους προμηθευτές τους την ευθύνη για την επιβίωση ή όχι των επιχειρήσεων και των θέσεων εργασίας. Μικροί κι ελπιδοφόροι αγώνες αντίστασης κι επιβίωσης -στη Χαλυβουργία, στο Alter- δυσκολεύονται να τροφοδοτήσουν ένα μεγάλο, ενοποιητικό και ανθεκτικό ρεύμα αποτροπής της ανήθικης επίθεσης που δέχεται η εργασία.

Η ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΑ, επομένως, έχει τη βάση της. Όχι μόνο στην έλλειψη έστω μικρών επιτυχιών από τα κινήματα, αλλά και στη διαπίστωση ενός κενού ηγεμονίας στην κοινωνία, καθώς καταγράφεται μια άτακτη φυγή ή απόσυρση της οικονομικής ελίτ, κι ενός κενού εξουσίας, καθώς η τρόικα έχει πλήρως υποκαταστήσει την κατά τεκμήριο κυρίαρχη συγκυβέρνηση, επιβάλλοντας απευθείας μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η ίδια μοιρολατρία επιτείνεται από το γεγονός ότι στην άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος, στην αριστερά, εξακολουθεί να επικρατεί σχεδόν απάθεια απέναντι σ’ αυτή την φασιστικά επιβαλλόμενη κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Διότι με απάθεια ισοδυναμεί η απροθυμία ή αδυναμία να διαμορφωθεί το αντίπαλο δέος της: ένα σοβαρό, εναλλακτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης για τη διάσωση της κοινωνίας από την καταστροφή, που να στηριχτεί από όλες τις ριζοσπαστικές δυνάμεις της χώρας, με κορμό τα κόμματα της αριστεράς.

ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ και τα κίνητρα αποφυγής ή ματαίωσης αυτής της αυτονόητης, κατά την ταπεινή μου άποψη, κίνησης που θα επαναφέρει κάποια προσδοκία και αυτοεκτίμηση στη λαϊκή πλειοψηφία, δεν είναι πάντα ευανάγνωστα. Μπορεί να κατανοήσει κανείς λανθασμένες, ακόμη και σκιώδεις επιλογές του ενός πόλου της αριστεράς, τον φόβο ενός άλλου πόλου να εμπλακεί με δυνάμεις ή θέσεις που θεωρεί «τυχοδιωκτικές», την προσδοκία ενός τρίτου να γίνει αυτός ο συσσωρευτής της πολιτικής διαμαρτυρίας που θα του δώσει ισχυρή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, πλην όμως ανεπαρκή για να αποτρέψει το επόμενο -κοινοβουλευτικό ή μη- πραξικόπημα εις βάρος της κοινωνίας. Ωστόσο, αυτά είναι λογαριασμοί χωρίς τον ξενοδόχο.

ΑΝ ΤΟ ΙΣΩΠΕΔΩΤΙΚΟ σχέδιο της τρόικας περάσει, αν η κατάρρευση της παραγωγικής βάσης της χώρας συμπληρώσει τα κενά αυτού του σχεδίου με περισσότερους ανέργους ή μετανάστες, αν η χώρα μετατραπεί ολοκληρωτικά σε προτεκτοράτο των πιστωτών, πτωχευμένο ή όχι, με ευρώ ή με δραχμή, αν καταργηθούν οι συλλογικές συμβάσεις, αν κατεδαφιστεί και το τελευταίο ίχνος κοινωνικού κράτους, αν τα συνδικάτα μετατραπούν σε πουκάμισα αδειανά, αν οι άνθρωποι εγκαταλειφθούν στην ανέχεια και στον κανιβαλικό ανταγωνισμό της επιβίωσης, αν καταλυθεί ο κοινωνικός δεσμός που, μ’ όλες τις αναπηρίες του, έδινε σ’ αυτή την κοινωνία μια στοιχειώδη ποσότητα οξυγόνου αλληλεγγύης, αν κάθε συλλογικότητα εξαφανιστεί δίνοντας τη θέση της σε ανθρώπους μόνους, ατομιστές, καχύποπτους, ανταγωνιστικούς, κλεισμένους στο καβούκι τους, αν γίνουν όλα αυτά -όπως μου είπε εύστοχα σε μια πρόσφατη κουβέντα μας ο καθηγητής Κώστας Δουζίνας- πολύ απλά η αριστερά θα χάσει για πολλά χρόνια και δεκαετίες τις κοινωνικές πηγές, τους ανθρώπινους πόρους από όπου αντλεί την όποια δύναμή της. Πολύ απλά θα εξαφανιστεί. Και μαζί της θα εξαφανιστούν οι μοναδικότητες, οι διαφορές της και οι ορθοδοξίες της».

