James Petras: PASOK. Pan Hellenic Socialist Kleptocrats

Στη παρούσα ανάρτηση αναδημοσιεύουμε το έξοχο άρθρο του James Petras (καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Binghamton της Νέας Υόρκης) με θέμα PASOK:Pan Hellenic Socialist Kleptocrats (ΠΑΣΟΚ: Πανελλήνιοι Σοσιαλιστές Κλεπτοκράτες)

James Petras

ΠΑΣΟΚ: Πανελλήνιοι Σοσιαλιστές Κλεπτοκράτες

5 Ιουλίου 2011

«Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει αγοραστεί. Eίναι νοικιασμένος. Πουλάει επιχειρήσεις του ελληνικού δημοσίου στις πολυεθνικές. Μειώνει μισθούς, συντάξεις και θέσεις εργασίας, κατ’ εντολήν  του ΔΝΤ. Παραδίδει τα δημόσια ταμεία στις ευρωπαϊκές τράπεζες. Στηρίζει τον πόλεμο του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης. Δίνει εντολές στο Ελληνικό Λιμενικό Σώμα να συνεργήσει στον αποκλεισμό της Γάζας από τον Νετανιάχου».

Διαδηλωτής  της Πλατείας Συντάγματος, Αθήνα, 3 Ιουλίου 2011.

Εισαγωγή

Μια αυτοαποκαλούμενη «σοσιαλιστική» κυβέρνηση στην Ελλάδα επιβάλλει, πότε με κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες και πότε με αστυνομική βία, τις πιο βαθιές ανατροπές στους μισθούς, τις συντάξεις, τις  θέσεις εργασίας, την παιδεία, την υγεία και τη φορολογία,  που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη.

Το ΠΑΣΟΚ  έχει παραιτηθεί  πλήρως από κάθε αξίωση  κυρίαρχης κυβέρνησης, και παραδίδει τις προοπτικές της τωρινής  και μελλοντικής χάραξης της Ελληνικής μακρο- και μικροπολιτικής  στην Ε. Κ. Τ., το ΔΝΤ και τους ισχυρούς ηγέτες της Ε. Έ.  Γερμανούς και Γάλλους.

Το λεγόμενο πρόγραμμα «λιτότητας» προβλέπει τη λεηλασία και τη δημοπράτηση αφενός όλων των στρατηγικής σημασίας κερδοφόρων  επιχειρήσεων του Δημοσίου και αφετέρου των μεγάλων κρατικών εκτάσεων, από  ιστορικούς χώρους, μέχρι  χώρους αναψυχής. Ποτέ πριν δεν έχει κάποιο καθεστώς, σοσιαλιστικό ή μη, αναγκάσει τόσο απροκάλυπτα και βάναυσα μια ανεξάρτητη χώρα, να επιστρέψει στην πιο στυγνή μορφή αποικιοκρατίας που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη.

Ο  κοινοβουλευτικός δρόμος προς  την αποικιακή λεηλασία

Το μεγάλο άλμα της Ελλάδας προς τα πίσω έχει συντελεστεί υπό την ηγεσία ενός «σοσιαλιστή» πρωθυπουργού, του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος υποστηρίζεται από τη συντριπτική πλειοψηφία (97%) των «σοσιαλιστών» βουλευτών και το σύνολο του «σοσιαλιστικού» Υπουργικού Συμβουλίου, με μικρές διαρροές μόλις  4%.

Ενώ η Βουλή συζητάει και υπερψηφίζει την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας και την υπονόμευση των δικαιωμάτων των πολιτών, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλώνουν στους δρόμους και τις πλατείες. Ωστόσο, οι εκλεγμένοι ηγέτες και βουλευτές  του ΠΑΣΟΚ αγνοούν παντελώς τις διαμαρτυρίες αυτές, υπακούοντας μόνο στον πρωθυπουργό και τα κομματικά  αφεντικά που διόρισε. Η κοινοβουλευτική διαδικασία, όπως ασκείται σήμερα, είναι σαφώς εντελώς απομονωμένη από τον λαό, τον οποίο υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.

Ποια κυβέρνηση  έχει την εξουσία να περιφρονεί τόσο βάναυσα τη λαϊκή βούληση; Ποιοι  Βουλευτές είναι ικανοί να μειώνουν συστηματικά το βιοτικό επίπεδο  ενός λαού τα τελευταία τρία χρόνια και ταυτόχρονα να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να συνεχιστεί   η μείωση αυτή και την επόμενη δεκαετία;

Αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία του κόμματος, θα διαπιστώσει εύκολα ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν ανέκαθεν ένα πελατειακό κόμμα και όχι  φορέας προγραμματικής αλλαγής. Το ΠΑΣΟΚ, από την πρώτη του εκλογική νίκη  το 1981, προσφέρει ανελλιπώς θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα, παροχές, δάνεια και ρουσφέτια στην εκλογική του πελατεία. Στις αρχές της  δεκαετίας του 1980, η προσθήκη νέων δημόσιων λειτουργών έγινε, με πρόσχημα την υλοποίηση  κοινωνικο-οικονομικών μεταρρυθμίσεων, τις οποίες, υποτίθεται,  οι γραφειοκράτες της δεξιάς επιχειρούσαν να σαμποτάρουν. Παρ’ όλα αυτά, ενώ  η δυναμική των «μεταρρυθμίσεων» εξασθενούσε, οι διορισμοί στο δημόσιο πολλαπλασιάζονταν, ως μέρος μιας  διαδικασίας για τη δημιουργία ενός ευρύτατου  κομματικού  μηχανισμού.

Χιλιάδες υποαπασχολούμενοι πτυχιούχοι ΑΕΙ, που διέθεταν οργανωτικά προσόντα, συνωστίζονταν στα κομματικά γραφεία και με την πάροδο του χρόνου εξασφάλιζαν μια μόνιμη θέση στο ήδη διογκωμένο γραφειοκρατικό δημόσιο. Οι προσληφθέντες εξασφάλιζαν ψήφους για τους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ, εφαρμόζοντας τις ίδιες πρακτικές με αυτές του δεξιού κόμματος της Ν. Δ..  Το δημόσιο έγινε το μεγαλύτερο γραφείο εύρεσης εργασίας για διάφορους λόγους.

Πρώτον, οι περισσότεροι «δημόσιοι υπάλληλοι» ήταν «πολυ-θεσίτες», μερικοί είχαν μέχρι τέσσερις και πέντε θέσεις, ενώ παράλληλα ήταν και αυτοαπασχολούμενοι ή εργάζονταν και στην παρα-οικονομία!

Δεύτερον, ο λεγόμενος «ιδιωτικός τομέας»,  στην Ελλάδα ποτέ δεν είχε τη δυνατότητα να αναπτυχθεί, να επενδύσει, να καινοτομήσει, να εφαρμόσει νέες τεχνολογίες, να αναπτύξει ανταγωνιστικότητα και να ανοίξει  νέες αγορές.

Οι περισσότεροι από τους κορυφαίους Έλληνες επιχειρηματίες ήταν εξαρτημένοι, λόγω πολιτικών δεσμών, από το κυβερνών κόμμα για την εξασφάλιση δανείων για έργα που δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, ή χρησιμοποιήθηκαν για την εισαγωγή κεφαλαιουχικών αγαθών από την Ε.Ε., ή για την εισαγωγή καταναλωτικών προϊόντων.

Η είσοδος της χώρας στην ΕΕ προσέφερε στο ΠΑΣΟΚ και τη δεξιά παράταξη ευκαιρίες για τεράστιες μεταφορές κεφαλαίων  και  δανείων, τα οποία προφανώς  θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν  για να «εκσυγχρονίσουν» την οικονομία και να την καταστήσουν πιο ανταγωνιστική. Σε αντάλλαγμα, η Ελλάδα μείωσε τα προϋπάρχοντα δασμολογικά εμπόδια, με αποτέλεσμα μια τεράστια ποσότητα αγαθών από κάθε γωνιά της ΕΕ να πλημμυρίσει την τοπική αγορά. Τα κονδύλια της ΕΕ χρηματοδοτούσαν την πελατειακή κρατική μηχανή του ΠΑΣΟΚ. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δανείζονταν κεφάλαια της ΕΕ και στη συνέχεια έστελλαν το λογαριασμό στο κράτος, με την συνενοχή των πολιτικών. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες και η μεσαία τάξη εξασφάλιζαν εύκολα δάνεια για να αγοράζουν ακριβά εισαγόμενα προϊόντα. Παράλληλα, οι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί του καθεστώτος έκαναν λογιστικές αλχημείες ώστε να φαίνονται θετικοί οι δείκτες ανάπτυξης και να αποκρύπτεται το παθητικό. Όλα ήταν υποθηκευμένα. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες συνέλεγαν τους τόκους, ενώ οι Δυτικοευρωπαίοι παραγωγοί βρήκαν μια δραστήρια αγορά για τα καταναλωτικά τους αγαθά. Σύμφωνα με ειδικούς, η Ελλάδα «ενσωματώθηκε» στην Ε. Έ., δυστυχώς, με μόνο κριτήριο το γεγονός ότι έγινε η πιο ανόμοια χώρα ανάμεσα στους ισχυρούς εταίρους της.

Το ΠΑΣΟΚ χτίστηκε  γύρω από μια ελίτ και μια πλατιά μάζα, που ποτέ δεν κατέβαλλε φόρους, αλλά συνεχώς αντλούσε ποσά και ήταν πάντα εξαρτημένο από τον δημόσιο κορβανά. Δισεκατομμυριούχοι εφοπλιστές είχαν όλη την ευχέρεια να φοροδιαφεύγουν, αφού λειτουργούσαν υπό ξένη σημαία (Παναμά), αλλά είχαν δεσμευτεί εκ των προτέρων στην πρόσληψη Ελλήνων πλοιάρχων και σε τακτικές εισφορές στα ταμεία του κόμματος.

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όπως δικηγόροι, γιατροί και αρχιτέκτονες, δεν δήλωναν σχεδόν καθόλου εισοδήματα, εισπράττοντας παράλληλα κάτω από το τραπέζι πληρωμές σε μετρητά, δηλαδή αδήλωτα  εισοδήματα,  που υπερέβαιναν κατά πολύ τις κανονικές αμοιβές τους.

Οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, οι κερδοσκόποι του real estate, οι τραπεζίτες και οι εισαγωγικές εταιρείες, όλοι τους κατέβαλλαν ποσά στα  κομματικά ταμεία, προκειμένου να εξασφαλίζουν φοροεκπτώσεις, φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις από κοινοτικούς πόρους, τις  οποίες ανακύκλωναν σε τουριστικά ακίνητα και σε τραπεζικές καταθέσεις στο εξωτερικό. Το περιτύλιγμα που απ’ έξω έδειχνε να είναι το κόμμα και οι επιχειρηματικές ελίτ,  ήταν στην πραγματικότητα ένα οργανωμένο δίκτυο λωποδυτών. Πρώτα λεηλατούσαν τα δημόσια ταμεία και μετά έστελλαν τον λογαριασμό στους μισθωτούς και τους εργάτες του μεροκάματου, μιας και σε αυτές τις δύο εργασιακές ομάδες γίνεται υποχρεωτικά παρακράτηση φόρου μισθωτών υπηρεσιών.

Η Ελλάδα είναι η χειρότερη χώρα στον κόσμο να εργάζεται κανείς ως μισθωτός, αφού η μισθωτή εργασία είναι η μόνη που φορολογείται και αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα αυτοαπασχολούμενων, μικρομεσαίων επιχειρηματιών και μικρών ανεξάρτητων αγροτών (ορισμένοι από τους οποίους ενοικιάζουν γη από αστούς επαγγελματίες), ιδιοκτητών μικρών ξενοδοχειακών μονάδων και εστιατόρων.