.

Η Κίνηση του Ευρωσυστήματος προς την Διάλυση

Εξαιρετικό  το άρθρο του Γιάνη Βαρουφάκη, (καθηγητή οικονομικής θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών), με τίτλo «Δελτίον Κρίσης:09.12.11»   που δημοσιεύτηκε στο protagon  χθες αναφορικά με τις πρόσφατες εξελίξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία φαίνεται να κινείται ακάθεκτη προς την  κατάρρευση της:

«Καθώς οι ηγέτες μας πηγαίνουν από την μία "σωτήρια" Σύνοδο Κορυφής στην επόμενη, και το τέλος της ευρωζώνης γίνεται όλο και πιο ορατό με κάθε "τελική λύση" που εφευρίσκουν, τόσο λιγότερα έχω να σας γράψω. Ό,τι ήταν να πούμε, επί της ουσίας, το έχουμε πει από καιρό.

Όσο η Ευρώπη αρνείται να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέπτη και να του πει την αλήθεια (ότι δηλαδή το πρόβλημά της είναι δομικό και σε καμία περίπτωση δεν είναι πρόβλημα ελλειμμάτων ή χρέους), τόσο πιο κοντά στο τέλος του πειράματος της ευρωζώνης ερχόμαστε.

Όσο οι ευρωπαϊκές αρχές εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα αποσπασματικά (ως εάν να ήταν ζήτημα κάποιων υπερχρεωμένων κρατών, που πρέπει να αντιμετωπιστεί με περισσότερα διμερή δάνεια), τόσο πλησιάζει η μετα-ευρώ εποχή - μια εποχή εξ ίσου δυστοπική για πλεονασματικούς και ελλειμματικούς.

Όσο οι πλεονασματικές χώρες θεωρούν ότι τα πλεονάσματά τους αποκτήθηκαν δικαιωματικά και κατακρίνουν τους ελλειμματικούς για τα ελλείμματά τους (χωρίς να κατανοούν ή να παραδέχονται πως χωρίς τα ελλείμματα των ελλειμματικών θα ήταν αδύνατον να παραχθούν τα πλεονάσματα που τους κρατούν προς το παρόν "εκτός Κρίσης"), τόσο η Κρίση θα βαθαίνει.

Όσο η Ευρώπη παραμένει πιασμένη στην ιδέα ότι η λύση θα έρθει από μια διαδικασία ομοσπονδοποίησης που θα ξεκινήσει από την αλλαγή των Συνθηκών με στόχο την εισαγωγή πιο σφικτών κανόνων και μέσω πειθάρχησης των ελλειμματικών, τόσο πιο αδύνατη θα είναι η δημιουργία της σκιαγραφόμενης Ομόσπονδης Ευρώπης - καθώς η διαδικασία αναθεώρησης των Συνθηκών θα αφήσει την κατάρρευση του ευρώ ανενόχλητη, δημιουργώντας τα συντρίμμια που θα απομείνουν προς... ομοσπονδοποίηση.

Τι να περιμένουμε λοιπόν από την Σύνοδο αυτή; Ελάχιστα, από ό,τι φαίνεται. Γιατί; Επειδή, άλλη μία φορά, η μόνη χώρα που τολμά να παρουσιάσει ένα Σχέδιο Επίλυσης (η Γερμανία) είναι εκείνη που δεν θέλει να προτείνει ένα (πραγματικό) Σχέδιο Επίλυσης αλλά, αντίθετα, πασχίζει να καθυστερήσει την Επίλυση ελπίζοντας κάποια στιγμή να μπορέσει να τετραγωνίσει τον κύκλο. Δηλαδή; Δηλαδή να βρει έναν τρόπο να επιλύσει την Κρίση διατηρώντας για τον εαυτό της, για την Γερμανία, την δυνατότητα εξόδου από το ευρώ. Δυστυχώς, τέτοιος τρόπος δεν υπάρχει...