Η συντριπτική πλειονότητά τους καταβάλλει μόνο ένα μικρό μέρος τους φόρου που οφείλει, αλλά δεν παύει να κάνει χρήση όλων των προνομίων  του κράτους πρόνοιας. Είναι μέρος του πελατειακού κομματικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ και οι κύριοι δικαιούχοι της ανεξέλεγκτης ροής πιστώσεων και δανείων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την αύξηση των προσωπικών εισοδημάτων τους,  αντί για τη βελτίωση της παραγωγικότητας.

Τα δάνεια της ΕΕ χρηματοδοτούσαν τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού βιοτικού επιπέδου, αυξάνοντας τις εισαγωγές γερμανικών συσκευών και αυτοκινήτων, αλλά παράλληλα και εισαγωγές προϊόντων όπως η δανική και γαλλική φέτα, δηλαδή φθηνών εισαγόμενων προϊόντων που υποκαθιστούσαν και ανταγωνίζονταν τα τοπικά.

Με άλλα λόγια, οι Ευρωπαίοι κατέλαβαν και εξουδετέρωσαν τις ελληνικές αγορές, αυξάνοντας το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου, ενώ η γραφειοκρατία έγινε ο εργοδότης της έσχατης ανάγκης.

Αυτές οι πρακτικές της ΕΕ και οι πελατειακές σχέσεις του κράτους του ΠΑΣΟΚ, επέτρεψαν στο κόμμα να διατηρήσει μια σταθερή βάση ψηφοφόρων, που απαρτίζονταν κυρίως από μεγάλες κερδοσκοπικές επιχειρήσεις, μικρομεσαίους φοροφυγάδες και συνεχώς διογκούμενα στρώματα κρατικών υπαλλήλων.

Η ΕΕ εξαγόρασε επίσης την ολοένα αυξανόμενη πολιτικοστρατιωτική υποτέλεια της χώρας. Η Ελλάδα στήριξε το ΝΑΤΟ στους πολέμους του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης και του Πακιστάν. Ιδιαίτερα υπό τον Γιώργο Παπανδρέου, η δουλοπρέπεια του ΠΑΣΟΚ προς το κράτος του Ισραήλ και τους υποστηρικτές του Αμερικανούς Σιωνιστές ξεπέρασε εκείνη που επέδειξαν όλα τα προηγούμενα καθεστώτα στην Ελλάδα.

Ηρθε η ώρα του  λογαριασμού

Οι κλεπτοκράτες του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα παραποίησαν τους ισολογισμούς του κράτους,  με λογιστικές αλχημείες, ώστε τα  συνεχώς αυξανόμενα ελλείμματα  να φαίνονται σαν θετικά πλεονάσματα, ώσπου το σύστημα κατέρρευσε.

Οι τράπεζες της ΕΕ ακούμπησαν τον λογαριασμό στο τραπέζι και απαίτησαν να πληρωθούν. Το ελληνικό κράτος και η καπιταλιστική τάξη, υπό την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αποδέχθηκε  αμέσως ένα πρόγραμμα «λιτότητας» και «φορολογικών μεταρρυθμίσεων».

Στην πραγματικότητα, μόνο το πρώτο από τα δύο σκόπευε να εφαρμόσει, αφού δεν ήθελε να δυσαρεστήσει τους πελάτες – φοροφυγάδες της ελίτ και της λαϊκής βάσης.

Σημαντικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και περιορισμός των θέσεων εργασίας έχουν θεσμοθετηθεί και επιβάλλονται στους Έλληνες πολίτες. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ συμμορφώθηκαν με τις επιταγές του κόμματος, αφού οι φουσκωμένοι μισθοί τους, οι συντάξεις, τα προνόμια και οι απολαβές τους εξαρτώνται από την έγκριση του πρωθυπουργού, ο οποίος, με τη σειρά του, εξαρτάται από τους αυτοκράτορες τραπεζίτες και τους κάθε λογής αστούς κλεπτοκράτες. Η ίδια η ύπαρξη του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος εξαρτάται από τη ροή των δανείων της ΕΕ, τους μηχανισμούς στήριξης και τις αποκρατικοποιήσεις, προκειμένου να διατηρήσει τους πελάτες του.

Το καθεστώς του ΠΑΣΟΚ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυταρχικού κόμματος. Σέρνεται δουλοπρεπώς στα πόδια των τραπεζιτών και των ισχυρών ηγετών της ΕΕ, ενώ ταυτόχρονα μπήγει το μαχαίρι στο λαιμό εκατομμυρίων φτωχών Ελλήνων συνταξιούχων, μισθωτών και εργατών.

Η βάση του ΠΑΣΟΚ, που απαρτίζεται από αστούς φοροφυγάδες, είναι η κομματική του πελατεία που ελάχιστα επηρεάζεται από τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις. Απόδειξη: τα φορολογικά έσοδα έχουν μειωθεί λόγω της βαθιάς ύφεσης και της φοροδιαφυγής.

Όσο το καθεστώς του ΠΑΣΟΚ εντείνει και επεκτείνει την επίθεσή του εναντίον των εισοδημάτων των εργαζομένων και όσο η μαζική αντίσταση πολλαπλασιάζεται, ο δείκτης ανεργίας των νέων (55%) αυξάνει την απελπισία και τη διάθεση αντιπαράθεσης με μια κυβέρνηση, η οποία γίνεται όλο και πιο καταπιεστική και επιρρεπής στη βία.

Έχοντας απόλυτα επικεντρωθεί στο στόχο του να ρουφήξει το μεδούλι από τα ισχνά οστά των εισοδημάτων των εργαζομένων, το ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά συμφώνησε να παραχωρήσει στην ΕΕ και το ΔΝΤ την εποπτεία, την τιμολόγηση  και την πώληση του συνόλου της περιουσίας του ελληνικού δημοσίου. Με άλλα λόγια, η αποπληρωμή του χρέους είναι  ο μοχλός για τη μεταφορά της εθνικής κυριαρχίας  στις ιμπεριαλιστικές χώρες  και για τη μεγιστοποίηση της εξαγωγής πλούτου από τους εργαζόμενους. Αυτό που θα απομείνει από το «Ελληνικό Δημόσιο», είναι οι δυνάμεις της αστυνομίας και του στρατού, στις οποίες θα ανατεθεί η επιβολή διά της βίας της νέας ιμπεριαλιστικής  τάξης πάνω στην εκμεταλλευόμενη και εξαθλιωμένη πλειοψηφία.

Εν μέσω αυτής της καταστροφικής πορείας  των γεγονότων, της λεηλασίας και της φτώχειας, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ παραμένουν πιστοί στην κομματική γραμμή. Εξακολουθούν να στηρίζονται στην βάση του 25%, την μάζα των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών,  τραπεζιτών, τεχνοκρατών, συμβούλων και φοροφυγάδων, που θα εξακολουθήσει να στηρίζει το καθεστώς, αφού ελάχιστα  επηρεάζεται από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Ο μηχανισμός στήριξης θα επιτρέψει στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να εισπράττουν τις παχυλές  συντάξεις τους, αφού θα τους έχει καταψηφίσει ο λαός.

Οι αυτοαπασχολούμενοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, θα εξακολουθήσουν να αισχροκερδούν από αδήλωτες  τουριστικές επιχειρήσεις και έσοδα από ακίνητα, ενώ οι υπόλοιποι συμπολίτες  τους θα φτωχαίνουν.

Το ΠΑΣΟΚ, ο Παπανδρέου και η παρέα του, έχουν αποδείξει ότι οι «εκλογικές διαδικασίες» μπορεί να είναι συμβατές με την πιο άθλια παράδοση της εθνικής κυριαρχίας μιας χώρας, με μια εντεινόμενη σκληρή καταστολή εναντίον της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού και με μια βαθιά, μακροχρόνια μείωση του βιοτικού του επιπέδου.

Η ελληνική εμπειρία, για μια ακόμη φορά, αποδεικνύει ότι, όταν βρίσκονται αντιμέτωπες με την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος, οι διαφορές μεταξύ συντηρητικών και σοσιαλιστών εξαφανίζονται.

Οι δημοκρατικές ελευθερίες υπάρχουν μόνο για όσο διάστημα η πλειοψηφία υποτάσσεται στην υπεροχή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των ντόπιων κλεπτοκρατών – ολιγαρχών συνεργατών τους.

Χωρίς αμφιβολία θα γίνουν εκλογές, ακόμα και αν το βιοτικό επίπεδο  έχει συρρικνωθεί  δραματικά, οι πληρωμές στους δανειστές θα έχουν αυξηθεί και ενώ θα έχει αφαιρεθεί από τη χώρα το σύνολο των περιουσιακών της στοιχείων. Πιθανότατα το ΠΑΣΟΚ θα εκδιωχθεί από την εξουσία.

Οι συντηρητικοί αντίπαλοί του απλά θα ακολουθήσουν το παράδειγμά του και θα συλλέγουν φόρους με την βοήθεια ενός αστυνομικού κράτους.

Για τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων δεν υπάρχει μέλλον και δεν διαφαίνεται πλέον καμία λύση μέσα από την τακτική των διαμαρτυριών σε δρόμους και πλατείες ή  μέσα από τις  κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

Ας μην ξεχνάμε ότι οι τελευταίοι αγνοούν τους πρώτους.

Αυτό το αδιέξοδο θέτει το ερώτημα: «Ποιές εναλλακτικές, εξωκοινοβουλευτικές δράσεις είναι αναγκαίες και δυνατές, προκειμένου να πάρει τέλος η κυριαρχία αυτής της de facto κυβερνητικής ολιγαρχίας και των κλεπτοκρατών συνεργατών της;»

1-Πηγή Δημοσίευσης: The James Petras Website.July 5,2011
2-Πηγή Μετάφρασης: Antinews. 13 Αυγούστου 2011

.

Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου

Ο Δημήτρης Καζάκης στο άρθρο του με τίτλο «Οργανωμένο έγκλημα» στο Ποντίκι της 30 Ιουνίου 2011 φωτίζει ολοκάθαρα το επερχόμενο μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολεμικής Ελλάδας:

Οργανωμένο έγκλημα

Βρέθηκε επιτέλους στο στοι­χείο του ο κ. Βενιζέλος. Με τον εφαρμοστικό νόμο για την ίδρυση Ταμείου Αξιο­ποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, επιχειρείται να νομιμο­ποιηθεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο τουλάχιστον της μεταπολεμικής πε­ριόδου στην Ελλάδα. Το γενικευμένο ξεπούλημα της χώρας.

Το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου μοιάζει ιδιαίτερα με το αντίστοιχο Ταμείο που ιδρύθηκε από τον καγκελάριο Κολ για τη μαζική εκποίηση της δη­μόσιας περιουσίας της προσαρτημέ­νης Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας. Το συγκεκριμένο Ταμείο (Τρόιχαντ) αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα της Γερμανίας στα μέσα της δεκαετί­ας του '90, που παραλίγο να καταβαραθρώσει τον Κολ και το κόμμα του. Ο πρώτος πρόεδρός του δολοφο­νήθηκε επίσημα από τρομοκρατικό χτύπημα, αλλά ανεπίσημα από το οργανωμένο έγκλημα, το οποίο είχε αναπτύξει στενότατες σχέσεις με το συγκεκριμένο ίδρυμα. Όταν αυτό διαλύθηκε στα 1995, η τότε πρόεδρός του Μπρόιλερ παραδέχτηκε ότι ειδι­κά στα προσαρτημένα κρατίδια της άλλοτε ΓΛΔ ήταν «το πλέον μισητό ίδρυμα»!