Όπως έχω πει και ξαναπεί, η τραγωδία της Ευρώπης είναι πως η μόνη χώρα που έχει την ισχύ να επιλύσει την Κρίση είναι εκείνη που κρίνει πως, αν χρησιμοποιήσει την ισχύ της για να πετύχει αυτόν τον καλό και αγαθό σκοπό, θα χάσει το μεγαλύτερο μέρος της ισχύος της εντός των μελλοντικών Συνόδων Κορυφής καθώς θα πρέπει να θυσιάσει την δυνατότητά της να εξέλθει από την νομισματική ένωση - μια δυνατότητα που δεν θέλει μεν να χρησιμοποιήσει αλλά και την οποία, εξ ίσου, δεν είναι διατεθειμένη να παραδώσει (τουλάχιστον άνευ σκληρών όρων που η Γαλλία δεν αποδέχεται).

Τίποτα από τα παραπάνω δεν σημαίνουν πως θα αποφύγουμε τις θριαμβευτικές ανακοινώσεις τύπου 25ης Μαρτίου (θυμάστε τον κ. Παπανδρέου να δηλώνει περιχαρής πως "Η Ευρώπη σήμερα έπραξε το καθήκον μας και τώρα πρέπει εμείς να κάνουμε αυτό που πρέπει για να σωθεί η χώρα";), 21ης Ιουλίου (που πάλι μας έσωσε η Ευρώπη), 26ης Οκτωβρίου (όταν ξανα-ματα-σωθήκαμε). Είμαι σίγουρος ότι κάτι βαρύγδουπο θα ανακοινωθεί σήμερα-αύριο, οι αγορές θα κάνουν ότι αναπτερώνονται (καθώς κάποιοι θα στοιχηματίσουν ότι για μερικές ώρες ή μέρες κάποιοι άλλοι θα στοιχηματίσουν πως κάποιοι τρίτοι θα στοιχηματίσουν πως οι αγορές θα ανέβουν - πριν όλοι τους αφεθούν στο αναπόφευκτο της επόμενης πτώσης) και η κατεστημένη δημοσιογραφία μας θα κάνει και πάλι το καθήκον της ανακράζοντας, άλλη μία φορά, με τον ίδιο ενθουσιασμό, το γνωστό "εσωθήκαμεν". Τι θα είναι αυτό το βαρύγδουπο νέο;

Αν έπρεπε να μαντέψω θα έλεγα ότι πρόκειται για το Σενάριο Β΄ στο οποίο είχα αναφερθεί στο περασμένο Δελτίο Κρίσης που θέλει τη χρηματοδότηση της Ιταλίας (και λιγότερο της Ισπανίας) από την ΕΚΤ αλλά μέσω του ΔΝΤ (ώστε να κρατιούνται τα προσχήματα που θέλουν την ευρωζώνη να ξορκίζει την χρήση τυπωμένου από την ΕΚΤ χρήματος για την χρηματοδότηση κράτους-μέλους). Το γεγονός ότι μόλις πριν από λίγο ο (κατ' εμέ) Πρίγκηπας του Σκότους (βλ. το λήμμα που έχω συμπεριλάβει για αυτόν τον κύριο στο "Λεξιλόγιο Κρίσης"), ο Larry Summers, με άρθρο του στους Financial Times καλεί το ΔΝΤ να αναλάβει, σε συνεργασία με την ΕΚΤ, την χρηματοδότηση της Ιταλίας, λέει πολλά.  Όταν ο Summers δημοσιεύει κάτι τέτοιο την ώρα που οι ηγέτες μας διαβουλεύονται κεκλεισμένων των θυρών (και δεδομένης της σχετικής πρόβλεψής μου την περασμένη Παρασκευή εδώ), τολμώ να πω πως οι πιθανότητες να ανακοινώσουν κάτι προς αυτή την κατεύθυνση μεγάλωσαν θεαματικά.

Συμπερασματικά, φαντάζομαι ότι θα ακούσουμε πολλές ανοησίες περί νέων σκληρών πειθαρχικών κανόνων, δήθεν δημοσιονομικής ενοποίησης μέσω συνταγματικών αναθεωρήσεων που θα απαγορεύουν δια ροπάλου έλλειμμα μεγαλύτερο από κάποιο σφικτό όριο (αλήθεια: αν είναι να απαγορεύει το Σύνταγμα τα ελλείμματα γιατί δεν προσθέτουμε και μια απαγόρευση για την φτώχεια, την ανεργία, ακόμα και την τριχόπτωση βρε παιδιά;) κλπ. Επί της ουσίας όμως το μόνο χειροπιαστό μέρος της επικείμενης συμφωνίας θα αφορά περί τα €150 με €200 δισ που θα διατεθούν στην Ιταλο-ισπανία μέσω, και πάλι διμερών, δανείων τα οποία θα "ξεπλυθούν" μέσω ΔΝΤ. [Την περασμένη εβδομάδα στις Βρυξέλλες ακουγόταν πολύ η ιδέα θα διατεθούν στο ΔΝΤ από τις πλεονασματικές χώρες της ευρωζώνης περί τα €150 δισ και άλλα περίπου €50 δισ από χώρες εκτός ευρωζώνης (π.χ. Δανία, Κίνα, Βραζιλία).]

Αρχικά, η ιδέα ήταν αυτά τα χρήματα να μπουν σε ειδικό λογαριασμό του ΔΝΤ για χρήση αποκλειστικά εντός της ευρωζώνης. Όμως, η Γερμανία (και ειδικά η Κεντρική της Τράπεζα, η Bundesbank) διαμαρτυρήθηκε λέγοντας πως έτσι θα φανεί ότι η Γερμανία  χρηματοδοτεί την Ιταλία. Μα, θα πείτε (σωστά), αυτός δεν είναι ο σκοπός; Ναι, αλλά δεν πρέπει να φαίνεται κιόλας! Οπότε, οι ηγέτες μας κλίνουν προς την ιδέα να βάλουν τα χρήματα αυτά στον γενικό κορβανά του ΔΝΤ, υπό την κάλυψη προηγούμενων αποφάσεων την Συνόδου των χωρών μελών του ΔΝΤ περί αύξησης των κεφαλαίων που διαθέτουν στο ΔΝΤ για την καταπολέμηση εστιών της Κρίσης παγκοσμίως (και χωρίς αναφορά στην ευρωζώνη γενικότερα και στην Ιταλία πιο συγκεκριμένα), με την σιωπηλή συμφωνία πως τα χρήματα αυτά θα διατεθούν βεβαίως-βεβαίως (σε συνεργασία με την ΕΚΤ η οποία, κακά τα ψέμματα, θα τα τυπώσει για να τα δώσει, εκ μέρους των πλεονασματικών της ευρωζώνης, στο ΔΝΤ) σε... Ιταλία και Ισπανία.

Το μόνο πρόβλημα με αυτό το μεγαλειώδες πλάνο είναι οι... ΗΠΑ. Βλέπετε, ως το πιο σημαντικό μέλος του ΔΝΤ (ουσιαστικά ο ιδιοκτήτης του), οι ΗΠΑ κανονικά θα πρέπει (σε μια αύξηση των κεφαλαίων που διαθέτει το ΔΝΤ) να συνεισφέρουν και αυτές. Έτσι γίνεται κανονικά: Όταν οι βασικές χώρες που χρηματοδοτούν το ΔΝΤ αυξάνουν την χρηματοδότησή τους προς αυτό, συνεισφέρουν όλες μαζί αναλογικά. Όμως το Ρεπουμπλικανικό Κογκρέσο δεν θα συναινέσει, εν μέσω μάλιστα Προεδρικών εκλογών που παλεύει να κερδίσει αποκαθηλώνοντας τον Obama. Για αυτό τον λόγο την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές (Πέμπτη μετά τα μεσάνυκτα) γίνονται πυρετώδεις διαβουλεύσεις ώστε να επιτραπεί στους ευρωπαίους, εκ μέρους της Washington, να συνεισφέρουν κεφάλαια στο ΔΝΤ (Α) χωρίς οι Αμερικανοί να πρέπει να πληρώσουν κι αυτοί και (Β) χωρίς να μειωθεί το ποσοστό επιρροής των ΗΠΑ στο ΔΝΤ. Δύσκολα θα αποτύχουν να τα βρουν σε κάτι τόσο απλό, ιδίως όταν οι Αμερικανοί δεν κολλάνε στα προσχήματα αν είναι να γίνει η "δουλειά".