 

Το γερμανικό... μοντέλο

Να ποια ήταν τα κατορθώματα του Τρόιχαντ: Στα μέσα του 1990, υπήρ­χαν στη ΓΛΔ γύρω στα 9.000.000 επαγγελματικά απασχολούμενοι, ανάμεσα στους οποίους 3,5 - 4 εκα­τομμύρια σε κρατικές επιχειρήσεις, που περιήλθαν στη διαχείριση του Τρόιχαντ. Στα τέλη του 1994, οι ιδιω­τικοποιημένες στο μεταξύ επιχειρή­σεις απασχολούσαν περί τα 1,4 εκα­τομμύρια προσωπικό. Σύμφωνα με έρευνες: Από τους απολυμένους ερ­γάτες, τεχνικούς και επιστήμονες των επιχειρήσεων, ο ένας στους τέσσερις έμεινε άνεργος, μερικοί συμπεριλή­φθηκαν σε προσωρινά μέτρα δημι­ουργίας εργασιακών σχέσεων και πολ­λοί - ικανοί ακόμα για δουλειά - ανα­γκάστηκαν να περάσουν σε μειωμένη σύνταξη. Οκτώ χιλιάδες επιχειρήσεις παραδόθηκαν σε προηγούμενους ιδιοκτήτες, ενώ 3.700 επιχειρήσεις διαλύ­θηκαν με το δικαιολογητικό ότι δεν συ­νέφερε ο εκσυγχρονισμός τους. Οι νέ­οι ιδιοκτήτες είχαν αναλάβει υποχρέωση να επενδύσουν 142 δισ. μάρκα, που ποτέ δεν τήρησαν. Σαράντα δύο χιλιάδες ακίνητα (σε σύνολο 104.000) επιστράφηκαν σε παλιούς ιδιοκτήτες, ενώ 62.000 οικόπεδα πουλήθηκαν κοψοχρονιά. Μαζί με 1.500.000 εκτά­ρια χωραφιών και λιβαδιών, όπως και 770.000 εκτάρια δασών, καθώς επίσης και η διαχείριση της περιουσίας των επιχειρήσεων εξωτερικού εμπορίου της ΓΛΔ. Το Τρόιχαντ έκλεισε με χρέος 270 δισ. μάρκων, που ανέλαβε το ομοσπονδιακό κράτος να πληρώσει.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον γερμανικό Τύπο, το Τρόιχαντ υπήρξε το πιο διεφθαρμένο, διαπλεκόμενο ακόμη και με το οργανωμένο έγκλημα, ίδρυμα που υπήρξε ποτέ στο έδαφος της Γερ­μανίας από την εποχή του χιτλερισμού. Όμως αυτό το γερμανικό μοντέλο είναι που οι «Ιππότες της Αποκαλύψεως» στην Ελλάδα έθεσαν εξαρχής ως πρό­τυπό τους. Να τι μας έλεγε ένας από τους πρυτάνεις της διατεταγμένης δη­μοσιογραφίας, ο κ. Πρετεντέρης, στα «Νέα», 16.5: «Όταν η Γερμανία ενώθη­κε ξανά το 1990, η ομοσπονδιακή κυ­βέρνηση βρέθηκε με όλα τα σκουπίδια μιας κομμουνιστικής χώρας στα χέρια της. Τι έκανε; Έφτιαξε έναν ανεξάρτητο οργανισμό, την Τρόιχαντανσταλτ, και του ανέθεσε να καθαρίσει το θέμα. Αποτέλεσμα; Γερμανικού τύπου. Μέσα σε τέσσερα χρόνια η Τρόιχαντ αναδι­άρθρωσε, πούλησε ή έκλεισε 8.500 κρατικές επιχειρήσεις της Ανατολικής Γερμανίας και παραχώρησε σε ιδιώτες 25 εκατ. στρέμματα γης. Μπορεί να εφαρμοστεί αυτό το μοντέλο και στην Ελλάδα; Από τη στιγμή που είμαστε η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευ­ρώπης, δεν βλέπω γιατί όχι».

Το θέμα δεν είναι μόνο ότι ο εν λό­γω κύριος «ξεχνά» ορισμένες λεπτο­μέρειες της δράσης του Τρόιχαντ, ούτε βέβαια το γεγονός ότι κατ' αυτόν η Ελ­λάδα είναι η «τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης» υπό την εξουσία των δικών του αφεντικών. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι το θράσος και η χυδαιότητα.

Αμέσως μετά, λες και πήρε γραμ­μή από τον Πρετεντέρη, βγήκε και ο Γιούνκερ. Ισχυρότατες πιέσεις για την αυστηρή εφαρμογή των μέτρων που έχει ανακοινώσει η κυβέρνηση ασκούν οι Ευρωπαίοι, σύμφωνα πάλι με τα «Νέα» (23.5). Ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ ζητά να προχωρήσουν αμέσως οι ιδιωτικοποιή­σεις, τις οποίες η Ε.Ε. θα παρακολουθεί στενά, «σαν να τις κάναμε εμείς οι ίδιοι», όπως λέει. Επίσης έθεσε το θέ­μα της διακομματικής συναίνεσης για να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις. Συγκεκριμένα, ο Γιούνκερ ζητά από την Ελλάδα να δημιουργηθεί ανεξάρτητο ίδρυμα ιδιωτικοποιήσεων, όπως αυτό που είχε συγκροτηθεί για την ιδιωτι­κοποίηση της κρατικής περιουσίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας μετά την επανένωση. Όπως είπε μάλιστα στο γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel», το ίδρυμα αυτό μπορεί να έχει στελέχη και ξένους ειδικούς.

Κι όπως ήταν φυσικό, ανταποκρίθη­κε αμέσως η κυβέρνηση. «Ουσιαστικά αποφασίστηκε η αποσοβιετοποίηση του κράτους και η δημιουργία ενός νέου ισχυρού οικονομικού προτύπου με χαρακτηριστικά του την εξωστρέφεια, τον δυναμισμό και την καινοτομία» τό­νισε Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, μιλώντας τη Δευτέρα (24.5) στην ανοιχτή γενική συνέλευση του Συνδέσμου Βιομηχανι­ών Βορείου Ελλάδος και τονίζοντας με­ταξύ άλλων ότι λήφθηκαν «δύσκολες αλλά κρίσιμες αποφάσεις».

 

Το ελληνικό Τρόιχαντ

Σκέψεις μεγάλων ανδρών που συνα­ντώνται ή υπόγειες διαδρομές και ταυτίσεις μεγάλων συμφερόντων; Προφα­νώς το δεύτερο. Έτσι μας προέκυψε το δικό μας Τρόιχαντ, που μπορεί να ονο­μάζεται Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, αλλά στη δικαιοδοσία του μπορεί να περιέλθει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας με απλή απόφαση υπουργού, με μοναδι­κό σκοπό την εκποίηση. Πού θα πάνε οι εισπράξεις από το ξεπούλημα; Μα πού αλλού; Στους δανειστές. Όπως λέει ο ίδιος ο νόμος: «Το προϊόν αξιοποίησης χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώρας».

Οι μέθοδοι, με βάση τις οποίες θα ξεπουληθεί το Δημόσιο και η χώρα, εί­ναι οι εξής:

1)Η τιτλοποίηση των βασικών χρη­ματικών ροών του ελληνικού κρά­τους. Αυτό σημαίνει ότι μια σειρά στα­θερών χρηματικών ροών του Δημοσίου (δημόσια έσοδα) θα δεσμευτούν από τράπεζες και αγορές προκειμένου να εκδοθούν ομόλογα που θα βοηθήσουν το κράτος να συνεχίσει να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Η τιτλοποίηση αυτή δεν γνωρίζει όρια. Πρακτικά όλα τα πραγ­ματικά και εν δυνάμει έσοδα του Δημο­σίου μπορούν να τιτλοποιηθούν.

Για παράδειγμα, μια ιδέα που αρέ­σει ιδιαίτερα στις αγορές είναι η πα­λιά σκέψη του υπουργού Οικονομίας των κυβερνήσεων Σημίτη, Νίκου Χριστοδουλάκη, ο οποίος είχε θελήσει να τιτλοποιήσει τα έσοδα από την Ακρό­πολη.

Τα πιο σημαντικά αρχαιολογικά και τουριστικά αξιοθέατα της χώρας είναι πρώτα στις λίστες των διεθνών επεν­δυτών για τέτοιου τύπου συμφωνίες (business deals). Φυσικά σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί η τυπική κυριότητα να παραμένει στο ελληνικό Δημόσιο, αλλά ο επενδυτής έχει καθοριστικό λό­γο στην αξιοποίηση του τιτλοποιημένου παγίου, ώστε να εισπράξει τουλά­χιστον αυτά που του έχουν υποσχεθεί.

2) Η μετοχοποίηση του Δημοσίου, των οργανισμών και των υπηρεσι­ών του. Αυτό που ζητούν επισταμένα οι συντελεστές του σχεδίου εκποίησης της χώρας είναι όχι μόνο η διάθεση του πακέτου των μετοχών που κατέχει το Δημόσιο, αλλά και η δημιουργία εταιρειών χαρτοφυλακίου στις οποίες θα ανατεθεί η διαχείριση δημόσιων οργα­νισμών, υποδομών και παρεχομένων υπηρεσιών.

Τυπικό παράδειγμα, η ανακοινωθεί­σα από την κυβέρνηση εταιρεία χαρτοφυλακίου (holding) που θα αναλάβει τα λιμάνια του Πειραιά, της Ελευσίνας, του Λαυρίου και της Ραφήνας. Οι εται­ρείες αυτές διεθνώς στήνονται για δυο λόγους:

♦ Πρώτον, επιτρέπουν την ιδιωτικο­ποίηση της διαχείρισης και αξιοποίη­σης υποδομών, οργανισμών και έργων με μόνη την παραχώρηση ενός πακέ­του μετοχών σε ιδιώτες με συμφωνίες συχνά κάτω από το τραπέζι.

♦ Δεύτερον, συγκεντρώνουν το εν­διαφέρον των πιο κερδοσκοπικών κεφαλαίων διεθνώς, που αποβλέπουν σε μια γρήγορη μπάζα παίζοντας με τη χρηματιστική αξία της επένδυσης και όχι με το όποιο τυχόν επιχειρη­ματικό κέρδος. Η πράξη έχει αποδεί­ξει ότι οι εταιρείες αυτές, μαζί με τις υπεράκτιες εταιρείες (Offshore), είναι οι καλύτεροι τρόποι ξεπλύματος πολι­τικού και μη χρήματος διεθνώς. Ενώ μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε κάθε μορφή επένδυσης.

Στις υπερχρεωμένες χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής εταιρείες Ηolding, μέσω των οποίων το κράτος εγγυάται τα κέρδη των ιδι­ωτών επενδυτών, χτίζονται νοσοκο­μεία, σχολεία, δρόμοι, αεροδρόμια, λιμάνια κ.ο.κ.

Άλλωστε αυτό είναι το περιεχόμε­νο της στρατηγικής συμφωνίας με την Κίνα, η οποία δεν ήρθε να επενδύσει, ούτε καν σε υποδομές. Ήρθε να εξα­σφαλίσει διευκολύνσεις σε υπάρχου­σες υποδομές - λιμάνια, οδικές μεταφορές, σιδηρόδρομο - προκειμέ­νου να διευκολυνθεί η μεταφορά των εμπορευμάτων της στην καρδιά της ευρωζώνης. Η χώρα με τη συμφωνία αυτή εκχωρεί τις βασικές της υποδο­μές για να γίνει μεταπράτης της διε­θνούς κίνησης εμπορευμάτων.

3) Η εκποίηση της ακίνητης περιου­σίας του Δημοσίου, την οποία οι εκτιμήσεις της αγοράς ανεβάζουν στα 280 ή και 300 δισ. ευρώ. Κι εδώ δεν πρόκειται απλώς για κτήρια και εγκα­ταστάσεις που ανήκουν στο Δημόσιο, αλλά και για το σύνολο της δημόσι­ας περιουσίας. Εδώ εντάσσεται και η απαίτηση για πώληση των ακατοίκη­των νησιών της χώρας, η οποία δεν εί­ναι τωρινή πρόταση.