Εν κατακλείδι, τίποτα από αυτά που, όπως φαίνεται, θα αποφασιστούν δεν θα ανακόψουν (για περισσότερες από μερικές ημέρες) την πορεία του ευρωσυστήματος προς την διάλυση. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι η διάλυση δεν μπορεί να αποφευχθεί. Όπως οι συχνοί αναγνώστες γνωρίζουν καλά, είμαι από τους αιθεροβάμονες που πιστεύουν ακράδαντα ότι λύσεις απλές και άμεσα εφαρμόσιμες υπάρχουν (αν θέλετε δείτε εδώ τις ομιλίες του Stuart Holland και εμού στην Ευρωβουλή, πριν μερικές μέρες, όπου, άλλη μία φορά, εξηγήσαμε την πρότασή μας). Δυστυχώς, όπως έγραψα πιο πάνω, οι πραγματικές λύσεις συγκρούονται με την λογική της διατήρησης της ισχύος εκείνων που μπορούν να τις εφαρμόσουν. Από μία άποψη, πρόκειται για μία αρχαία τραγωδία προβεβλημένη στη μεγάλη οθόνη της ευρωπαϊκής Ηπείρου, με τους κεντρικούς χαρακτήρες εγκλωβισμένους σε ατραπούς και συμπεριφορές που και ο τελευταίος θεατής γνωρίζει ότι τους οδηγούν στην Πτώση».

.

Η Λύση στην Κρίση Χρέους:1 Δραχμή=1000 Ευρώ

Ένα πολύ σημαντικό άρθρο του Πάνου Παναγιώτου (επικεφαλής χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής), δημοσιεύτηκε χθες στο xrimanews.gr με τίτλο «Ηλύση στην κρίση χρέους: 1 ΔΡΧ = 1000 ευρώ» το οποίο και αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια:

Η "ελληνική κρίση” έχει πολλές κρυφές πτυχές τις οποίες εντέχνως όσοι, λιγοστοί, πολιτικοί αξιωματούχοι γνωρίζουν έχουν κρατήσει στη σκιά, εμποδίζοντας τη Βουλή και τον ελληνικό λαό να τις πληροφορηθεί. Κάποιες από αυτές αφορούν στη διαπραγματευτική δύναμη της Ελλάδας απέναντι στην Τρόικα και τους ιδιώτες δανειστές της.

Στο πρώτο τμήμα της τρέχουσας σειράς άρθρων αποκάλυψης των μεγαλύτερων μυστικών της ελληνικής κρίσης αναφέρθηκα στο δίκαιο που διέπει τα ελληνικά ομόλογα, ένα θέμα το οποίο είχα αναδείξει με το άρθρο “Το κρυφό διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας για το χρέος της” από τον Ιούλιο του 2010 (βρίσκεται στο βιβλίο “Υπόθεση Ελληνική Κρίση, Περίεργες Συμπτώσεις” εκδόσεις Λιβάνη), παρουσιάζοντας μία σειρά σχετικών με το θέμα εκθέσεων κορυφαίων πανεπιστημίων και νομικών εταιριών.

Οι αποκαλύψεις στο συγκεκριμένο άρθρο προκάλεσαν αίσθηση αλλά δεν ήταν παρά δεκαπέντε μήνες αργότερα που το θέμα έλαβε μεγάλες διαστάσεις, όταν σε μία σειρά άρθρων και δημοσιεύσεων στο XrimaNews.gr παρουσιάστηκαν στοιχεία που υποδείκνυαν πως η ελληνική κυβέρνηση είχε συμφωνήσει στη μετατροπή του δικαίου που ρυθμίζει τα ελληνικά ομόλογα από το ελληνικό στο αγγλικό, ως αντάλλαγμα για την εξασφάλιση του PSI+ που περιλαμβάνει κούρεμα τμήματος του ελληνικού χρέους κατά 50%.