Αυτός που πρώτος την έθεσε στο τραπέζι ήταν ο Στ. Μάνος ως υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο οποίος θεώρησε ότι έτσι όχι μόνο θα εισέρρεαν λεφτά για τους δανειστές, αλλά θα ξεκαθάριζε μια και καλή το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και των «γκρίζων ζω­νών» με την όμορη Τουρκία.

Μια άλλη πρόταση που έχει ήδη πέ­σει στο τραπέζι και συζητά σοβαρά η αγορά, είναι ο δανεισμός του κράτους με εγγύηση τη δημόσια γη. Στο πακέτο περιλαμβάνονται και προτάσεις αξιο­ποίησής της με ποικίλους τρόπους, από θεματικά πάρκα μέχρι ιδιωτικά θέρε­τρα. Σε αυτή την περίπτωση η γη θα δεσμευτεί εξαρχής από τους επενδυτές προς αξιοποίηση μέχρις ότου το κράτος αποπληρώσει τις υποχρεώσεις του.

 

Fast track υψηλής όχλησης

4)Η εφαρμογή καθεστώτος Fast track για ιδιωτικές επενδύσεις στον ελληνικό χώρο. Αυτό σημαίνει την αξιοποίηση της Ελλάδας για ιδιωτικές επενδύσεις υψηλής όχλησης για το περιβάλλον και την κοινωνία. Πρόκειται για επενδύσεις, των οποίων κανονικά η εθνική νομοθεσία θα απαγόρευε ρητά την υλοποίηση για λόγους δημόσιας υγείας, προστασίας του περιβάλλοντος ή ωμής παραβίασης των ανθρωπίνων και εργατι­κών δικαιωμάτων.

Η νομοθεσία Fast track ψηφίστηκε ήδη το προηγούμενο καλοκαίρι από την κυβέρνηση Καραμανλή και τη συμπλήρωσε ο περιβόητος κ. Παμπούκης.

 

Παράκαμψη

Με βάση αυτόν τον νόμο, οι προσφυγές πολι­τών αλλά και οι αποφάσεις των δικαστηρίων μπο­ρούν να παρακάμπτονται ως «γραφειοκρατικά εμπόδια» προκειμένου να προχωρήσουν αυτές οι επενδύσεις γρήγορα. Στη διεθνή αγορά σήμερα ακμάζει η έκδοση ομολόγων για την υποστήριξη της βιομηχανίας μεταποίησης πυρηνικών και τοξικών αποβλήτων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με δημοσι­εύματα του διεθνούς Τύπου αλλά και πληροφο­ρίες από την αγορά, η επίσκεψη του Νετανιάχου, πρωθυπουργού του Ισραήλ, συνοδεύτηκε από επιχειρηματικές συμφωνίες που αφορούν και τον τομέα της ενέργειας. Στην πραγματικότη­τα, πρόκειται για την εναπόθεση σε ελληνικό έδαφος πυρηνικών και τοξικών αποβλήτων από το Ισραήλ. Οι πληροφορίες λένε ότι οι περιοχές εναπόθεσης προετοιμάζονται ήδη στη Βόρεια Ελλάδα και ειδικότερα στη Μακεδονία και τη Θράκη.

 

Θα πουλάνε στην Ελλάδα τον πλούτο της

5) Η εκχώρηση των πιο σημαντικών πλου­τοπαραγωγικών πόρων της χώρας. Σ' αυ­τούς εντάσσεται πρώτα και κύρια ο ορυκτός πλούτος. Τον Φεβρουάριο του 2010 στο Λον­δίνο έγινε άτυπη σύσκεψη επενδυτών, όπου, σύμφωνα με πληροφορίες, υπήρξε ενδιαφέ­ρον για την ιδιωτική αξιοποίηση των ορυκτών αποθεμάτων της Ελλάδας. Για τον σκοπό αυτόν προτάθηκε να συσταθούν εταιρείες με έδρα το Μπαχρέιν, τα Αραβικά Εμιράτα κ.α. Αυτού του τύπου τις επενδύσεις προτίθεται να προ­σελκύσει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Ιδιώτες κερδοσκόπους που θα αναλά­βουν να πουλούν στην Ελλάδα τον δικό της φυ­σικό πλούτο. Αν και το κύριο ενδιαφέρον επικεντρώνεται στα γνωστά, αλλά και στα πιθανά κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Αιγαίο και αλλού. Ενδιαφέρον γι' αυτά εκδηλώνουν κατά κύ­ριο λόγο αμερικανικές εταιρείες, που θεω­ρούν ότι σ' αυτό το επίπεδο της διεθνούς τιμής του πετρελαίου, αλλά και στην προοπτική ανό­δου της, ακόμη και κοιτάσματα που είχαν εκτι­μηθεί παλιότερα ως ασύμφορα προς εκμετάλ­λευση, σήμερα κρίνονται διαφορετικά.

Αυτό συμβαίνει ήδη με την οργανωμένη πα­ραγωγική αποδυνάμωση της ΔΕΗ, της οποίας η ηλεκτροπαραγωγή έχει υποστεί καθίζηση άνω του 10% τους τελευταίους μήνες. Κάτι που οφείλεται πρώτα και κύρια στη διάλυση της λιγνιτοπαραγωγής. Η Ελλάδα προγραμματίζεται να μετατραπεί σε ενεργειακά εξαρτώμενη χώ­ρα, με τις βασικές υποδομές της ηλεκτροπα­ραγωγής ιδιωτικοποιημένες.

Ήδη το θέμα των μεγάλων υδροηλεκτρικών εγκαταστάσεων της ΔΕΗ έχει μπει στο τραπέζι της συναλλαγής με ιδιωτικά κυκλώματα. Κάτι που συνδέεται άμεσα και με την ιδιωτικοποίη­ση του νερού που ετοιμάζει για το 2011 η κυβέρνηση, η οποία βρίσκεται σε διαπραγματεύ­σεις με μεγάλες πολυεθνικές. Μια από αυτές είναι η γνωστή μας Bechtel, που έχει αφήσει ιστορία με την ιδιωτικοποίηση του νερού στη Λατινική Αμερική. Φυσικά, επειδή υπάρχουν πολλά μεσιτικά, μαύρο χρήμα, αλλά και πολιτικά ενδιαφερόμενοι για ένα τόσο μεγάλο η ιδιωτικοποίηση θα προχωρήσει μέσα από εν­διάμεσα επιχειρηματικά σχήματα.

 

Παραχώρηση αιγιαλού

6) Η ιδιωτικοποίηση ολόκληρων περιφερειών της χώρας, όπως συμβαίνει εδώ και χρόνια σε μια σειρά υπερχρεωμένων χωρών της Λατι­νικής Αμερικής και της Αφρικής, όπου εκχωρείται σε πολυεθνικές ή σε διεθνείς οίκους η διαχείριση και εκμετάλλευση περιοχών ιδιαί­τερου ενδιαφέροντος για την παγκόσμια αγο­ρά. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο Σχέδιο Νόμου του Μεσοπρόθεσμου, ειδικά στο Κε­φάλαιο Β με τίτλο «Πολεοδομική Ωρίμανση και Επενδυτική Ταυτότητα Δημόσιων Ακινήτων και λοιπές ρυθμίσεις για την αξιοποίηση της Δη­μόσιας Περιουσίας», δεν προβλέπεται μόνο η κατάργηση κάθε έννοιας περιβαλλοντικής και αρχαιολογικής προστασίας χώρων, μνημείων και περιοχών, αλλά ακόμη και η «Παραχώρηση χρήσης αιγιαλού και παραλίας».

Τα πάντα σε γενικευμένη εκποίηση. Όταν μια χώρα έχει παραδοθεί στο χειρότερο οικονομι­κό καθεστώς κατοχής στην Ιστορία της, είναι μάλλον αστείο να μιλά κανείς για εθνική κυρι­αρχία και προάσπιση των συμφερόντων της.

Πηγή: Δημήτρης Καζάκης-ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ, 30-6-2011

.

Σχετικά με τη δυναμική του Κινήματος των Πλατειών

Προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε ορισμένα βασικά στοιχεία της δυναμικής του Κινήματος των Αγανακτισμένων αναδημοσιεύουμε δύο χρήσιμα κείμενα που προωθούν κατά τη γνώμη μας τον δημιουργικό  προβληματισμό γύρω από τον ονομαζόμενο «Ελληνικό Μάη». Το ένα με τίτλο «Απολίτικο ή ριζοσπαστικό;» του Γιώργου Ρακκά (Εφημερίδα Ρήξη τ.75) και το δεύτερο  με τίτλο «Αγανακτισμένοι Εμψυχωμένοι Ενωμένοι - Τα θέλουμε όλα» δημοσιευμένο στο ιστολόγιο Τηλέπλαγκτοι Πλάναι.

v     Απολίτικο ή ριζοσπαστικό;

του Γιώργου Ρακκά

Όλοι όσοι, καθημερινά, κατεβαίνουμε στο Σύνταγμα και τις υπόλοιπες πλατείες της Ελλάδας, δεν κατανοούμε το βάθος και τη σημασία όσων συμβαίνουν σήμερα. Θα περάσει αρκετός καιρός ώσπου το νέο που γεννιέται αυτή τη στιγμή να δώσει καρπούς –και τότε θα καταλάβουμε ότι ζήσαμε μια μεγάλη πολιτιστική και ιδεολογική, τουλάχιστον, επανάσταση.

Π ολλοί της οργανωμένης αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, όλοι όσοι μέχρι χθες αποτελούσαν το κατεστημένο της αμφισβήτησης, σκίζουν τα ρούχα τους με την πεισματική άρνηση των αγανακτισμένων να δεχθούν στις πλατείες τα υπογεγραμμένα πανό, τις οργανώσεις με τις προκηρύξεις, ή να πραγματοποιηθεί επίσημη πρόσκληση συμμετοχής στα συνδικάτα. Αυτό το στοιχείο, υποστηρίζουν, σε συνδυασμό με την παρουσία της ελλληνικής σημαίας και τα απλοϊκά, και καμιά φορά ρηχά, συνθήματα, καταδεικνύουν την επιδερμικότητα του κινήματος.

Κι όμως! Αυτό που τους διαφεύγει είναι ότι μπροστά στα μάτια τους πραγματοποιείται μια τεράστια ανατροπή – κι ότι μάλιστα αυτή τη φορά, όσοι την επικαλούνται, έχουν βρεθεί σε λάθος όχθη.

Η ύστερη μεταπολίτευση υπήρξε μια οργουελιανή κοινωνία. Οι λέξεις βιάσθηκαν και κατάντησαν να σημαίνουν το αντίθετό τους. Τα συνδικάτα, τα οποία τόσο ενθέρμως επικαλείται η επίσημη αριστερά, στα μυαλά όλων των ανθρώπων συμβολίζουν τους εργατοπατέρες και το ξεπούλημα των εργαζομένων. Οι πορείες και οι διαδηλώσεις –όλοι οι χώροι που μονοπωλούσαν τον λόγο σ’ αυτές τα τελευταία χρόνια, κατέληξαν συχνά να εχθρεύονται τον ίδιο τον ελληνικό λαό, μέσα από τον εθνομηδενισμό, την κοσμοπολίτικη καρικατούρα, τον φετιχισμό της βίας, ή, στην καλύτερη περίπτωση, μέσα από έναν ελιτισμό που καθύβριζε τον «καθημερινό άνθρωπο». Μέσα από αυτή την αντιστροφή είναι που αυτοί οι χώροι μεταβλήθηκαν σε κατεστημένα, ή σε λάιφστάιλ και μόδα, που μεταλλάχθηκαν, από φορείς αμφισβήτησης του συστήματος, σε φορείς διαμαρτυρίας εντός του συστήματος.