Στην έκκληση μου για βοήθεια στην ενημέρωση της Βουλής για το τί θα σήμαινε μία τέτοια παραχώρηση προς τους δανειστές για την Ελλάδα, ανταποκρίθηκε, πρώτος, ο ανεξάρτητος βουλευτής κύριος Παναγιώτης Κουρουμπλής (πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ τον οποίο διέγραψε ο κύριος Παπανδρέου όταν αρνήθηκε να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο), ο οποίος και κατέθεσε στη Βουλή στις 07 Νοεμβρίου την πρώτη σχετική επίκαιρη ερώτηση στον υπουργό Οικονομικών κύριο Ευάγγελο Βενιζέλο (δεν έχει δοθεί ακόμη απάντηση). Ακολούθησαν δύο ακόμη σχετικές επίκαιρες ερωτήσεις, η μία εξ αυτών στον Πρωθυπουργό, κ. Λουκά Παπαδήμο, από τον πρόεδρο του Συνασπισμού κ. Τσίπρα ενώ στη συνέχεια στο θέμα αναφέρθηκε στην ομιλία του στη Βουλή ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Ι.Μουρμούρας.

Στο τρέχον άρθρο, θα αναδειχθεί μία νέα διάσταση του θέματος η οποία έχει να κάνει με τη δυνατότητα της Ελλάδας, αν εγκαταλειφθεί από τους εταίρους της και επιστρέψει στη δραχμή, να πληρώσει, τουλάχιστον, τα 206 δις ευρώ κρατικού χρέους που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών με 206 εκ. δραχμές ή ακόμη και τα 330 δις ευρώ ομολόγων που διέπονται από το ελληνικό δίκαιο με 330 εκ δραχμές.

Ας δούμε πώς μπορεί νομικά να γίνει αυτό με τη βοήθεια διεθνών εκθέσεων και ενός ειδικού δικηγόρου από τη Βρετανία, συνεταίρου διεθνούς εταιρίας στην Ελβετία και δικηγόρου τόσο στη Νέα Υόρκη όσο και στο Παρίσι, ο οποίος έχει εκπονήσει μελέτες για την ευρωζώνη και το δίκαιο των ομολόγων των κρατών μελών της για περισσότερο από δέκα χρόνια, ενώ πρόσφατα ασχολείται εκτενώς με την περίπτωση της Ελλάδας.

Όταν η Ελλάδα εκδίδει ένα ομόλογο σε ευρώ διεπόμενο από το ελληνικό δίκαιο, το ομόλογο εκδίδεται στο νόμιμο νόμισμα της Ελλάδας τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Δηλαδή, εφόσον το νόμιμο νόμισμα της Ελλάδας είναι το ευρώ, όσον αφορά στο ελληνικό δίκαιο αυτό θα είναι και το νόμισμα του ομολόγου (και το ομόλογο αυτό θα είναι πληρωτέο στην Αθήνα).

Αν, ωστόσο, η Ελλάδα για κάποιο λόγο αποχωρούσε από την ευρωζώνη και ξεκινούσε την έκδοση της δραχμής, τότε θα υποχρεούνταν να καθορίσει μέσω του Κοινοβουλίου, με νόμο, την ισοτιμία της νέας δραχμής με το ευρώ και αμέσως μετά για τα ελληνικά δικαστήρια το νόμισμα στο οποίο θα ήταν πληρωτέα τα ομόλογα κάτω από το ελληνικό δίκαιο θα ήταν η νέα αυτή δραχμή και όχι πλέον το ευρώ, αφού η νέα δραχμή θα ήταν το νόμιμο νόμισμα της χώρας. Η ισοτιμία που θα όριζε η ελληνική Βουλή θα ίσχυε τόσο για την αποπληρωμή των ομολόγων που διέπονται από το ελληνικό δίκαιο, τα οποία είναι σήμερα ύψους 330 δις ευρώ, όσο και σε κάθε άλλη οικονομική δραστηριότητα που θα συμπεριλάμβανε τη χρήση της δραχμής, εντός και εκτός Ελλάδας.

Έτσι, η Ελλάδα έχει το αναφαίρετο δικαίωμα με βάση το νόμο, να υιοθετήσει, αν το επιθυμεί, μία υποχρεωτική για όλους, πολίτες, δανειστές, Τρόικα, κλπ ισοτιμία, για παράδειγμα, 1 ΔΡΧ=1000 ΕΥΡΩ, κάνοντας δηλαδή ανατίμηση και όχι υποτίμηση του νομίσματος της. Σε αυτήν την περίπτωση θα μπορούσε να πληρώσει το σύνολο του χρέους που διέπεται από το ελληνικό δίκαιο σε νέες δραχμές, δηλαδή να καταβάλει 330 εκ δραχμές για να αποπληρώσει χρέος ύψους 330 δις ευρώ. Έτσι, θα έμεναν μόνο τα 35 δις ευρώ σε ομόλογα που διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, τα οποία και θα αποτελούσαν χρέος λιγότερο από το 15% του ελληνικού ΑΕΠ.