Γι’ αυτό και μέχρι πριν λίγες μέρες, οι δυνάμεις που μιλούσαν στ’ όνομα των κινημάτων ήταν μέρος του προβλήματος κι όχι η λύση τους, κι αυτό αποδεικνυόταν σε κάθε κινητοποίηση, από την τραγική 5η Μαΐου 2010 και τη Μαρφίν, μέχρι κάθε αποτυχημένη απεργία,  κάθε αγωνιστικό μνημόσυνο με τις τρύπιες σημαίες της αριστεράς.

Υπό αυτή την έννοια, η άρνηση των αγανακτισμένων να ταυτιστούν με αυτούς τους χώρους, αυτές τις σημαίες και αυτά τα συνθήματα, είναι δείκτης ωριμότητας και αυθεντικότητας του κινήματος. Γιατί βέβαια, όλοι το ξέρουν ότι υπό την αιγίδα της κατεστημένης αμφισβήτησης δεν θα μαζευόταν γάτος στις πλατείες, πέρα από τους φανατικούς και τους επαγγελματίες του είδους. Και γιατί, επίσης, όλοι ξέρουν, ότι ακόμα και να μαζεύονταν, σύντομα η κινητοποίηση θα φυλλορροούσε από τις αγκυλώσεις τους και τις εμμονές τους.

Σήμερα, στις πλατείες, αυτοί που μιλούν για πατρίδα και άμεση δημοκρατία είναι οι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, που μέχρι χθες όλοι τους χλεύαζαν και τους σνόμπαραν. Αυτοί οι άνθρωποι δεν χρειάζονται καμία διαμεσολάβηση, πόσο μάλλον από χώρους που, όσο κι αν χειροκροτούν, ιδεολογικά είναι ξένοι, και επί της ουσίας αντίθετοι, μ’ αυτό που συμβαίνει σήμερα στις πλατείες της χώρας.

Κάθε επανάσταση πιάνει το νήμα από την αρχή. Στις πλατείες όλα συζητούνται εκ νέου και τίποτε δεν είναι δεδομένο –πόσο μάλλον τα τοτέμ της μεταπολιτευτικής αριστεράς. Η αντίθεση των αγανακτισμένων, λοιπόν, με τον κόσμο της χθεσινής, κατεστημένης αμφισβήτησης, δεν είναι απολίτικη. Είναι ριζοσπαστική, γιατί αξιώνει να δοθεί ένα τέλος σε εξαντλημένα και ενσωματωμένα πολιτικά ρεύματα. Αν ευοδωθεί, θα γεννήσει νέους χώρους, νέες τάσεις και ρεύματα αμφισβήτησης των κατεστημένων, στην πολιτική, την κοινωνία, τον πολιτισμό. Νέες μορφές εκπροσώπησης του δίκαιου των εργαζομένων και του λαού.

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα της αντιπαράθεσης μεταξύ του παλιού και του νέου –στις πλατείες και τις συνελεύσεις, και όχι τα απολίτικα αντανακλαστικά της μάζας, όπως θέλουν να παρουσιάζουν όσοι επιθυμούν να καπελώσουν αυτό το πλατύ κίνημα, για να το χαντακώσουν, όπως τόσα άλλα στο πρόσφατο παρελθόν.

---.---

v     Αγανακτισμένοι Εμψυχωμένοι Ενωμένοι –Τα θέλουμε όλα

από:   Τηλέπλαγκτοι Πλάναι

-Η ΠΡΩΤΗ νικηφόρα «μάχη του Συντάγματος» είναι η αυθεντική εισβολή και εδραίωση με αξιώσεις κραταιότητας στο πολιτικό σκηνικό μιας ΝΕΑΣ ΑΥΤΟΤΕΛΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ. Του μεγαλειώδους μαζικού κινήματος που συγκροτείται από το σαρωτικό «κυκλοτρόνιο» της συλλογικότητας των Αγανακτισμένων. Συλλογικότητας που μέσα από γόνιμες αντιφάσεις εφευρίσκει και προωθεί τις διαδικασίες αυτεξουσιότητας,  μαζικότητας, οργάνωσης, αυτοδυναμίας και προοπτικής του λαϊκού κινήματος ως εσωτερική υπόθεση αυτού του κινήματος [1].

-Η ΔΕΥΤΕΡΗ νικηφόρα  «μάχη του Συντάγματος» με πολλαπλά πλέον αποτελέσματα αφορά τις ισχυρότατες καταλυτικές και αποσταθεροποιητικές παρενέργειες της νέας  συλλογικής υποκειμενικότητας μέσα στις εδραίες βεβαιότητες της πολιτικής κουλτούρας,  των δομών συνείδησης και αυτοκατανόησης σύμπαντος του πολιτικού κατεστημένου. Προκαλώντας την πιο έκρυθμη αταξία στις ορίζουσες συνοχής, στις στιβάδες σθένους και στα φορτία  προσανατολισμού της δράσης  εκεί στο «όλον πεδίον» των γερασμένων και  παρακμιακών πολιτικών μορφωμάτων (και της αριστεράς συμπεριλαμβανόμενης).

-Η ΤΡΙΤΗ νικηφόρα «μάχη του Συντάγματος» είναι αυτή που άρχισε να διαδραματίζεται από   προχτές στις 15 του Ιούνη, στριμώχνοντας στη πιο πανικόβλητη άμυνα ολάκερο το κατοχικό καθεστώς: τοκογλύφους και  τροϊκανούς, κυβέρνηση και κομματικό σύστημα, ΜΜΕ και ολιγάρχες και όλους τους κάθε λογής και ποικιλοτρόπως δρώντες προσεταιρισμένους για λογαριασμό τους [2].

-Τούτη η πρωταρχική Τριάδα των μαχών της νίκης ας γίνει λοιπόν το ζωογόνο  εφαλτήριο για τις επόμενες καθοριστικές μεγάλης κλίμακας κοινωνικοπολιτικές μάχες - της Επιβίωσης, της Αξιοπρέπειας και της Ελπίδας -  που  στη συνέχεια θα ακολουθήσουν:

1.-Στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ επίπεδο για : α) την ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΛΥΣΗ της ανέγκριτης, δίχως πια καμιά λαϊκή δικαιοδοσία, συναίνεση ή ανοχή, κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ από τον θώκο της κρατικής εξουσίας αλλά και την συντριβή όλων των διαπλεκομένων από τη δυτική χρηματοδεσποτεία δικτυώσεων όπου απεργάζονται τις εναλλακτικές μονοκομματικές, συμμαχικές, οικουμενικές κ.ο.κ. μορφές της κατοχικής δικτατορίας. β) την παραδειγματική τιμωρία των αξιόμεμπτων συνωμοτών εντολοδόχων  της κατάκτησης, της καταλήστευσης και της καταστροφής της Ελλάδας από τα δυτικά τοκογλυφικά κέντρα, τις μεγατράπεζες, τις πολυεθνικές και τους ντόπιους ολιγάρχες συνεταίρους τους  γ) την κατάργηση της κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων, των ΜΚΟ κλπ καθώς και των πάσης φύσεως  χαριστικών παροχών και μεταβιβάσεων  στις οικονομικές, εκδοτικές, πολιτικές και ιδεολογικές ελίτ. δ) την επιβολή της αυθεντικής εκδοχής του ελληνικού λαού ως Νέας Μεταπολίτευσης, ο οποίος και θα συγκαλέσει ως καθοριστικό κομβικό σταθμό της πρωταγωνιστικής και αδέσμευτης δράσης του τη δική του ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ αρνούμενος τα αναθεωρητικά ή συντακτικά εκτρωματικά  υποκατάστατα των αντιδημοκρατών ελιτιστών  που απεργάζονται στα παρασκήνια την εκ νέου παγίδευση του. Ώστε να επιβάλλει στο Νέο Καταστατικό Χάρτη της Ελλάδας μεταξύ των άλλων και πρωταρχικά 3 απαράβατες ΑΡΧΕΣ - ΠΡΟΝΟΙΕΣ : την πρόνοια του θεμελιώδους δικαιώματος της εργασίας  για όλους τους έλληνες και Ελληνίδες ως υποχρέωσης του κοινωνικού κράτους - την πρόνοια της συνταγματικής κατοχύρωσης του οικονομικού (εθνικού και  λαϊκού) ρόλου του κράτους και του αποφασιστικού εθνικού και κοινωνικού ελέγχου σε κρίσιμης στρατηγικής σημασίας τραπεζικές,  οικονομικές και εκδοτικές (ΜΜΕ) επιχειρήσεις – την πρόνοια των θεσμών του άμεσου δημοκρατικού ελέγχου στα σημαντικά ζητήματα τόσο στην κεντρική βαθμίδα (όπως τακτικά δημοψηφίσματα υπό όρους  ισηγορίας, λογοδοσία και ανακλητότητα  βουλευτών και διοικούντων κλπ) όσο και στις περιφερειακές, τοπικές και επιχειρησιακές βαθμίδες. 

2.-Στο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ επίπεδο για : α) την έξοδο από την Ε.Ε – ΟΝΕ, την επιστροφή στη Δραχμή. β) την μη αναγνώριση – και την άμεση μονομερή παύση πληρωμών του τοκογλυφικού Χρέους. γ) την άμεση απαίτηση των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων και της εξόφλησης του κατοχικού δανείου δ) την χρηματοπιστωτική αναδιάρθρωση και την εθνικοποίηση των σημαντικότερων τραπεζών (στη ιδιωτική Τράπεζα Ελλάδας η συμμετοχή του ελληνικού Δημοσίου είναι 8,93% !) για ελληνικό δημόσιο  έλεγχο στην κυκλοφορία του χρήματος, στη πίστη και  στη διαχείριση-διακίνηση των κεφαλαίων καθώς και το μετασχηματισμό της οικονομίας σε παραγωγική και δημοκρατική κατεύθυνση. Την κοινωνικοποίηση όσων οικονομικών μονάδων είναι στρατηγικής σημασίας για την αυτοδύναμη και ισόρροπη ανάπτυξη της χώρας. ε) την καθολική αντικλεπτοκρατική και ουσιαστική άμεση προοδευτική φορολόγηση των εισοδημάτων και της μεγάλης κινητής και ακίνητης περιουσίας σε συνδυασμό με την επιβολή αποτελεσματικού γενικού κοινωνικού ελέγχου  «πόθεν έσχες» τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (τραπεζικοί λογαριασμοί,  ακίνητα κλπ). Ιδιαίτερη μέριμνα για την  επί των εσόδων (και όχι επί των κερδών)  ουσιαστική φορολόγηση των πολυεθνικών ολιγοπωλίων και ισχυρότερα αυτών του τριτογενή τομέα. στ) την συγκρότηση μιας νέας παραγωγικής δημοκρατικής κοινωνικής  συμμαχίας ώστε να τεθούν οι βάσεις της αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης σε  αντιολιγαρχική, αντιπαρασιτική   κατεύθυνση. Προτεραιότητα η τεχνικοοικονομική-παραγωγική ανασυγκρότηση  του γεωργικού, βιομηχανικού-βιοτεχνικού τομέα, ο αντιπαρασιτικός δυναμισμός εμπορίου και  υπηρεσιών και η πρόκριση των χρήσιμων εισροών επενδύσεων εκείνων που εξυπηρετούν την παραγωγική και τεχνολογική οικονομική μας βάση αντί των αχρήστων παρασιτικών στο τομέα μόνο του εμπορίου και των υπηρεσιών που προωθούν ΕΕ/ΟΝΕ.

3.-Στο ΕΘΝΙΚΟ επίπεδο: α) η ανάγκη της συγκροτημένης, μεθοδικής και αποτελεσματικής αντιμετώπισης των εθνικών απειλών σήμερα διασυνδέεται στενά με β) τα ειδικότερα μεγάλα ζητήματα της αποτίναξης της τριπλής κατοχής της Χώρας (δυτικές «μεγάλες δυνάμεις» - κλεπτοκρατική ολιγαρχία - λαθρομεταναστευτικός εποικισμός) και με γ) την αναγκαιότητα του αυτόνομου - πολυμερούς προσανατολισμού της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και των διεθνών  οικονομικών, πολιτικών και πολιτισμικών σχέσεων της χώρας [3].

Και μπορεί ο «λύχνος» ν΄ ανάψει και ν΄ αστράφτει και πάλι. Φέγγοντας τα βήματα αυτών που αντέχουνε να προχωράνε ακόμα και όταν ξαναβλέπουνε «τη λιποταξία των προσώπων των προορισμένων να χαθούνε μες στη νύχτα»…Τη νύχτα την «πρόσφορη για τους κιβδηλοποιούς» (P.Michon). Ο  «λύχνος» εκείνος μπορεί να οδηγεί ξανά  τις επικείμενες μάχες σημασιοδοτώντας τες  με την πιο άφθαρτη ελπίδα της κατάργησης του πιο βάρβαρου εκμεταλλευτικού καταπιεστικού κοινωνικού συστήματος της ιστορίας: Αυτού της χρηματοδεσποτείας και της πολιτικής του μορφής της ολιγαρχικής δειμοκρατίας [4]. Ο «λύχνος» της  οριστικής αναγέννησης και της επικράτησης του αυτεξούσιου ελληνικού λαού στον μεγάλο παρατεταμένο κοινωνικό, πολιτισμικό και εθνικό πόλεμο της Ανεξαρτησίας, της ριζικής Δημοκρατίας  και του δημοκρατικού Κοινοτισμού.

[1]-Κατάληψη των Κεντρικών Πλατειών των Πόλεων.

[2]-Το ετοιμόρροπο κατοχικό καθεστώς ρίχνει στη «μάχη του Συντάγματος» τις νεοταγματασφαλίτικες εφεδρείες του.

[3]-Επτά και μια θέσεις για το Νεοδοσιλογισμό.

[4]-Η Χρηματοδεσποτεία των Banksters.  Μέρος Ι και Μέρος Ι Ι.

.

Αγανακτισμένοι. Από την αναγκαιότητα στη δυνατότητα

Το μαζικό κίνημα των Αγανακτισμένων (Indignados) εισβάλει με τρόπο ανέλπιστο και ορμητικό να αναταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα μιας κοινωνίας που έμοιαζε παντελώς φοβική ή εν υπνώσει παρά την πίεση που δεχόταν σε όλα τα μέτωπα από το καθεστώς των διεθνών τοκογλύφων και την  υποταγή ή την ανοχή προς αυτό του συνόλου του παρακμιακού κομματικού συστήματος.

Δυο ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις ως προς το φαινόμενο αυτό  δημοσιεύονται η μια στο ιστολόγιο Τηλέπλαγκτοι Πλάναι και η άλλη από τον Σταύρο Λυγερό στην εφημερίδα Καθημερινή:

…….

Κατάληψη των κεντρικών πλατειών των πόλεων.

Indignados – Αγανακτισμένοι.

Ένα καινούργιο Λαϊκό Κίνημα γεννιέται.

Κάτω από τα αποκαΐδια και τη στάχτη που ξοπίσω της αφήνει η αντεπαναστατική επέλαση της Τροϊκανικής Χρηματοδεσποτείας και των Ολιγαρχικών οικονομικών, επιχειρηματικών, εκδοτικών, κομματοκρατικών φορέων της καθώς και των πάσης φύσεως δεξιών και αριστερών υποστηριγμάτων της μέσα στη Χώρα.

Τούτο εδώ το κίνημα έχει και τη ζωντάνια και τη θέληση για να διαρκέσει.

Διαψεύδοντας τη φλύαρη υποτιμητική πολιτικάντικη γλώσσα και την χρόνια αναίσχυντη δοσιλογική απουσία των ποικιλώνυμων «κομμάτων του λαού».

Η ανακάλυψη, η υπεράσπιση και η ανάπτυξη της Ανεξαρτησίας, της Αυτοοργάνωσης, της Πληθωρικότητας, της Αυτοδυναμίας και της Προοπτικής αυτού του Λαϊκού Κινήματος θα είναι εσωτερική υπόθεση του ίδιου του κινήματος. Και όχι το περιεχόμενο μιας κακοσερβιρισμένης κονσέρβας «ληγμένων» στα χέρια των καιροσκόπων εξωτερικών παρασίτων του. Θα είναι το μεγάλο Χρέος όλων των Indignados - Αγανακτισμένων προς τον εαυτό τους, το «Κοινό των Ελλήνων» και τον Κόσμο ολάκερο. Εν Συνειδήσει και ακατάλυτη Ενότητα.

Προσέξτε πολύ Αδέλφια:

-Είστε οι εξάγγελοι υπερασπιστές της ΑΥΤΟΕΠΙΒΙΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ αυτής της χώρας.

Είστε η αφετηρία της επίγνωσης όχι μόνο της ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑΣ αλλά της ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑΣ και της ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ του λαού της.

Είστε ο αναγκαίος ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ καταλύτης για την ΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ  και την ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙΤΕ το λαϊκό κίνημα των Αγανακτισμένων:

1.Από τους πολιτικούς «γύπες» των τοκογλύφων «Σάιλοκ» της Δύσης

2.Από τις πολιτικές «ύαινες»  της Ε.Ε. και της ΟΝΕ.

3.Από τις μεταμφιεσμένες τάχα «υποστηρικτικές» πολιτικές, που διαπλέκουν τα αταξικά, ανεθνικά «γουρούνια» που οργανώνουν μόνο τη φθορά και τον εκφυλισμό, καθώς ψάχνουνε  να ηγηθούν σε νέες πολυπολιτισμικές «φάρμες ζώων».

-Μην επιτρέψτε στον ποικιλώνυμο Νεοδοσιλογισμό να αλώσει τις γραμμές σας.

26-5-2011

Πηγή: Τηλέπλαγκτοι Πλάναι

----.----.----

Οι «Αγανακτισμένοι» σηματοδοτούν την αρχή του τέλους

Του Σταύρου Λυγερού

Προ Μνημονίου, οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων ήταν ένα είδος άτυπης διαπραγμάτευσης με την εκάστοτε κυβέρνηση, που προσέδιδε ευστάθεια στην κοινωνική ισορροπία. Οταν έγινε σαφές ότι η χώρα βρίσκεται στο χείλος της χρεοκοπίας και ετέθη υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο, οι κινητοποιήσεις εκφυλίσθηκαν σε μάχες οπισθοφυλακών. Η υπεράσπιση των κεκτημένων φάνταζε μάταιη. Υπό τον πέλεκυ της χρεοκοπίας, τα νοικοκυριά συσσώρευαν τη δυσαρέσκεια και την απαισιοδοξία τους, προσπαθώντας να επιβιώσουν στο νέο δυσμενές περιβάλλον. Φοβούνταν για τους μισθούς, τις συντάξεις και τις καταθέσεις τους και ήλπιζαν ότι η επώδυνη πολιτική του Μνημονίου θα οδηγούσε σε υπέρβαση της κρίσης.

Οσο διαψεύδεται η ελπίδα τόσο εξουδετερώνεται ο φόβος. Οσο εκτοξεύεται η ανεργία και κλιμακώνεται η καταστροφή μικρομεσαίων επιχειρήσεων τόσο συσσωρεύεται η απόγνωση. Και όσο συσσωρεύεται η απόγνωση τόσο μετατρέπεται σε οργή. Η κοινωνική δυναμική, άλλωστε, δεν μπορούσε να ανασχεθεί για πολύ από το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός θέτει διλήμματα που επιδέχονται μονοσήμαντη απάντηση, όπως το μπαγιάτικο «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» και το υπό διαμόρφωση «Μεσοπρόθεσμο ή επιστροφή στη δραχμή».

Οι μαζικές συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων» σε όλες σχεδόν τις μεγάλες ελληνικές πόλεις είναι μία νέα παράμετρος στη συνάρτηση των πολιτικών εξελίξεων. Πρόκειται για νέο φαινόμενο, που στη μορφή μιμείται την πρωτοβουλία των Ισπανών νέων, αλλά στην πραγματικότητα τροφοδοτείται από το εν εξελίξει ντόπιο οικονομικο-κοινωνικό κραχ. Το κίνημα είναι αυθόρμητο, ιδεολογικά ποικιλόχρωμο και πολιτικά α-δέσποτο. Η ανθρωπογεωγραφία και τα σύμβολά του είναι πολύ διαφορετικά από τα αντίστοιχα των παραδοσιακών διαδηλώσεων. Σ’ αυτό δεν κυριαρχούν τα μπλοκ και οι «επαγγελματίες» αριστεροί διαδηλωτές, αλλά άνθρωποι χωρίς θητεία σε διαδηλώσεις. Αντί για πανό και κόκκινες σημαίες βλέπεις ελληνικές σημαίες και ακούς τον εθνικό ύμνο. Ταυτοχρόνως, εντυπωσιάζει η οξύτητα των συνθημάτων, που κινούνται πέραν του «πολιτικά ορθού» και έχουν βασικά ηθική - καταγγελτική χροιά. Με τα παραδοσιακά κριτήρια, το κίνημα των «Αγανακτισμένων» μοιάζει απολίτικο. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι βαθιά και με πρωτόγνωρο τρόπο πολιτικό. Πηγάζει από τα σπλάχνα της κοινωνίας και απηχεί τη διέγερση της σιωπηλής πλειοψηφίας, που βλέπει ότι απειλούνται οι στοιχειώδεις σταθερές του βίου. Ο τρόπος που αποδομείται ο πρωθυπουργός ουσιαστικά σηματοδοτεί την αρχή του τέλους για την παρούσα κυβέρνηση.

Πηγή : Καθημερινή,27-5-2011

.

φρέατα σε έρημο

Τούτη την εβδομάδα μέσα στο πλήθος των προβληματισμών και των απόψεων, που μπόρεσα να γίνω κοινωνός, ξεχώρισα δύο διαφορετικής υφής παρεμβάσεις που αναφέρονται με τρόπο που δίνει έδαφος για προβληματισμό,  σε κρίσιμες πλευρές τη σημερινής ελληνικής βαλτώδους κατάστασης.  Τις παραθέτω παρακάτω:

Διονύσης Σαββόπουλος:  για το κέντρο της Αθήνας

«Για να προλάβω περαιτέρω παρεξηγήσεις, επαναλαμβάνω ό,τι είπα στον ραδιοφωνικό μαραθώνιο της Τετάρτης,  κάπως πιο συμπυκνωμένα εδώ.

Να κηρυχτεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης το Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας, διότι το εφιαλτικό πρόβλημά μας τώρα, χειρότερο απ' την οικονομική κρίση και την αβεβαιότητα, είναι ο τρόμος των πολιτών. Οπου και να διαμένουμε, διασχίζουμε την Αθήνα δύο φορές τη μέρα για δουλειές, μετά φόβου Θεού και με κλειστά τα τζάμια. Προχθές μαχαίρωσαν τον βοηθό μου.

Μία λύση θα ήταν να μεταφερθούν οι παράνομοι μετανάστες σε μισοαφημένα νησιά ή χωριά, για να καλλιεργήσουν τη γη και να ζήσουν με τη βοήθεια του ΟΗΕ, γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε. Κι όταν επιτέλους δεήσει η Ευρώπη να σχεδιάσει κοινή πολιτική για τους μετανάστες και φύγουν οι άνθρωποι, τότε οι ιδιοκτήτες των εγκαταλελειμμένων σπιτιών σε χωριά και νησιά μας, θα 'χουν το σπιτάκι τους συντηρημένο κι απ' έξω κανένα αμπέλι ή χωράφι καλλιεργημένο.