Αυτό ακριβώς έπραξε η Γαλλία χωρίς νομικό πρόβλημα το 1960 με τη δημιουργία του νέου φράγκου με ισοτιμία 1 νέο φράγκο = 100 παλιά φράγκα. Το ίδιο έκαναν και η Γερμανία και η Αυστρία μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο στόχος είναι να μειωθεί ένα χρέος το οποίο έχει γίνει επαχθές ώστε να μπορέσει η ζωή να συνεχιστεί και να προστατευτεί και όχι να απειληθεί ή να τελειώσει.

“Τα νέα νομίσματα έχουν εκδοθεί χωρίς μεγάλες νομικές προκλήσεις κατά τη διάρκεια της ιστορίας” αναφέρει ο ειδικός στο θέμα δικηγόρος στους Financial Times , προσθέτοντας ότι αν οι ομολογιούχοι ελληνικών ομολόγων που ρυθμίζονται από το ελληνικό δίκαιο (το 90% του χρέους, δηλαδή 330 δις ευρώ, υπάγεται σε αυτήν την κατηγορία παρά το Μνημόνιο καθώς αυτό δεν έχει περάσει απ' τη Βουλή – Με τους πιο επιφυλακτικούς υπολογισμούς και αν δε συμπεριλάβουμε τα ομόλογα της Τρόικας και της ΕΚΤ, τουλάχιστον 206 δις ευρώ ομολόγων ρυθμίζονται από το ελληνικό δίκαιο) προσπαθήσουν να καταθέσουν αγωγή εναντίον της Ελλάδας υποστηρίζοντας ότι η ισοτιμία είναι άδικη, τα ελληνικά δικαστήρια δε θα έχουν άλλη επιλογή από το να εφαρμόσουν το δίκαιο της Ελλάδας και να απορρίψουν το αίτημα των ομολογιούχων δικαιώνοντας τη χώρα.

Μα και αν ακόμη οι ομολογιούχοι επιχειρήσουν να καταθέσουν αγωγή εναντίον της Ελλάδας σε διεθνή δικαστήρια “πέρα από το θέμα της δικαιοδοσίας (το οποίο μάλλον δε θα ξεπεράσουν) θα βρεθούν αντιμέτωποι με πολύ καλά τεκμηριωμένες νομολογίες για τα ομόλογα της Σερβίας και της Βραζιλίας μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο” αναφέρει στους Financial Times ο ειδικός δικηγόρος.

Αφού η Ελλάδα πληρώσει τους δανειστές της και αποτάξει τα δεσμά του χρέους της, θα μπορούσε να επιτρέψει την ελεύθερη διακύμανση της δραχμής έναντι των υπολοίπων νομισμάτων κάτι που θα είχε ως αποτέλεσμα την υποτίμηση της, με στόχο την αύξηση της ανταγωνιστικότητας.

Δεν πρέπει κανείς να κάνει το λάθος να πιστέψει ότι τα παραπάνω αποτελούν μία πρόχειρη προσέγγιση ενός πολύ σημαντικού ζητήματος. Υπάρχουν μελέτες κορυφαίων πανεπιστημίων και νομικών εταιριών που επιβεβαιώνουν την ισχύ όσον αναφέρονται εδώ και οι οποίες είναι στη διάθεση όποιου βουλευτή ή δημοσιογράφου θέλει να βοηθήσει στην ανάδειξη του θέματος. Ωστόσο, δεν πρέπει κανείς να κάνει το λάθος να θεωρήσει πως όλα τα παραπάνω είναι εύκολα στην υλοποίηση τους και δε θα είχαν πολύ σοβαρές συνέπειες για την Ελλάδα.