Τα εξαρτημένα άτομα είναι άλλο. Πρέπει να φύγουν απ' το κέντρο και να φιλοξενηθούν σε κέντρα απεξάρτησης -χρειαζόμαστε επειγόντως περισσότερα- μακριά απ' τις πιάτσες, όπου να μην είναι τόσο εύκολη η πρόσβαση των εμπόρων ναρκωτικών. Διότι πρέπει να αστυνομεύονται οι έμποροι και όχι οι εξαρτημένοι, για τους οποίους πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι είναι δικά μας παιδιά.

Να καθαριστεί το Ιστορικό Κέντρο, που δεν είναι μόνο δικό μας, αλλά όλης της Ευρώπης. Εδώ γεννήθηκε η Δημοκρατία, το Θέατρο, η Φιλοσοφία και η ίδια η Ευρώπη. Και τώρα είναι ανθρώπινη χωματερή, κρανίου τόπος, έτσι θα το αφήσουμε; Περιμένοντας την Ευρώπη; Να καθαριστεί λοιπόν και τότε πια να κατοικηθεί με χαμηλό επιδοτούμενο ενοίκιο από νέα ζευγάρια, να ζωντανέψουμε.

Πιθανόν υπάρχουν κι άλλες, καλύτερες λύσεις απ' αυτές που ανέφερα. Θα μ' ενδιέφερε πολύ να τις ακούσω.

Αντ' αυτού, ακούω έναν αντίλογο από τα blogs και από μερίδα των Μέσων Ενημέρωσης, που δεν δείχνει να ενδιαφέρεται τόσο για μια λύση, να γίνει ένας διάλογος, να βγάλουμε ένα συμπέρασμα, αλλά ενδιαφέρεται μάλλον να στήσει ένα θέαμα καβγατζίδικο, με ειρωνείες, εξυπνάδες και διαστρεβλώσεις. Πότε είπα εγώ για ξερονήσια και εξορίες; Ξερονήσι είναι τώρα το κέντρο της Αθήνας. Σε άθλια γκέτο, στοιβαγμένοι ζουν αυτοί οι δυστυχείς.

Το σχέδιο της κυβέρνησης να τους πάει σε περιφραγμένα στρατόπεδα τούς φαίνεται καλύτερο;

Μου κάνει εντύπωση αυτή η καινούργια λογοκρισία διά της διαστρεβλώσεως, γιατί είναι πολύ πιο εφιαλτική και περίπλοκη απ' αυτές που ζήσαμε στο παρελθόν. Στοχοποιούνται πλέον άνθρωποι. Από πού προέρχεται άραγε αυτό; Προέρχεται πάλι από τον πανικό και τον φόβο αρκετών ανθρώπων δίπλα μας, που ταυτοχρόνως, όμως, δεν θέλουν να χάσουν τις ψευδαισθήσεις τους και μες στη βαθιά απογοήτευσή τους κατασκευάζουν εχθρούς.

Κι ύστερα πάλι αυτοί οι ίδιοι αναρωτιούνται: "Μα γιατί σιωπούν οι διανοούμενοι;"».

Πηγή: εδώ

---.---

Τηλέπλαγκτοι Πλάναι : Επτά και μια θέσεις για το Νεοδοσιλογισμό

1-Να συγκαλύπτεις την αντεπαναστατική επέλαση του χρηματοδεσποτικού συστήματος και του δυτικού σαϊλοκικού - σιωνιστικού πολιτισμού του, σκιαμαχώντας απέναντι σε έναν από καιρό νεκρό παραγωγικό καπιταλισμό.

2-Να αντιλαμβάνεσαι την πλανητική συγκρουσιακή κοινωνική  διαλεκτική ως έναν κόσμο του ψευτο-συγκεκριμένου. Ως έναν  υποτιθέμενο «διπολικό» ανταγωνισμό  ανάμεσα σε υπεραφηρημένες κοινωνικο-πολιτικές  κατηγορίες: του «Οικουμενισμού» ή του «Διεθνισμού» κ.ο.κ. έναντι του «Συντηρητισμού» ή του «Kεφαλαίου» κλπ. Να αρνιέσαι  την ανθρωπολογική, κοινωνική και πολιτισμική πολυπολικότητα των πλανητικών αντιμαχιών και  να προσποιείσαι πως δεν βλέπεις  το προφανές:  πως στον σημερινό και   εξελισσόμενο παγκόσμιο πόλεμο της ανεξαρτησίας και της απελευθέρωσης των λαών η «Αριστερά» (εκτός ελάχιστων τιμητικών εξαιρέσεων) είναι όχι μόνο παντελώς απούσα αλλά και συχνά εχθρική.

3-Να απλοποιείς και να  «φωτίζεις» επιλεκτικά την αποτρόπαιη όψη ορισμένων κεντρικών μηχανισμών της Εσπερίας (ΗΠΑ, ΔΝΤ κλπ) και κατόπιν να αποκρύβεις το φρικαλέο πρόσωπο άλλων (Ε.Ε.-ΟΝΕ-ΕΚΤ-Γερμανία κλπ)  προκρίνοντας την καταστροφική παραμονή στο  συνεταιρισμό τους. Αδιαφορώντας για τη ολική κατεδάφιση και τους σωρούς των ερειπίων μιας έρημης Χώρας.

4-Να διαχωρίζεις ή να υποσκάπτεις την εθνική πλευρά του κοινωνικού-ταξικού αγώνα με το πρόσχημα πως αντιμάχεσαι τον «αστικό εθνικισμό» ενώ  σε τελική ανάλυση δυναμιτίζεις και ανατινάζεις τις ίδιες τις βασικές προϋποθέσεις του απελευθερωτικού ζητήματος.

5-Να περιορίζεις τις όψεις και διαστάσεις του εθνικού προβλήματος αποκλειστικά στις πλευρές της εθνικής απειλής (Τουρκικός Νεοθωμανισμός, Μακεδονικό) να «ξεχνάς»  άλλες (Βορειοηπειρωτικό κλπ) και να αποσιωπάς ή ακόμα και να «βάζεις πλάτη» στις κυρίαρχες και καθοριστικές στη συγκυρία που εκπορεύονται από τη σύγχρονη Τριπλή Κατοχή της Ελλάδας:

α) Κατοχή των δυτικών «Μεγάλων Δυνάμεων».

β) Κατοχή της  «αλλοδαπής» τοπικής Κλεπτοκρατικής Ολιγαρχίας.

γ) Κατοχή των στιφών της Αλλογενούς Λαθρομετανάστευσης.

6-Να προκρίνεις το άσφαιρο «καταγγελτικό» πνεύμα του «αντιμνημονιακού» παρλιαμενταρισμού και να σέβεσαι όλα  τα πρωτόκολλα του θεσμικού καθωσπρεπισμού.  Να δρομολογείς τις ενστάσεις και εναντιώσεις σου εντός των συστημικών πλαισίων της συναίνεσης ή της ανοχής προς την ολιγαρχική πολιτική και να νομιμοποιείς ξεδιάντροπα, με τη συμμετοχή σου στη Βουλή, την κοινοβουλευτική  δικτατορία και το ειδικό καθεστώς της Τρόικα που υποβαστάζει αυτή τη τριπλή κατοχή.

7-Να επιλέγεις τις απολύτως αναποτελεσματικές, αποσπασματικές, απομακρυσμένες, εκτονωτικές και ακίνδυνες για το καθεστώς μορφές «λαϊκής κινητοποίησης» με την μέγιστη αυταπάτη της αξιοποίησης τους απλώς και μόνο για την όποια ευκαιριοθηρική συσσώρευση ωφέλιμου πολιτικο-κομματικού κεφαλαίου.

-Να έχεις καταχωνιάσει στη λήθη ό,τι πολυτιμότερο μήνυμα έδωσε το παρελθόν. Πως  «Ο κομμουνισμός είναι για μας, όχι μια κατάσταση πραγμάτων που πρέπει να εγκαθιδρυθεί, ένα ιδεώδες που σε αυτό θα πρέπει να προσαρμοστεί η πραγματικότητα. Ονομάζουμε κομμουνισμό το πραγματικό κίνημα, που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων. Οι όροι αυτού του κινήματος απορρέουν από τις προϋποθέσεις που υπάρχουν σήμερα» (Μαρξ – Ένγκελς,  «Γερμανική Ιδεολογία»).

Πηγή: εδώ

.

Ο μύθος του λογιστικού ελέγχου του Χρέους

Σχετικά με το ζήτημα του λογιστικού ελέγχου του Χρέους ο Τάκης Φωτόπουλος δημοσίευσε ένα εξαιρετικό άρθρο στην Ελευθεροτυπία  της 22 Απριλίου 2011:

Ο μύθος του λογιστικού ελέγχου του Χρέους

Του Τάκη Φωτόπουλου 

Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει μια καινούρια μαζική εκστρατεία --ακόμη και με ντοκιμαντέρ στο  ίντερνετ!-- της ρεφορμιστικής Αριστεράς (δηλαδή της Αριστεράς που δεν αμφισβητεί το ίδιο το σύστημα της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς και της έκφρασης της στον γεωγραφικό μας χώρο, της Ε.Ε.) η οποία βρήκε τον τρόπο διεξόδου απο την βαθια και επιδεινούμενη καθημερινά  οικονομική κρίση της χώρας στον... λογιστικό έλεγχο του Χρέους. Στον μικρό αυτο χώρο θα προσπαθήσω να δείξω γιατί τόσο η διάγνωση των αιτίων της κρίσης πάνω στην οποία στηρίζεται η άποψη αυτή όσο και συνακόλουθα η προτεινόμενη «θεραπεία» είναι όχι μόνο λανθασμένες αλλά και εντελώς αποπροσανατολιστικές. Επίσης, αντικειμενικά, καταλήγουν στην προετοιμασία των λαϊκών στρωμάτων για την προσεχή αναδιαπραγμάτευση και πιθανή διαγραφή τμήματος του Χρέους—χωρίς όμως να θέτουν θέμα ακύρωσης των «διαρθρωτικών» αλλαγών που επιβάλλουν οι ελίτ, η οποία είναι αδύνατη χωρίς την έξοδο απο την ΕΕ!

Όσον αφορα την διάγνωση των αιτίων του χρέους, όπως προσπάθησα να δείξω και αλλού,[i]  τα αίτια του χρέους στις μητροπολιτικές χώρες του κέντρου και κυρίως τις Αγγλοσαξονικές είναι πολύ διαφορετικά απο τα αίτια στις περιφερειακές χώρες. Έτσι, η κρίση στα κέντρα είναι χρηματοπιστωτική και οφείλεται βασικά στην διεθνοποίηση της οικονομίας της αγοράς--η οποία μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι σε ένα καπιταλιστικό σύστημα-- που συνεπάγεται το άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών και συνακόλουθα ένα νεο διεθνή καταμερισμό εργασίας, καθώς και όλες τις σχετικές παρενέργειες με τη μαζική κερδοσκοπία που ενισχύει η συνεχής συγκέντρωση κεφάλαιου, και οικονομικής δύναμης γενικότερα, στις οικονομικές ελίτ. Αντίθετα, η κρίση στις περιφερειακές χώρες (όπως αυτές μέσα στην ΕΕ πχ Ελλάδα, Πορτογαλία κλπ) είναι βασικά διαρθρωτική και ανάγεται τελικά στις σημαντικές αποκλίσεις τους από τα κέντρα (λόγω της χαμηλότερης ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητάς τους), όπως αυτές εκδηλώνονται με τα διογκούμενα ελλείμματα στο Ισοζύγιο Πληρωμών αλλά και τα δημοσιονομικά ελλείμματα, τα οποία εξερράγησαν όταν εντάχθηκαν στην Ευρωζώνη.