Έτσι, αυτό που, πρωταρχικώς, πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι η Ελλάδα έχει στα χέρια της μία σειρά πλεονεκτημάτων και επιλογών εξαιτίας του γεγονότος πως το δίκαιο του 90% των κρατικών ομολόγων είναι το ελληνικό και όσο δεν παραχωρεί αυτό το νομικό της πλεονέκτημα και δεν αποδέχεται τη μετατροπή του δικαίου στο αγγλικό δε μπορεί κανείς, ούτε η Τρόικα ούτε οι δανειστές της να την εκβιάσουν ουσιαστικά, γιατί είναι η ίδια που είναι 100% νομικά καλυμμένη και οι υπόλοιποι που είναι απολύτως ακάλυπτοι.

Η νομική διάσταση της ελληνικής κρίσης φανερώνει πως οι Έλληνες αξιωματούχοι απέκρυψαν την αλήθεια από τη Βουλή και τον ελληνικό λαό και ποτέ δεν τους γνωστοποίησαν τα πραγματικά νομικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας και το γεγονός πως στην πραγματικότητα δε μπορεί κανείς να την εκβιάσει για τίποτα, παρά μόνο να επιχειρήσει να συνεργαστεί μαζί της. Και όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα, ό,τι ισχύει για την Ελλάδα ισχύει σε μεγάλο βαθμό και για την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία κλπ δημιουργώντας ένα σκηνικό τρόμου τόσο για τις ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν δανείσει περί τα 9 τρις στις χώρες της Ευρωζώνης όσο και για τις αμερικανικές τράπεζες που έχουν ασφαλίσει αυτό το χρέος.

Αν, λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση παραχωρήσει το δίκαιο των ελληνικών ομολόγων στους τραπεζίτες για να πετύχει τη συμφωνία του PSI+ ή αν με οποιοδήποτε άλλο τρόπο επιτρέψει τη μετατροπή του δικαίου των ομολόγων από το ελληνικό στο αγγλικό, θα έχει στερήσει από την Ελλάδα το μεγαλύτερο διαπραγματευτικό της χαρτί και το μοναδικό νομικό πλεονέκτημα το οποίο θα μπορούσε να τη σώσει στην περίπτωση που δει τους εταίρους της να την εγκαταλείπουν.

(Με πληροφορίες από τους Financial Times - Ο ειδικός στο θέμα δικηγόρος είναι ο: By Gilles Thieffry, Solicitor (England and Wales), Member of the New York bar, Avocat au Barreau de Paris, and Partner at GTLaw, Geneva)

Πάνος Παναγιώτου

Επικεφαλής χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής

XrimaNews.gr, GSTA Ltd, WTAEC Ltd

.

Αποδομώντας τη Μυθολογία γύρω από τη Κρίση του Ελληνικού Χρέους

O Στέργιος Σκαπέρδας (Καθηγητής Οικονομικών στο University of California, Irvine) δημοσίευσε στις 28 του Οκτώβρη μια εξαιρετική εργασία με τίτλο «ΕΠΤΑ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ», όπου αναλύει τεκμηριωμένα  με ακλόνητα επιχειρήματα και αποδομεί με τρόπο καταλυτικό ολόκληρο το σαθρό σύστημα της «ψευδούς συνείδησης» αναφορικά  με το ελληνικό χρέος, ήτοι τους εξής επτά  μύθους :

- Μύθος 1ος: Στάση πληρωμών ή «χρεοκοπία» θα ήταν καταστροφικές για την Ελλάδα.

-Μύθος 2ος: Ο στόχος της τρόικας είναι να «σώσει» την Ελλάδα.

-Mύθος 3ος: Η κύρια αιτία της κρίσης είναι η διαφθορά των Ελλήνων και του ελληνικού κράτους.

-Μύθος 4ος: Αν η ελληνική κυβέρνηση ήταν ικανή, οι στόχοι του Μνημονίου δεν θα αποτύγχαναν.

-Μύθος 5ος: Ακολουθώντας τις συνταγές της τρόικας η Ελλάδα θα επιστρέψει στον δρόμο της ευημερίας.

-Μύθος 6ος: Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα ήταν το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα.

-Μύθος 7ος: Στις διαπραγματεύσεις της με την τρόικα η ελληνική κυβέρνηση έχει πολύ μικρή διαπραγματευτική ισχύ.

Διαβάστε όλο το κείμενο του καθηγητή Στέργιου Σκαπέρδα: 

=> ΕΠΤΑ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

.