Έτσι, η οικονομική κρίση της Ελλάδας είναι δομική (ή διαρθρωτική) και χρόνια, και εκφράζεται με τη μεταπολεμική αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής που ολοκληρώθηκε με το άνοιγμα των αγορών της στην παγκόσμια αγορά –μια διαδικασία την οποία επιτάχυνε η είσοδός της στην ΕΕ στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Η ουσιαστική αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής, αναπόφευκτα, οδήγησε στη δημιουργία μιας «καταναλωτικής κοινωνίας χωρίς παραγωγική βάση» και στη συνεχή αύξηση του εξωτερικού χρέους και, συνακόλουθα, του δημόσιου, το οποίο έφτασε στα σημερινά εκρηκτικά επίπεδα. Είναι λοιπόν φανερό ότι κάποια μελλοντική, τυπική η άτυπη, χρεοκοπία ήταν προαποφασισμένη όταν επιβαλλόταν το Μνημόνιο και ο στόχος των ελίτ από την αρχή ήταν, απο τη μια μεριά, να ξεζουμίσουν όσο μπορούσαν περισσότερο τα λαϊκά στρώματα ώστε να ελαχιστοποιήσουν τις ζημιές των κατόχων των ομολόγων, και, απο την άλλη, να ολοκληρώσουν τις «διαρθρωτικές» αλλαγές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, οι οποίες  δεν είναι παρά η υλοποίηση των «4 ελευθεριών» του Μάαστριχτ (δηλαδή η «απελευθέρωση» των αγορών  κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών και υπηρεσιών).

Στην προβληματική επομένως αυτή, το Χρέος δεν είναι η αιτία της βαθειάς και επιδεινούμενης κρίσης, οπως υποστηρίζουν ανόητες συνωμοσιολογικές «θεωρίες» τύπου «σοκ και δέος» (Ναόμι Κλάιν). Ακόμη και αν αύριο μας χάριζαν οι πιστωτές μας ολόκληρο το χρέος θα ήταν θέμα χρόνου, να ξαναβρεθούμε στην ίδια θέση, εφόσον παραμέναμε στην ΕΕ και διατηρούσαμε τις αγορές μας ανοικτές και απελευθερωμένες, οπως αυτή επιβάλλει! Το ζητούμενο είναι η δημιουργία μιας εντελώς διαφορετικής παραγωγικής και καταναλωτικής δομής, η οποία θα επέτρεπε την οικονομική αυτοδυναμία (όχι αυτάρκεια) του ελληνικού λαού, σε ένα πλαίσιο οικονομικής δημοκρατίας όπου ο ίδιος ο λαός, και όχι οι ντόπιες και ξένες ελίτ, ελέγχουν τα  μέσα παραγωγής και την οικονομική διαδικασία. Αυτο θα δημιουργούσε τις συνθήκες για την μόνιμη οικονομική απεξάρτηση, σε πρώτο στάδιο ξεκινώντας απο την ίδια τη χώρα, με την μονομερή έξοδο απο την ΕΕ και τον εξαναγκασμό των ντόπιων και ξένων ελίτ να πληρώσουν αυτές το χρέος, εφόσον άλλωστε αυτές το δημιούργησαν και όχι βεβαια τα λαϊκά στρώματα τα οποία κανένας δεν τα ρώτησε ποτέ. Αυτο σημαίνει ότι ολόκληρο το χρέος είναι μη νομιμοποιημένο και όχι, οπως υποστηρίζουν οι υποστηρικτές του λογιστικού ελέγχου, κάποιο μέρος αυτού που, αν το βρει κάποια επιτροπή μετα απο κάμποσα χρόνια, θα μπορούσαμε να το κηρύξουμε παράνομο ή απεχθές και κατόπιν να ζητήσουμε απο τς ντόπιες και ξένες ελίτ να το διαγράψουν!

Όλα αυτά δεν σημαίνουν την «Αλβανοποίηση» της Ελληνικής οικονομίας, οπως υποστηρίζουν οι κομισάριοι τη συστήματος, αλλά, αντίθετα, την αποφυγή της Λατιναμερικανοποιησης της, μέσα απο ένα νέο διεθνισμό, ο οποίος υιοθετεί μεν τις βασικές αρχές του παραδοσιακού διεθνισμού της Αριστεράς, αλλά και τον υπερβαίνει διότι θεμελιώνεται στις αυτοδύναμες οικονομικές δημοκρατίες των λαών.

[i] Βλ. Τ. Φωτόπουλος, “Η Λατινοαμερικανοποίηση του ευρωπαϊκού «Νότου»”, Περιεκτική Δημοκρατία, τ. 22  (μετάφραση από τα Ισπανικά όπου πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της CNT αρ. 368 (Ιούνιος 2010)

.

Πηγή: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2011/2011_04_22.html 

Νίκος Κούνδουρος: «Τέσσερα κτήνη που ούρλιαζαν και βρωμούσαν με έκαναν να δω την πραγματικότητα»

…

- Πριν από μερικούς μήνες ζήσατε ακόμη μία τρομερή περιπέτεια στην ούτως ή άλλως περιπετειώδη ζωή σας.Κατ΄ αρχάς,πώς αισθάνεστε σήμερα;

«Βράχος. Το συμβάν βέβαια έχει ακόμη την “ουρά” του γιατί τα άτιμα τα πλευρά θέλουν μήνες να κολλήσουν. Επτά-οκτώ μήνες. Κατά βάθος όμως οφείλω να πω ότι χαίρομαι που το πέρασα».

- Για ποιον λόγο μπορεί κάποιος να χαίρεται που παραλίγο να πεθάνει;

«Το γεγονός με έκανε να δω την πραγματικότητα. Είχα μια ανόητη ευαισθησία και γενναιοδωρία με την είσοδο ή μάλλον την εισβολή των ξένων στην Ελλάδα. Ελεγα ότι της ίδιας γης παιδιά είμαστε, να μπει ο κόσμος στην Ελλάδα, να ευφρανθεί, να νιώσει ασφάλεια, να φάει, να πιει ελληνικό νερό. Ε, από την ώρα του περιστατικού τέρμα όλες αυτές οι εφηβικές μαλακίες. Τέσσερα κτήνη, τέσσερις βάρβαροι που ούρλιαζαν και βρωμούσαν και φορούσαν μάσκες με έκαναν να δω την πραγματικότητα».

- Από εκείνη τη βραδιά τι δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

«Εκείνο το “μην τον κρατάς, πνίξ΄ τον, τον πούστη! ” που φώναζε ο μόνος που άκουσα να μιλάει τσάτραπάτρα ελληνικά. Εγώ πούστης; Καλά το “πνίξ΄ τον”, το “πούστης” τι το θέλανε; Από εκεί κινήθηκε ένας μηχανισμός από σκέψεις μου που πέταξε έξω από την Ελλάδα όλους τους μετανάστες. Δεν είναι σωστό όμως και ως κοινωνική συμπεριφορά η Ελλάδα να ανοίγει τις πόρτες της σαν την πουτάνα που ανοίγει τα πόδια της: 1.400.000 ξένοι μέσα στη χώρα; Το 15% της χώρας μετανάστες; Πόσοι Ελληνες μπορούν να απορροφήσουν αυτό το νούμερο; Και όμως, έγινε. Αυτά είναι συνέπειες του κόμπλεξ κατωτερότητας που έχουν οι Ελληνες. Να ΄ναι καλά οι κυβερνήσεις. Οι Γερμανοί θα έπρεπε να έχουν το κόμπλεξ, όχι εμείς».

- Τι το ιδιαίτερο είχε το περιστατικό και σας κάνει να αισθάνεστε έτσι;

«Δεν ήθελαν μόνο να κλέψουν. Ηθελαν να σκοτώσουν. Εναν άλλον κύριο εδώ παρακάτω τον έπνιξαν με μαξιλάρι. Εγώ μόλις που γλίτωσα. Κρατούσαν το μαξιλάρι στο πρόσωπό μου και ίσα που ανέπνεα λίγο από το πλάι. Είδα μια εκδικητικότητα φυλετική, ταξική, κοινωνική, εθνική, όπως θες πες το. Ηταν μίσος. Γιατί αυτό που ήθελαν να πάρουν το είχαν πάρει. Τους το έδωσα. Πήγα στο χρηματοκιβώτιο και τους έδωσα ό,τι είχα. Μπήκαν σε ένα σπίτι που για εκείνους ήταν το Λούβρο και εγώ τους πήγα στο χρηματοκιβώτιό μου να τους δώσω ό,τι λεφτά είχα. Από την ταραχή μου δεν μπορούσα να θυμηθώ τον αριθμό του κωδικού και έκανα ένα λάθος. Μου κοπάνησαν το κεφάλι στο ατσάλι. Μια και δυο και τρεις φορές. Επί δεκαπέντε ημέρες το πρόσωπό μου ήταν μαύρο από το σκοτωμένο αίμα».

- Ετυχε να συναντηθείτε με αλλοδαπό μετά το περιστατικό; Και αν ναι,τι έγινε;

«Μετά το επεισόδιο βρέθηκα συνεπιβάτης στο αυτοκίνητο ενός φίλου δικηγόρου. Ηρθε ένας Πακιστανός να καθαρίσει τα τζάμια. Του λέει ο φίλος “όχι”. Εγώ, που είχα περάσει αυτά που είχα περάσει, του λέω “δώσ΄ του κάτι του νεαρού, δεν πειράζει”. Του έδωσε λοιπόν ένα κέρμα. Το παίρνει ο Πακιστανός, το κοιτάζει και μας το πετά στα μούτρα. Πήδηξα έξω σαν να ΄μουν 18 χρόνων, τον έπιασα από τον σβέρκο και τον έσυρα με μια κακία, με ένα μίσος, στο αυτοκίνητο και του ΄πα “βρες το”. Από πίσω ο κόσμος έβλεπε την εικόνα ενός λευκού που έσουρνε έναν φουκαρά Πακιστανό σαν να ήταν σκύλος. Η εντύπω ση που έδωσα ήταν ότι η λευκή ράτσα ταλαιπωρούσε έναν φουκαρά πακιστανό σκύλο. Και όμως συνέβαινε το ανάποδο. Η παρεξήγηση είναι μέσα στη ζωή μας».

- Θα πρέπει να είναι πολύ παράξενο για έναν άνθρωπο που έχει δει τόσο πολλά: Εμφύλιο,Κατοχή, εκτελέσεις, εξορία στη Μακρόνησο...

«Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το περιστατικό που έζησα κακιά στιγμή, αλλά έτσι θα το εξευτέλιζα. Δεν ήταν σαν το τραμ που με πάτησε στον δρόμο εξαιτίας μιας αδεξιότητάς μου. Ηταν το γέννημα ενός στάτους πολύ ευρύτερου που κυριαρχεί σε όλη την Ελλάδα. Η ταπείνωση ενός έθνους σε σημείο να μην μπορεί να κυκλοφορήσει κανείς στον δρόμο χωρίς το καρδιοκτύπι μη τυχόν του τύχει το απρόσμενο κακό. Οπως μου είπε ο αστυνομικός διευθυντής που με βρήκε τότε, “η Αθήνα είναι μια ανοχύρωτη πόλη όπου κυριαρχούν ο φόβος, η ανησυχία και το απρόσμενο”. Ο καθένας μπορεί να κάνει το οτιδήποτε και ο καθένας μπορεί να υποστεί το οτιδήποτε. Η Αστυνομία, σύμφωνα με τα λόγια του, μπορεί να κάνει πάρα πολύ λίγα πράγματα και ακόμη λιγότερα να κυνηγήσει, πόσω μάλλον να καταδικάσει. Και έτσι είναι. Κακό τέλος είχε η ηρωική ελληνική φυλή μετά το αλβανικό, μετά τον ανταρτοπόλεμο, μετά το ασικλίκι, μετά τη νίκη της Δεξιάς, μετά το Μακρονήσι. Ολα αυτά τα πράγματα σφράγισαν το κακό μέρος από τη μοίρα του Ρωμιού. Ισως μας προόριζε η μοίρα για μια καλύτερη ζωή. Για ελευθερία».

…

>>Όλη η συνέντευξη του Νίκου Κούνδουρου στο Βήμα 3 Απριλίου 2011

 .